Υπάρχει λόγος να μην κάτσεις σπίτι σου τη μέρα των φοιτητικών εκλογών;

Φοιτητικές εκλογές. Μια διαδικασία ξένη προς την πλειοψηφία των φοιτητών, μια διαδικασία που ίσως δημιουργεί αποστροφή. Γιατί όμως η συμμετοχή σε μια μαζική δημοκρατική διαδικασία δεν μπορεί να εμπνεύσει τους φοιτητές;

Στην προσπάθεια να συμμετάσχουμε και εμείς σε αυτόν τον προβληματισμό ας δούμε μερικές από τις “στερεοτυπικές” απόψεις που επικρατούν:

Η λογική της αποχής:

Το μεγαλύτερο, δυστυχώς, κομμάτι των φοιτητών τείνει να αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο μονάχα σαν ακαδημαϊκό χώρο που έρχεται να σπουδάσει και να πάρει όσο το δυνατόν γρηγορότερα το πτυχίο του. Με βάση αυτή τη λογική, θεωρεί ότι ο σύλλογος, και τα όργανά του είναι κάτι το περιττό, και έτσι απέχει από κάθε μορφή συλλογικής διαδικασίας όπως είναι και οι φοιτητικές εκλογές. Η αντίληψη αυτή όμως παραβλέπει το γεγονός ότι μέσα κι έξω από το πανεπιστήμιο αντιμετωπίζουμε μια σειρά από προβλήματα. Ειδικά στην περίοδο το νέο νομοσχέδιο Γαβρόγλου για την παιδεία έρχεται να αλλάξει ριζικά προς το χειρότερο τον ήδη ασφυκτικό τρόπο με τον οποίο σπουδάζουμε και να διαλύσει το μέλλον της γενιάς μας, αποσπώντας όποιο εναπομείναν επαγγελματικό δικαίωμα υπήρχε στο πτυχίο μας, ορίζονται αναβαθμισμένα καθήκοντα και αγώνες για εμάς. Επομένως η αντίληψη της αποχής παραβλέπει την αναγκαιότητα συλλογικής έκφρασης και αγώνα για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των παραπάνω.

H "αντιπαραταξιακή" λογικη:

Υπάρχει και μια μερίδα των φοιτητών που ναι μεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα των συλλογικών διαδικασιών και οργάνων, αλλά εξαιτίας κυρίως της δράσης των καθεστωτικών παρατάξεων στη σχολή που πράγματι παρεμβαίνουν στο σύλλογο και τις διαδικασίες του με όρους κομματικής οικοδόμησης και πελατειακών σχέσεων, συμβάλλοντας στον εκφυλισμό του, επιλέγουν την αποχή. Αυτή, όμως, η πρακτική των παραπάνω δυνάμεων και η λογική του «σάπιου φοιτητικού συνδικαλισμού» που δημιουργούν και αναπαράγουν δεν αντιστοιχεί σε καμία περίπτωση στην πολιτική διαπάλη που λαμβάνει χώρα εντός του πανεπιστημίου. Πέρα, λοιπόν, από τους τύπους που θα εκπροσωπούν στη σχολή την κομματική τους γραμμή και ταυτόχρονα θα σε παίρνουν τηλέφωνο για ποτάκια, υπάρχουν και πολιτικές δυνάμεις οι οποίες όντως αγωνίζονται για την προώθηση των συμφερόντων των φοιτητών και επιδιώκουν οι διαδικασίες του συλλόγου να είναι μαζικές, δημοκρατικές και στα χέρια των φοιτητών.

H "αντι-αναθετική" λογική:

Τέλος, ένα μικρό μέρος του φοιτητικού συλλόγου θεωρεί ότι οι φοιτητικές εκλογές δρούν αναθετικά και ουσιαστικά αποσπούν τον κόσμο των σχολών από το να αγωνιστούν γιατί τα «φορτώνουν» στις πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η αντίληψη, ξεκινάει μεν από έναν υγιή προβληματισμό, αλλά παραβλέπει το γεγονός ότι οι εκλογές καθορίζουν πολλά περισσότερα στην εσωτερική λειτουργία και ζωή του συλλόγου από ένα απλό αποτέλεσμα.

Γιατί λοιπόν έχει σημασία να συμμετέχουμε όλοι στις φοιτητικές εκλογές;

• Οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν μια σφυγμομέτρηση του παλμού της σπουδάζουσας νεολαίας, η οποία καλείται να πάρει θέση πάνω στην ασφυκτική πραγματικότητα που της έχει επιβληθεί. Την επόμενη των εκλογών, δεν θα είμαστε η νεολαία που “αδιαφορεί για τα πολιτικά”, η νεολαία που “δεν νοιάζεται, αρκεί να έχει καπουτσίνο και τσιγάρα”. Η συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές αποτελεί από μόνη της πολιτική τοποθέτηση -μια πολιτική τοποθέτηση που δεν πρέπει να χαρίσουμε τόσο εύκολα. Σε μια συγκυρία που μας θέλουν σκυφτούς και φοβισμένους, αδιάφορους και απαθείς, ας τους δείξουμε πως δεν ξεχάσαμε ότι μας πέφτει λόγος. Πως η νεολαία μπορεί να είναι για ακόμα μια φορά εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που δεν συμβιβάζεται, ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας στην σταθερότητα της λιτότητας, της ανεργίας και της μιζέριας.

• Εντός και εκτός πανεπιστημίου, ειδικά μέσα στα χρόνια της κρίσης, προσπαθούν να μας επιβάλλουν μια ζοφερή πραγματικότητα. Μόλις προχθές ψηφίστηκε το τέταρτο μνημόνιο (ούτε ένα, ούτε δύο...) ενώ και μέσα στη σχολή η κατάσταση δεν διαγράφεται ιδιαίτερα αισιόδοξη: Από την κατάργηση της διδακτικής επάρκειας, στην ανυπαρξία μόνιμων διορισμών την τελευταία δεκαετία, ο δρόμος είναι μικρός -όχι όμως προκαθορισμένος. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να κατοχυρώσουμε εκ νέου τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας, είναι αναγκαία η συμμετοχή στις διαδικασίες του συλλόγου, ο οποίος αποτελεί το μοναδικό όπλο που έχουμε για να διεκδικούμε και να κατακτούμε νίκες, όπως έχει αποδείξει η ιστορία των φοιτητικών κινημάτων. Η μαζικότητα των διαδικασιών του λοιπόν παίζει καθοριστικό ρόλο για την ισχύ που αυτός θα έχει, άρα και για την δυνατότητά μας να κερδίζουμε τις μικρές και μεγάλες μάχες που έχει να δώσει η γενιά μας.

