Κι όλ’ αυτά για ένα πάρκο;

Ταξίμ 1977 – Ταξίμ 2013: δύο πραξικοπήματα, ένα πυρηνικό εργοστάσιο, ένα χρυσωρυχείο, ένα φράγμα, μια γέφυρα κι ένα πάρκο δρόμος

«Μα πότε γίναν όλ’ αυτά στην Κωνσταντινούπολη»; Με ρωτάνε οι γνωστοί και οι φίλοι. «Κι όλ’ αυτά για ένα πάρκο; Πριν λίγες μέρες εκεί δεν ήσουν; Κατάλαβες τίποτα»;

Της Αιμιλίας Βουλβούλη

Η αλήθεια είναι ότι το είχα καταλάβει δέκα χρόνια πριν. Όταν έκανα έρευνα σχετικά με το κίνημα ενάντια στην κατασκευή της τρίτης γέφυρας του Βοσπόρου και ένας ‘πληροφορητής’ μου (όπως είθισται να αποκαλούμε τα υποκείμενα της έρευνας μας οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι) μου είχε πει: «Αυτοί (οι ακτιβιστές ενάντια στην κατασκευή της γέφυρας) θα αντιδρούσαν έτσι κι αλλιώς. Δεν αντιδρούν στην κατασκευή της γέφυρας. Αντιδρούν ενάντια στα πάντα γιατί είναι αριστεροί».

Δίκιο είχε ο άνθρωπος! Είναι ανήσυχοι αυτοί οι αριστεροί! Δεν κάθονται ήσυχοι ποτέ! Γι’ αυτό και στους φίλους και τους γνωστούς που με ρωτάνε αυτές τις μέρες, απαντώ πως αυτό που συμβαίνει στην Ταξίμ δεν ξεκίνησε πριν πέντε μέρες. Δεν ξεκίνησε πριν δύο χρόνια, όταν δημιουργήθηκε η «Πλατφόρμα Ταξίμ» ως δράση ενάντια στην ανάπλαση της συμβολικής, για το συλλογικό φαντασιακό των Τούρκων, αυτής πλατείας. Δεν ξεκίνησε καν τη δεκαετία του 1990, όταν οι ‘δομές πολιτικών ευκαιριών’ μετά το «βελούδινο», όπως ονομάστηκε, πραξικόπημα του 1997, νομιμοποίησαν πολιτικά και ισχυροποίησαν θεσμικά την προστασία του περιβάλλοντος και τη συλλογική δράση που αναφέρεται σε αυτό.  Είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν, και υπήρχε παντού, σε όλη τη χώρα.

Ξεκίνησε κάπου εκεί στη δεκαετία του 1960, όπως και σ’ άλλα μέρη του κόσμου, και διεκόπη βάρβαρα στις 12 Μαρτίου του 1971 από το στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο στόχευε στην διάλυση της «επικίνδυνης αριστερής κουλτούρας» που εξαπλώνονταν στη χώρα. Όμως αυτή δε διαλύθηκε. Ναι, το πλήθος διαλύθηκε την Πρωτομαγιά του 1977 στη γνωστή πλατεία, όταν δεκάδες διαδηλωτές δολοφονήθηκαν. Όμως και πάλι η αριστερά δεν έσβησε. Το καίριο χτύπημα έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1980, στο επόμενο στρατιωτικό πραξικόπημα. Εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί και προοδευτικοί ακτιβιστές, πολιτικοί, απλοί πολίτες δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, μετανάστευσαν. Όντως, αυτό το πραξικόπημα φάνηκε να διαλύει κάθε προοδευτική απόχρωση στη χώρα.

«Δεν υπάρχει αριστερά στην Τουρκία»· φράση που ακούγεται δεκαετίες τώρα από τους «πραγματικούς αριστερούς» της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και τι είναι η αριστερά; Αντικείμενο, που χαλάει και το πετάς; Μήπως έχει κάποιος το copy-right; Ναι, τα αριστερά κόμματα και οι αριστερές οργανώσεις απαγορεύτηκαν τότε. Αλλά και επί Χούντας στην Ελλάδα το ίδιο είχε συμβεί. Σταμάτησε να υπάρχει η αριστερά; Κι ο Τσάβες φυλακίστηκε το 1992. Ηττήθηκε, ναι. Έχασε μια μάχη. Εξαφανίστηκε; Το αντίθετο. Δυνάμωσε. Έτσι και στην Τουρκία. Ηττήθηκε τότε η αριστερά. Όμως εξαφανίστηκε; Όχι. Υπήρχε παντού. Στο κίνημα ενάντια στις κατεδαφίσεις του Πέρα, εκεί στη δεκαετία του 1980. Ναι, μετά το πραξικόπημα! Κίνημα μέσα στη χούντα. Μέσα στην πιο μαύρη νύχτα. Στο κίνημα του Ακκουγιού, στο κίνημα ενάντια στη λειτουργία του χρυσωρυχείου της Περγάμου, στο κίνημα ενάντια φράγματα του Ιλισού και του Τούντζελι, στην εξέγερση της Ανατολίας, στο Αρναβούτκιοϊ και στην πρωτοβουλία ενάντια στην τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου.  

Κι όλα αυτά τα κινήματα ήταν κινήματα ριζοσπαστικά, κινήματα που τη ριζοσπαστικοποίησή τους ευνόησε η πολύ σκληρή καταπίεσή τους, όπως θα έλεγε ο Sidney Tarrow.  Και ήρθαν οι πρώτες νίκες, για το φράγμα του Ιλισού, για την τρίτη γέφυρα. Νίκες μικρές, αλλά ουσιαστικές. Mε πισωγυρίσματα, αλλά νίκες. Νίκες το αποτύπωμα των οποίων βλέπουμε σήμερα στην Ταξίμ. Γιατί όχι, dεν γίνονται όλ’ αυτά για ένα μικρό πάρκο. Όπως μου είπε ένας άλλος πληροφορητής –από εκείνους του αριστερούς–, δέκα χρόνια πριν: «Δεν