• Όπως σε όλες τις εκλογικές μάχες, καλείσαι και στις φοιτητικές εκλογές να επιλέξεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Οι φοιτητικές παρατάξεις, όσο κι αν ορισμένες από αυτές πλασάρονται ως παρεούλες, εκφράζουν συγκεκριμένες πολιτικές τοποθετήσεις και συγκεκριμένη στάση απέναντι στα ζητήματα του πανεπιστημίου. Ως εκ τούτου, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι εκλογές δεν είναι παρά ένα πανηγύρι, θα επιμένουμε ότι είναι πολιτική διαδικασία. Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε τους φίλους μας, αλλά πολιτικό χώρο και πολιτικές αντιλήψεις.

• Εκτός από την καταγραφή ενός πολιτικού συσχετισμού στο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου, η οποία έχει σίγουρα μια σημασία, ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι μέσα από τις εκλογές ορίζεται η απαρτία της Γενικής Συνέλευσης, με βάση το 10% των ψηφισάντων, όπως αναγραφόταν στο καταστατικό του συλλόγου. Επομένως οι εκλογές είναι μια ουσιαστική διαδικασία του συλλόγου μας, καθώς δρουν προωθητικά για τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων -μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές σημαίνει μεγαλύτερη συμμετοχή στις συνελεύσεις και νομιμοποίηση στα μάτια των φοιτητών αλλά και της κοινωνίας. Η συμμετοχή στις εκλογές και σε όλες τις άλλες κινηματικές και δημοκρατικές διαδικασίες του συλλόγου, δεν αποτελούν συναίνεση σε μια σαπίλα, αλλά ακριβώς το αντίθετο! Αποτελούν την μοναδική πραγματική κατεύθυνση υπέρβασης της.

Άρα η αποχή από τις φοιτητικές εκλογές δεν αποτελεί λύση στις όντως υπαρκτές προβληματικές που χαρακτηρίζουν τις διαδικασίες του συλλόγου. Δεν αποτελεί στάση διαμαρτυρίας, αλλά εν τέλει καταλήγει στην παθητική αποδοχή μιας πραγματικότητας που μας έχουν επιβάλλει. Η αδιαφορία για “τα κοινά”, συνεπάγεται την αδιαφορία για τις σπουδές μας, για το εργασιακό μας μέλλον, για τις κοινωνικές εξελίξεις αλλά και εν τέλει συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας “απολιτίκ” κουλτούρας συνολικά στην κοινωνία.

«Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται»

Μπ. Μπρέχτ

Για μας οι εκλογές δεν αποτελούν παρά μια ακόμη πολιτική μάχη που ερχόμαστε να δώσουμε φιλοδοξώντας να συμπορευτούμε με όλους τους φοιτητές που αισθάνονται ότι τα συμφέροντά τους πλήττονται από τις ασκούμενες πολιτικές στην εκπαίδευση και θέλουν να αγωνιστούν για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό.

Επιμένουμε να συμμετέχουμε για να γίνει ο σύλλογος όπλο στα χέρια των φοιτητών.

Για να μην αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς!

η συνέχεια εδώ...

Πέρνα πάνω από τη μπάρα / ή γιατί το νέο σύστημα για τα ΜΜΜ πρέπει να βρει την αντίδρασή μας

Από την αρχή του χρόνου δεν γίνεται κανείς να μην έχει προσέξει μια όχι και τόσο διακριτική αλλαγή στους σταθμούς τρένων στην Αθήνα. Στην αρχή στον ηλεκτρικό και σιγά σιγά και στις γραμμές του μετρό έχουν τοποθετηθεί κάτι τεράστια ντουβάρια τα οποία όπως μας λένε είναι «μπάρες ασφάλειας ενάντια στους λαθρεπιβάτες». Με λίγα λόγια όποιος δεν έχει ή έχει τόσα λίγα χρήματα που επιλέγει να τα διαθέσει σε κάποια άλλη πρωτεύουσα ανάγκη τότε ατύχησε καθώς πια δεν θα έχει να αντιμετωπίσει τους ελεγκτές (πολλοί τους λένε και κεφαλοκυνηγούς -πραγματικά αναρωτιόμαστε γιατί), αλλά ένα σύστημα «ασφάλειας» και επί της ουσίας ελέγχου το οποίο είναι μάλιστα από τα πιο σκληρά στην Ευρώπη. Πάμε όμως να δούμε τι στόχευση έχει αυτή η αλλαγή αλλά και τι αποτελέσματα θα φέρει.

Καταρχάς η απαγόρευση εισόδου στα ΜΜΜ πλήττει με άμεσο τρόπο ένα σημαντικό κομμάτι των Αθηναίων που με την μνημονιακή επίθεση ζουν μέσα στην ανέχεια. Η αύξηση των ανθρώπων που χρησιμοποιούν ΜΜΜ και η μείωση των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν εντός του λεκανοπεδίου τα τελευταία χρόνια δεν έγινε απλά και μόνο επειδή βελτιώθηκε η ποιότητα των συγκοινωνιών, αυτό άλλωστε συνέβη πριν το 2004 με το «μεγάλο πάρτυ» των Ολυμπιακών Αγώνων που ακόμα πληρώνουμε. Έγινε γιατί πολύς κόσμος απλά δεν μπορούσε να συντηρήσει ιδιωτικό όχημα. Τα ΜΜΜ είναι λοιπόν ο βασικός και για πολλούς από εμάς ο μοναδικός τρόπος να μετακινούμαστε και άρα να συμμετέχουμε στην κοινωνική ζωή της πόλης. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να πάμε στην σχολή μας, στην δουλειά μας. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να έχουμε πρόσβαση στην διασκέδαση, στον πολιτισμό και γενικά ο μοναδικός τρόπος για να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε σε απόσταση άνω του ενός χιλιομέτρου από το σημείο κατοικίας μας.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η πλήρης θωράκιση του συστήματος ελέγχου που επιχειρείται να γίνει έχει τα εξής πολύ σκληρά αποτελέσματα. Για τα άκρως φτωχοποιημένα και περιθωριοποιημένα στρώματα σημαίνει απλά την καταδίκη τους σε έναν αργό θάνατο, ένα ακόμα σπρώξιμο προς το κοινωνικό περιθώριο. Για πολλούς άλλους σημαίνει ότι θα πρέπει να κόψουν περαιτέρω τις όποιες «παραπανίσιες» δαπάνες έχουν. Άμα σου περισεύουν λοιπόν 20 και 30 ευρώ ατύχησες. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του νέου συστήματος, δεν θα βγεις μια βόλτα με τους φίλους σου, δεν θα πας στο θέατρο, δεν θα πας στην συναυλία ή όπου τέλος πάντων σου αρέσει να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου.

Πέρα όμως από το παραπάνω σκέλος υπάρχει και ένα ακόμα ζήτημα. Η νέα κάρτα ηλεκτρονικού εισητηρίου θα χαρτογραφεί όλες τις κινήσεις μας εντός της πόλης. Μια ηλεκτρονική κάρτα η οποία θα έχει τα πλήρη στοιχεία μας και κάθε φορά που θα μπαίνουμε και θα βγαίνουμε από τα ΜΜΜ θα ενημερώνεται μια βάση δεδομένων στην οποία κανείς δεν ξέρει ποιος ακριβώς θα έχει πρόσβαση. Μας λένε ότι αυτό θα γίνει για να είναι πιο δίκαιο το κόστος μεταφοράς για μικρές αποστάσεις, δεν μας λένε όμως ότι τις μετακινήσεις μας θα μπορεί να τις μαθαίνει επί της ουσίας οποιαδήποτε κρατική αλλά και μη υπηρεσία, καθώς δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου υπάρχουν «διαρροές» πληροφοριών από δημόσιους φορείς.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η διασφάλιση και η ''αποστείρωση'' των μέσων σταθερής τροχιάς, αποτελεί συν τοις άλλοις και μια προϋπόθεση και πιθανότατα μια προετοιμασία για την πλήρη ιδιωτικοποίησή τους και αυτή τη στιγμή που η διεθνής αλλά και εγχώρια εμπειρία δείχνει πως όσα ΜΜΜ ιδιωτικοποιήθηκαν κατέστησαν ακριβότερα και λιγότερο ασφαλή.

Για μας η κουβέντα σε σχέση με τα μέσα μεταφοράς έχει μεγάλη σημασία. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύουμε ότι το υπάρχον σύστημα είναι αυτό που θέλουμε και υπερασπιζόμαστε, καθώς αντιλαμβανόμαστε την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών ως δικαίωμα και είναι ανεπίτρεπτο να μπαίνουν οικονομικοί φραγμοί σε αυτό. Όπως ανεπίτρεπτο είναι να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο big brother όπου μια πολυεθνική επιχείρηση θα μπορεί να μαθαίνει στοιχεία για την μετακίνηση και κατ επέκταση την προσωπική ζωή των εργαζομένων της λόγου χάρη. Η αλλαγή αυτή είναι σε βάρος όλων εμάς που χρησιμοποιούμε καθημερινά τα ΜΜΜ οπότε είναι και δική μας ευθύνη να κινητοποιηθούμε και να την μπλοκάρουμε στην πράξη.

Τα τελευταία χρόνια η επίθεση που έχουν δεχτεί οι εργαζόμενοι και η νεολαία σε όλες τις πτυχές της ζωής τους είναι συντριπτική και είναι καθήκον μας να βάλουμε επιτέλους φραγμό σε αυτήν. Για να ζήσουμε καλύτερα πρέπει καταρχήν να μην αφήσουμε ούτε ένα μέτρο ακόμη να περάσει!

η συνέχεια εδώ...

Υπουργείο Ανεπάρκειας, Άγνοιας και Ανευθυνότητας

Εδώ και καιρό, από τα πορίσματα της επιτροπής εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, από τοποθετήσεις του ίδιου του υπουργού Παιδείας και διάφορων εμπνευστών αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, γνωρίζουμε ότι το Υπουργείο Παιδείας, πρόκειται να προχωρήσει στην απόσπαση από τα πτυχία μας, του -μοναδικού μας- επαγγελματικού δικαιώματος, της παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας.

Για αυτόν το λόγο, μετά από πρόταση μας και απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου, ο Φοιτητικός Σύλλογος Φιλοσοφικής, στήριξε την πανελλαδική κινητοποίηση, που πραγματοποιήθηκε από πολλούς φοιτητικούς συλλόγους της Αθήνας και της Πάτρας στο Υπουργείο Παιδείας στις 30 Μαρτίου, για την προάσπιση της κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα ίδια τα πτυχία των σχολών και όχι από μεταπτυχιακά και επιπλέον εξειδικεύσεις.

Εκεί, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ένα γνωστό πλέον σκηνικό. Οι πόρτες του Υπουργείου κλειστές και οι πολιτικοί υπεύθυνοί του απώντες, καθώς “δεν γνώριζαν για την κινητοποίηση των φοιτητών”.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε στο υπουργείο παιδείας, ενώ κανένα στέλεχος του υπουργείου “δεν το γνώριζε” για να παρεβρεθεί παρά μόνο απλοί υπάλληλοι, τα ΜΑΤ βρίσκονταν εκεί από νωρίς.

Αυτή τη φορά, απαιτήσαμε την είσοδό μας στο Υπουργείο και την παρουσία του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου, που επί ώρες καθυστερούσε και δεν ήρθε από το Μαξίμου, παρά μόνο όταν το γραφείο του κατελήφθη, ώσπου να έρθει για να μας ακούσει.

Απέναντι στις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων και τις διεκδικήσεις που μεταφέρθηκαν, ο Γ. Παντής

απηύθηνε μισόλογα, έριξε ευθύνες οπουδήποτε αλλού και προσπάθησε να μην απαντήσει για το ποιές είναι οι προθέσεις του Υπουργείου για το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας.

Ωστόσο, το μήνυμα ελήφθη. Η μη ρητή άρνηση οποιασδήποτε πρόθεσης να αποσπαστεί το επαγγελματικό δικαίωμα στη διδασκαλία και να μεταφερθεί σε μεταπτυχιακό, με υπεκφυγές του τύπου “το υπουργείο δεν έχει γνώμη” (sic!), δε μας καλύπτει. Δε μας καλύπτει, τη στιγμή που ο ίδιος ο Υπουργός Κ. Γαβρόγλου, έχει κάνει επανειλλημένα λόγο για το ζήτημα και έχει υπάρξει εκείνος που εισηγήθηκε την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας στην επιτροπή εθνικού διαλόγου.

Η πρόθεση του Υπουργείου να αποσπάσει τη διδακτική επάρκεια από τα πτυχία μας, δεν είναι άσχετη με την κατάσταση στο δημόσιο σχολείο και τις εργασιακές συνθήκες στον κλάδο μας γενικότερα.

Τη στιγμή που μόνιμοι διορισμοί στο δημόσιο σχολείο, έχουν να γίνουν 8 χρόνια, η κυβέρνηση πέρασε σε άσχετο νομοσχέδιο, άλλου Υπουργείου, μια τροπολογία που ορίζει ότι μέχρι και το 2019, δεν πρόκειται να γίνει κανένας μόνιμος διορισμός. Κάπως έτσι πάνε περίπατο οι εξαγγελίες του Υπ. Παιδείας για 20.000 διορισμούς, που θα κάλυπταν κάποια από τα αμέτρητα οργανικά κενά στα σχολεία της χώρας, πράγμα για το οποίο ο Γ. Παντής δεν είχε να πει τίποτα, παρά μόνο να κάνει κακό χιούμορ.

Ταυτόχρονα, η υπάρχουσα κατάσταση στον κλάδο μας γίνεται ασφυκτική. Σε φροντιστήρια και ιδιωτικά σχολεία, οι εργασιακές συνθήκες χειροτερεύουν διαρκώς, πόσο μάλλον με το πέρασμα του εργασιακού νόμου που προετοιμάζει η κυβέρνηση. Η ευθύνη του Υπ. Παιδείας και της Κυβέρνησης για αυτήν την κατάσταση, δεν μπορεί να φορτωθεί στις πλάτες μας, σε μια υποτιθέμενη “ανεπάρκεια” των πτυχίων μας.

Η κινητοποίηση αυτή αποτέλεσε μια αρχή στην κεντρική αντιπαράθεση των φοιτητικών συλλόγων με το Υπουργείο Παιδείας: Το Υπουργείο αναγκάστηκε να μας φανερώσει (και δια των σιωπών του) τις προθέσεις του. Εμείς πάλι, καθόλου σιωπηρά ή αβέβαια, ξεκαθαρίσαμε στα στελέχη του Υπουργείου τις δικές μας, όπως έκαναν λίγες μέρες μετά και οι καθηγητές, διορισμένοι και αδιόριστοι, οι εκπαιδευτικοί της Ειδικής Αγωγής και της πρωτοβάθμιας. Κάπως έτσι, τόσο ως φοιτητές, που ενιαιοποιούνται απέναντι στην αποστέρηση του εργασιακού τους μέλλοντος, όσο και μαζί με τον επαγγελματικό μας κλάδο, μπορούμε να αντιταχθούμε στην πολιτική του Υπουργείου, τόσο για τη δική μας επαγγελματική και εργασιακή προοπτική και αξιοπρέπεια, όσο και για ένα πραγματικά λειτουργικό, δημόσιο και δωρεάν σχολείο!

η συνέχεια εδώ...

Όταν Υπουργείο Παιδείας και ακαδημαϊκή ελίτ τα φορτώνουν στον κόκορα..... - δηλαδή σε εμάς!

Αυτό που πρέπει σήμερα να απασχολήσει κάθε φοιτητή της Φιλοσοφικής είναι η πολύ επικίνδυνη φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από την ανικανότητα μας να διδάξουμε και την αναγκαιότητα να αποκοπεί το επαγγελματικό δικαίωμα στη διδασκαλία από το πτυχίο μας για να μεταφερθεί αυστηρά σε ειδικό μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών. Αυτή τη φιλολογία την αναπτύσσει με συνέπεια το Υπουργείο παιδείας, αλλά και με το ‘’κύρος’’ της η ελίτ των καθηγητών μας, που χύνουν μπόλικο μελάνι και επιμένουν να μονολογούν για το πόσο απαίδευτοι είναι οι τωρινοί εκπαιδευτικοί, λόγω έλλειψης παιδαγωγικής ειδίκευσης.

Ως συνέχειά της πρέπει σχεδόν αναμφίβολα να περιμένουμε στο επικείμενο νομοσχέδιο για την Παιδεία να οριστεί όντως το μεταπτυχιακό στη διδακτική και μία διετή περίοδος άσκησης (πόσοι άραγε θα φτάσουν ως εκεί;), ως απαραίτητη προϋπόθεση κατοχύρωσης του δικαιώματος στη διδασκαλία, όπως ακριβώς περιγράφουν και τα πορίσματα της “επιτροπή εθνικού διαλόγου” που θα “αξιοποιήσει” το υπουργείο.

Μετά τον Α. Λιάκο και τον ίδιο τον υπουργό Κ. Γαβρόγλου, τα τελευταία κρούσματα υπεράσπισης της ανικανότητας μας να διδάξουμε με το πτυχίο μας ως έχει, ακούν στο όνομα Δημήτρης Χασάπης, καθηγητής, αλλά και πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Γεώργιος Μπαμπινιώτης, πρώην πρύτανης και υπουργός παιδείας, με δηλώσεις που μας προξένησαν μια σειρά από απορίες.

Αν “οι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης παρήχθησαν από τη φυσικομαθηματική σχολή, από τη φιλοσοφική σχολή, δεν παρήχθησαν ως εκπαιδευτικοί”, όπως δηλώνει ο Δ.Χασάπης, ως τι παρήχθησαν; Ποια είναι δηλαδή εκείνη η επαγγελματική προοπτική που προτείνεται ώστε να μην εννοείται εμμέσως ότι το πτυχίο μας δεν είναι πια τίποτε άλλο πέραν από έναν σταθμό στο μακρύ τρένο της συνεχούς κατάρτισης μας, που περιπλανιέται από στάση σε στάση στην χώρα της ανεργίας; Υπάρχει κάποια πραγματική επαγγελματική προοπτική με το να θεωρούμαστε γενικώς και αορίστως γνώστες ενός αντικειμένου, όπως προτείνουν;

Συμπληρώνει ο κος Μπαμπινιώτης: "ο άνθρωπος που βγαίνει από κάποια τμήματα, ανέτοιμος και με τις γνώσεις που είχε στο λύκειο, μπαίνει στις τάξεις για να διδάξει".

Αν αυτές οι δηλώσεις γίνονται από πανεπιστημιακούς δασκάλους εγείρεται το ερώτημα:

• οι ίδιοι πως τα κατάφεραν και δίδαξαν χωρίς πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας;

Αν η ανησυχία τους υπήρξε ποτέ ειλικρινής, πώς από θέσεις ευθύνης (ειδικά για τον Γ. Μπαμπινιώτη στη Φιλοσοφική), δεν έλυσαν το “πρόβλημα” που αναγνώριζαν;

Εμείς υποθέτουμε πως μάλλον η “ανησυχία” τους δεν είναι και τόσο ειλικρινής. Όλες αυτές οι δηλώσεις, από καθηγητές που λυμαίνονται την θέση τους στην πανεπιστημιακή κοινότητα για λογαριασμό των μνημονιακών κομμάτων, δεν γίνονται με αγνό ενδιαφέρον για την ποιότητα της δημόσιας παιδείας.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν βρεθεί στο στόχαστρο μιας συντονισμένης επίθεσης που διεξάγεται τα τελευταία πολλά χρόνια στην δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, η οποία ακολουθεί πιστά το σχήμα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου για όλα τα κομμάτια του κοινωνικού κράτους. Το πρόβλημα για τη δημόσια εκπαίδευση είναι ότι υφίσταται ότι έχει γίνει και με την δημόσια υγεία, το ρεύμα το νερό, τα Μέσα Μαζικής μεταφοράς: υποβάθμιση, περικοπές ρητορεία περί εξ-ευρωπαϊσμού, ξεπούλημα. Πως αλλιώς εξηγούνται οι απολύσεις, το κλείσιμο τόσων σχολείων και τα ελλειπή αναλυτικά προγράμματα άλλων σχολείων;

Το πρόβλημα των ελληνικών σχολείων δεν είναι ούτε ότι είναι δημόσια, ούτε οι μαθητές, ούτε οι εκπαιδευτικοί νυν και μέλλοντες. Το πρόβλημα είναι οι μνημονιακές πολιτικές για την εκπαίδευση. Η υποχρηματοδότηση, οι απολύσεις, οι περικοπές. Τα τεράστια ζητήματα που συντηρούν και θα συντηρούν την παραπαιδεία. Το πρόβλημα είναι η μνημονιακή πραγματικότητα που όντως παράγει νέους ανθρώπους χαμηλών προσδοκιών. Η μνημονιακή πραγματικότητα που κάνει τις Πανελλήνιες έναν αβάσταχτο οικονομικό και ψυχολογικό βραχνά σε χιλιάδες οικογένειες.

Η απάντηση μας αντλεί τη δύναμη την έμπρακτη απόδειξη των συλλογικών νικών του εκπαιδευτικού κινήματος που καθιστούν την εκπαίδευση το πεδίο εκείνο στο οποίο η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα έχει μετρήσει ως τώρα τα λιγότερα βήματα. Τα τελευταία χρόνια γίναν ωστόσο πολλά και δε θα επιτρέψουμε κι άλλα.

Δε θα φορτώσουν την ευθύνη τους για την συνεχιζόμενη υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου στην υποτιθέμενη “ανεπάρκειά” μας. Το σχολείο απαιτεί μαζικές, μόνιμες προσλήψεις καθηγητών, από αυτές που έχουν να γίνουν 8 χρόνια τώρα!

Δεν σπουδάζουμε για να μείνουμε άνεργοι “με πτυχίο”!

η συνέχεια εδώ...

Φασίστες καθηγητές και διώξεις δε χωρούν στις σχολές

Μέσα από ένα μακρύ φοιτητικό αγώνα στην Ξάνθη αλλά και σε άλλες πόλεις και ιδρύματα, το φοιτητικό κίνημα διεκδικεί με προοπτικές νίκης την πλήρη απομάκρυνση του καθηγητή Γ. Παύλου από την πολυτεχνική σχολή του ΔΠΘ. Η κινητοποίηση φοιτητικών συλλόγων (μεταξύ των οποίων και ο δικός μας) και πολιτικών συλλογικοτήτων έχει ασκήσει μεγάλη πίεση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης αλλά και στις Συγκλήτους των ΑΕΙ. Τόσο μέσα στις σχολές όσο και με παρεμβάσεις στο κέντρο (κείμενα,πανό) και αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων, έχει αναπτυχθεί ένα κίνημα ενάντια στον εκφασισμό και την περαιτέρω αυταρχικοποίηση του ελληνικού Πανεπιστημίου. Αυτή τη στιγμή, υπό την πίεση αυτού του κινήματος στις συγκλήτους ιδρυμάτων και στο ίδιο το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ο Γ. Παύλος έχει προσωρινά παυθεί από τις εκπαιδευτικές του αρμοδιότητες, ενώ εκκρεμεί η πλήρης απομάκρυνση του από το πανεπιστήμιο.

Ποιος είναι ο Γ. Παύλος

Ο εν λόγω καθηγητής συστηματικά εξέφραζε ανοιχτά ακροδεξιές και μισάνθρωπες θέσεις στα μαθήματά του, αποδίδοντας όλα τα “προβλήματα” της χώρας στις μειονότητες, στους πρόσφυγες ή στους ομοφυλόφιλους, προτρέποντας μάλιστα τους φοιτητές: “Μιμιθείτε τον Κασιδιάρη... τον Ιωάννη Μεταξά”, υιοθετώντας βέβαια και αντίστοιχες αυταρχικές συμπεριφορές προς το αμφιθέατρό του.

Όταν ξεκίνησαν συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου για το ζήτημα, στοχοποίησε συνδικαλιστές φοιτητές απειλώντας τους με μηνύσεις, ενώ ταυτόχρονα εμφανίστηκαν στη σχολή σβάστιγγες και άλλα φασιστικά σύμβολα καθώς και κάποιοι φοιτητές-ακόλουθοι του Παύλου. Ένας από αυτούς κατέθεσε τελικά και μηνύσεις για αβάσιμα ή διαστρεβλωμένα γεγονότα διώκοντας συνολικά 9 φοιτητές.

Η νομική εμπλοκή της δικηγόρου του δολοφόνου του Π. Φύσσα στο ζήτημα, αλλά και η σχετική επερώτηση της Χ.Α στη βουλή, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το χαρακτήρα των διώξεων.

Το ζήτημα δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο σε μία χρονική περίοδο που ακροδεξιοί συγκεντρώνονται έξω από σχολεία που υποδέχονται προσφυγόπουλα και

μέλη της Χ.Α προκαλούν χυδαία τη Μάγδα Φύσσα στο δικαστήριο, ούτε και σε μια φάση συνεχούς σκλήρυνσης και αυταρχικοποίησης του ίδιου του πανεπιστημίου. Οι διώξεις φοιτητών όχι μόνο στην Ξάνθη αλλά και στο Φυσικό Ηρακλείου, η όλο και συχνότερη παρουσία ΜΑΤ στο ΕΚΠΑ, οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις και οι αυταρχικές συμπεριφορές καθηγητών, είναι όχι μόνο καταδικαστέες, αλλά και κάτι που μας αφορά άμεσα όλους.

Σήμερα η πολυτεχνική της Ξάνθης, αύριο η Φιλοσοφική

Αντίστοιχες περιπτώσεις καθηγητών άλλωστε, δε λείπουν από τη Φιλοσοφική. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ο Ν. Γεωργατζόγλου του Φιλολογικού, ανοιχτά φορέας ακροδεξιών- φιλοχουντικών απόψεων, που πέρα από το να τις εκφέρει, συχνά τις κάνει πράξη, επιτιθέμενος λεκτικά σε φοιτητές για την εθνικότητα ή το φύλο τους, αλλά και σωματικά και πρακτικά όταν, το 2014, μαζί με τον Δ. Μπενέτο χτυπούσαν φοιτήτριες για να “σπάσουν” κατάληψη της σχολής αποφασισμένη από τον φοιτητικό σύλλογο.

Και προφανώς, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την εμφάνιση ναζιστικών συμβόλων και χαιρετισμών προς τον Χίτλερ και τα τάγματα ασφαλείας στους τοίχους της σχολής μας λίγο καιρό πριν.

Ακριβώς επειδή η περίπτωση του Παύλου δεν είναι αποκομμένη από τη γενικότερη συνθήκη στην κοινωνία και το πανεπιστήμιο, στοχοθεσίες όπως η φίμωση όποιας φωνής εναντιώνεται στη βαρβαρότητα, η ποινικοποίηση των αγώνων, η απαγόρευση της πολιτικής μέσα στο πανεπιστήμιο (μόνο βέβαια όταν αυτή διαφοροποιείται από την κυρίαρχη, καθώς ποτέ δε διώχθηκαν δαπίτες ή πασπίτες), ο εκφασισμός και η αυταρχικοποίηση, πρέπει πάντα να βρίσκουν απάντηση από το φοιτητικό κίνημα!

/Να αρθούν άμεσα οι διώξεις προς τους συμφοιτητές μας

/Να απομακρυνθεί οριστικά ο Γ.Παύλος

/Ελεύθεροι αγώνες στο Πανεπιστήμιο

η συνέχεια εδώ...

What about my future plans? (περί διδακτικής επάρκειας ο λόγος)

What about my future plans? (περί διδακτικής επάρκειας ο λόγος)

Ως φοιτητές και μελλοντικοί απόφοιτοι της Φιλοσοφικής, στη συντριπτική μας πλειοψηφία έχουμε ως επαγγελματική προοπτική τη διδασκαλία. Ενώ το εργασιακό τοπίο στον κλάδο μας είναι ήδη ζοφερό, το Υπουργείο και ο “Εθνικός Διάλογος για την Παιδεία” επιχειρούν να μας στερήσουν ό,τι κατοχυρώνει επαγγελματικά το πτυχίο μας.

Τι ισχύει – πώς πληττόμαστε σήμερα

Μετά την εφαρμογή του σχετικού νόμου του 2013, η δυνατότητά μας να εργαστούμε ως καθηγητές, οριζόμενη ως διδακτική επάρκεια, εξασφαλίζεται μέσα από την επιλογή παιδαγωγικών μαθημάτων στο πρόγραμμα σπουδών. Το νομικό αυτό πλαίσιο είναι ήδη προβληματικό, αφού σε τμήματα που τα απαιτούμενα παιδαγωγικά μαθήματα δεν είναι υποχρεωτικά, μπορούν να προκύψουν πτυχία δύο ταχυτήτων. Πτυχία με “κατοχυρωμένη” τη διδακτική επάρκεια ή όχι. Το συγκεκριμένο πρόβλημα εντοπίζεται ήδη στα μικρότερα τμήματα της Φιλοσοφικής (ξενόγλωσσα, θεατρικό, μουσικό). Στο αγγλικό για παράδειγμα, σε περίπτωση που κάποιος φοιτητής δεν επιλέξει τα 7 απαιτούμενα παιδαγωγικά-διδακτικά μαθήματα, το πτυχίο του δεν κατοχυρώνει την διδακτική επάρκεια. Ταυτόχρονα, βλέπουμε σε άλλες σχολές, όπως η Σχολή Θετικών Επιστημών στην Αθήνα, τη Φιλοσοφική ΑΠΘ και το Φιλολογικό της Πάτρας, να προτείνονται από καθηγητές και διοικήσεις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Αλλαγές οι οποίες θα διασπάσουν εντελώς την ενιαιότητα του πτυχίου και θα δημιουργήσουν κατευθύνσεις, μία εκ των οποίων θα είναι αυτή που κατοχυρώνει τη διδακτική επάρκεια (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων, το βιολογικό του ΕΚΠΑ). Είναι ιδιαίτερα προβληματικό ότι πρόεδροι τμημάτων σε μια σειρά από σχολές αλλά και στη Φιλοσοφική, δεν τοποθετούνται ξεκάθαρα υπέρ της διασφάλισης του ενιαίου πτυχίου, που κατοχυρώνει όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα.

Μετά τις διοικήσεις και τους καθηγητές,

“εθνικός διάλογος” και Υπουργείο παρατραβάνε το σκοινί

Η επιτροπή “εθνικού διαλόγου για την Παιδεία” αποτελεί ένα “τρικ” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να νομιμοποιήσει στη σφαίρα του δημόσιου λόγου αντιεκπαιδευτικές τομές και μεταρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται μια κατ' επίφαση δημοκρατική διαδικασία που δεν περιλαμβάνει (-ούτε και θα μπορούσε άλλωστε) τους φοιτητές. Η επιτροπή αποτελείται από μια χούφτα μεγαλοκαθηγητών και “τεχνοκρατών” που σε προηγούμενο διάστημα έχουν υποστηρίξει ενεργά όλες τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχουν προταθεί από τις εκάστοτε κυβερνήσεις (ακόμα και την αναθεώρηση του άρθρου 16). Μάλιστα, ο πρόεδρος της επιτροπής, Α. Λιάκος, πρώην καθηγητής της Φιλοσοφικής, δε χάνει ευκαιρία να κατονομάζει τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας ως άχρηστα, απείθαρχα παράσιτα, αφήγηση που σαφώς επεκτείνει και για τους μελλοντικούς αποφοίτους των καθηγητικών σχολών.

Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, η “επιτροπή εθνικού διαλόγου για την παιδεία” εισηγείται με επίμονο τρόπο την εξής πρόταση: Η διδάκτικη επάρκεια δε θα κατοχυρώνεται σε προπτυχιακό επίπεδο, αλλά σε δεύτερο κύκλο κατάρτησης με τη συγκρότηση αντίστοιχων μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Προτείνεται μάλιστα ο δεύτερος κύκλος σπουδών να ακολουθείται από διετή εισαγωγική περίοδο ένταξης στο επάγγελμα, μετά την οποία θα πιστοποιείται η δυνατότητα διδασκαλίας. Ας σημειωθεί ότι σε περίπτωση δεύτερης αποτυχίας εισαγωγής στο δεύτερο κύκλο σπουδών, ο επίδοξος καθηγητής θα αποκλείεται επ αόριστον από το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

Γιατί στο καλό όλα αυτά;

Όλες οι παραπάνω κινήσεις έχουν κατά τη γνώμη μας σαφή στοχοθεσία: να μας συμφιλιώσουν με το αβέβαιο εργασιακό τοπίο στον κλάδο μας και να μας διαμορφώσουν σε ευέλικτους, πειθήνιους εργαζόμενους με χαμηλές προσδοκίες.

Με τι καλούμαστε να συμφιλιωθούμε: Ελάχιστες προσλήψεις στο δημόσιο σχολείο και αυτές μόνο αναπληρωτών (διορισμοί μόνιμων καθηγητών έχουν να γίνουν 7 χρόνια). Άθλιες συνθήκες στα μεγάλα (αλλά και μικρά) φροντιστήρια με ωρομίσθια πείνας και ελαστικές σχέσεις εργασίας. Ελάχιστες δυνατότητες αξιοπρεπούς επιβίωσης μέσα από ιδιαίτερα. Όλα αυτά μάλιστα, στο φόντο του επερχόμενου εργασιακού νόμου, που προβλέπει στέρηση 13ου,14ου μισθού, υποκατώτατο μισθό για τη νεολαία, ακόμα ευκολότερες απολύσεις και ρυθμίσεις που καθιστούν πολύ δυσκολότερη την συνδικαλιστική δράση και τη δυνατότητα συλλογικών διεκδικήσεων.

Σε αυτό το τοπίο αντιστοιχεί ένας εργαζόμενος εξατομικευμένος, ανταγωνιστικός και με όσο το δυνατόν λιγότερα επαγγελματικά δικαιώματα. Η αφαίρεση της διδακτικής επάρκειας μέσω της διάσπασης του ενιαίου πτυχίου εξυπηρετεί αυτή ακριβώς την κατεύθυνση. Ήδη ως φοιτητές θα καλούμαστε σε ένα κυνήγι πιστοποίησης γνώσεων για να φτιάξουμε τον ατομικό μας φάκελο προσόντων- επαγγελματικών δικαιωμάτων. Έτσι το δικαίωμα μας στην εργασία μετατρέπεται σε προσωπικό στοίχημα του καθενός μας με αποτέλεσμα να είμαστε ανταγωνιστικοί προς τους συμφοιτητές και τους συναδέλφους μας και να μην αγωνιζόμαστε συλλογικά για το κοινό συμφέρον μας και για την κοινή μας εργασιακή προοπτική. Στην πραγματικότητα, ειδικά σήμερα που στο σύνολό της η νέα γενιά καλείται να ζήσει χειρότερα από τους γονείς της μέσα στο μνημονιακό βούρκο, οι συλλογικές διεκδικήσεις είναι οι μόνες που μπορούν να διασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές εργασιακό μέλλον.

Απάντησή μας:

/Απέναντι στις διοικήσεις που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, που προτιμούν να μας ενημερώνουν εκ των υστέρων για αλλαγές που υποβαθμίζουν τα πτυχία μας, απαιτούμε ενιαία κατοχύρωση της διδακτικής επάρκειας στον κορμό των υποχρεωτικών μαθημάτων για όλους μας.

/Δεν αναγνωρίζουμε τον ψευδεπίγραφο “εθνικό διάλογο” και τα επικίνδυνα πορίσματά του για μεταφορά των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων σε δεύτερους κύκλους σπουδών και αξιολογήσεων.

/Η μόνη προϋπόθεση για εργασία με αξιοπρέπεια και δικαιώματα δεν μπορεί να είναι άλλη από το ενιαίο και ισχυρό μας πτυχίο!

η συνέχεια εδώ...

Τι συμβαίνει με το πρόγραμμα σπουδών του μουσικού;

Επιστρέφοντας στα έδρανα όλοι βρεθήκαμε προ εκπλήξεως ενός Νέου Προγράμματος Σπουδών της σχολής μας του οποίου βασικό χαρακτηριστικό είναι τα τέσσερα έτη σπουδων εν αντιθέσει με την πενταετία που είναι τα τμήματα της μουσικολογίας στην Ελλάδα. Κι εδώ, είναι που ψάχνουμε να βρούμε ποιό είναι το νόημα αυτής της κίνησης και που αυτή στοχεύει. Μπαίνοντας στο τμήμα μουσικών σπουδών γνωρίζαμε οτι έχουμε πέντε χρόνια  σπουδών  αλλά και ότι το πτυχίο που θα χορηγείται βάσει του Νέου Προγράμματος, που θεσπίστηκε το καλοκαίρι του 2010, θα κατοχυρώνει ακαδημαϊκή ισοδυναμία με μεταπτυχιακό τίτλο Master (συμφωνα με την ακριβή ανακοίνωση της γραμματείας). Έπειτα μάθαμε οτι για να κατοχυρώσουμε τον μεταπτυχιακό τίτλο πρέπει να πάρουμε πτυχίο έχοντας μέσο όρο πάνω απο 8,5 !!! Κι ενώ κάτι τέτοιο είναι από μόνο του απαράδεκτο ξαφνικά έρχεται η ανακοίνωση που λέει ότι εντασσόμαστε όλοι ανεξαιρέτως στο νέο πρόγραμμα σπουδών από τον Σεπτέμβριο του 2017 και χάνουμε κάθε δικαίωμα για τον τίτλο Master έτσι κι αλλιώς.

Κάποιοι θα γυρίσουν και θα πούν καλά τα λές αλλά δεν μας αναγνώριζαν Master έτσι κι αλλιώς παρά τα όσα λέει ο οδηγός σπουδών ή η όποια ανακοίνωση στην γραμματεία. Σωστά; Όχι, μπορεί να μην έχουμε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών αναγνωρισμένο στην αγορά εργασίας με το συγκεκριμένο πτυχίο αλλά αξιωματικά και εκπαιδευτικά ο τίτλος του Master υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει μέχρι να μας κόψουν τα πέντε έτη κι είναι στο χέρι μας να το κάνουμε ακόμη πιο ισχυρό. Μα καλά και γιατί άλλαξε;; Όπως είπε χωρίς αναστολές ενας ευγενικός Κύριος καθηγητής «Τώρα πια η σχολή μας έχει μεταπτυχιακά προγράμματα» και είναι και το φθηνότερο που υπάρχει στην «αγορά». Παύει λοιπόν να είναι θέμα εκπαίδευσης αλλά είναι πλέον θέμα «τσέπης»!

        Κι όμως αυτό δεν είναι το μοναδικό μας πρόβλημα. Καθώς το τμήμα μας αποφασίζει να μειώσει τα έτη σπουδών του , τα άλλα δύο τμήματα Μουσικών Σπούδων στην Θεσσαλονίκη και την Κέρκυρα παραμένουν ως έχουν υποβαθμίζοντας τελικά την αξία των δικών μας πτυχίων . Ποιά θα είναι η λύση για να μπορέσουμε να κάνουμε το πτυχίο μας ξάνα ισχυρό;; Μα φυσικά να πάρουμε ένα απο τα μεταπτυχιακά προγράμματα που δημιουργήθηκαν εντελώς τυχαία έχοντας σαν  τίτλους τις κατευθύνσεις που έχουμε στο προπτυχιακό και φυσικά κοστίζουν! (Για την ακρίβεια 1650 ευρώ το μεταπτυχιακό). Με λίγα λόγια σου λένε ότι θα τελειώνεις ενα τμήμα 4 χρόνων και για να μπορέσεις να έχεις κι εσύ το πτυχίο που έχει ο μουσικολόγος της Θεσσαλονικης ή ο μουσικολόγος της Κέρκυρας θα πρέπει να πληρώσεις για να πάρεις ενα μεταπτυχιακό. Και σιγά σιγά αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πού το πάνε.

Βέβαια τελικά όλα είναι και θέμα τύχης όπως αναφέρει καθηγητής σε συζήτησή μας, καθώς έστω κι αν δεχτούμε ότι η τετραετία είναι για δίκο μας καλό η άμεση εφαρμογή της χωρίς κάποια χρόνια προετοιμασίας είναι απαράδεκτη αφού δεν μας επιτρέπει να ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας όπως το είχαμε σχεδιάσει αλλά και να επιλέξουμε τα κατάλληλα μαθήματα για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα χρόνια του πτυχίου μας όσο καλύτερα μπορούμε. Από ότι φαίνεται όμως όλα αυτά είναι πολυτέλειες κι εμείς δεν δικαιούμαστε να έχουμε άποψη επί του θέματος!

Αγωνιζόμαστε:

·        ενάντια στην υποβάθμιση του πτυxίου μας

·        ενάντια σε δίδακτρα στα μεταπτυχιακά

·        ενάντια  σε κάθε απόφαση που λαμβάνεται για εμάς χωρίς εμάς!

η συνέχεια εδώ...

ΞΕΝΟΙ ΣΤΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ;

Όταν κάποιος ακούει για την σχολή μας , την Φιλοσοφική, κατ'ευθείαν σκέφτεται τα τμήματα της φιλολογίας , της ψυχολογίας, της ιστορίας και αρχαιολογίας. Σπάνια κανείς αναφέρεται στα ξενόγλωσσα τμήματα (αγγλική , γαλλική φιλολογία) , πόσο μάλλον σε τμήματα όπως είναι η ιταλική, ισπανική, γρμανική φιλολογία. Τα τμήματα αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τα ¨μεγάλα” - κεντρικά τμήματα της Φιλοσοφικής και μάλλον παίζουν ρόλο κομπάρσου. Παρ' όλα αυτά , αυτό δεν είναι ακριβώς έτσι καθώς εύκολα μπορούμε να παρατηρήσουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχουν τα τμήματα αυτά στις αυθαιρεσίες των καθηγητών και στην υποτίμηση τους από το ίδρυμα. Στο συγκεκριμένο κείμενο θα αναφερθούμε στο τμήμα του γαλλικού το οποίο αποτελεί χαρακτηρηστική περίπτωση αυτής της κατάστασης.

Οι φοιτητές της γαλλικής φιλολογίας θα έχουν αντιληφθεί σε ποιά κατάσταση αναφερόμαστε..
Πιο αναλυτικά:

1) Το χιλιοειπωμένο ζήτημα των συγγραμμάτων! Ενώ όλοι οι φοιτητές φιλοσοφικής δικαιούνται και εν τέλει παίρνουν ένα σύγγραμμα ανά μάθημα, στο δικό μας τμήμα θεωρείται πολυτέλεια αν πάρουμε πάνω από ένα σύγγραμμα το εξάμηνο. Αυτό συμβαίνει διότι λόγω της χαμηλής κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία οι παραγγελίες για συγγράμματα σε ξένους εκδοτικούς οίκους δεν εξυπηρετούνται. Παρ' όλα αυτά οι καθηγητές συνεχίζουν να παραγγέλνουν ξένα συγγράμματα με αποτέλεσμα να μην έχουμε κανένα! Η κατάσταση είναι ανεπίτρεπτη ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι τα προηγούμενα χρόνια οι φοιτητές λάμβαναν περισσότερα του ενός βιβλία δωρεάν για να καλύψουν όλη την ύλη της βιβλιογραφίας.
2) Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι είτε θα αγοράσουμε οι ίδιοι τα βιβλία μας (μας πουλάνε φούμαρα για δημόσια παιδεία) είτε ότι θα εκβιαζόμαστε να παρακολούθουμε το μάθημα για να κρατάμε σημειώσεις ακόμη και αν δεν μπορούμε είτε διότι δουλεύουμε είτε διότι απλά δεν θέλουμε! Έμμεσα λοιπόν επιστρέφουμε σε ένα μοτίβο “σχολείου” , ο οποίος υποτιμά τον χαρακτήρα των ελεύθερων ακαδημαικών διαλέξεων του Πανεπιστημίου.
3) Οι καθηγητές σε αυτήν την συγκυρία , αντί να προσπαθούν να βελτιώσουν την κατάσταση, είτε προτείνοντας διαφορετικά συγγράμματα είτε δείχνοντας κατανόηση απέναντι στους φοιτητές , δυσχεραίνουν τα πράγματα με την στάση τους . Δεν ανεβάζουν τις παραδόσεις των μαθημάτων στο e-class και “πουλάνε” σημειώσεις αγκαλιά με την ΔΑΠ. Αυτό όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το παρατείνει επ' άπειρον.
4) Ακόμη, οι καθηγητές βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν του κεφαλιού τους. Στα πιο πολλά μαθήματα υπάρχει χαρτί στο οποίο σημειώνεται ονομαστικά ο κάθε φοιτητής που βρίσκεται στο μάθημα έτσι ώστε να λαμβάνεται υπ' όψιν η παρουσία του στον βαθμό της εξεταστικής, αλλά κατά τ' άλλα μιλάμε για αξιοκρατία. Αν η ουσία του Πανεπιστημίου είναι το πόσο “συνεπής” είναι κάποιος ας το κλείσουμε το μαγαζί. Και το κερασάκι στην τούρτα , επιβάλλονται εργασίες οι οποίες συμβάλλουν στον βαθμό του εκάστοτε μαθήματος στην εξεταστική. Οι εργασίες πρέπει να είναι όντως προαιρετικές και να γίνονται από φοιτητές που θέλουν να εμβαθύνουν στο συγκεκριμένο θέμα και όχι εκβιαστικά και υποχρεωτικά για επιπλέον βαθμό.
5) Καθηγητές ,όπως η κ. Αποστόλου, με το “απουσιολόγιό” τους , αρχίζουν και “κόβουν φάτσες” και στιγματίζουν φοιτητές οι οποίοι για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν είναι παρόντες στο μάθημα και δημιουργούν ένα δίκτυο πελατειακών σχέσεων με αυτούς που μπαίνουν στο μάθημα, πράγμα το οποίο για εμάς είναι εκτός Πανεπιστημίου και οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια.

Αυτά είναι ενδεικτικά παραδείγματα για το τι συμβαίνει στην καθημερινότητα των φοιτητών του γαλλικού και πιστεύουμε ότι όσο δίνεται περιθώριο σε όσους επιβάλλουν μία τέτοια κατάσταση τα πράγματα θα χειροτερέψουν για όλους μας.
Επιλέγουμε λοιπόν να βάλουμε ένα τέρμα σε όλα αυτά και να υψώσουμε αντιστάσεις έτσι ώστε να εμποδίσουμε τα χειρότερα να έρθουν! Επιλέγουμε τον συλλογικό αγώνα μέσα από τον φοιτητικό μας σύλλογο για να διεκδικήσουμε όσα μας αρνούνται!

η συνέχεια εδώ...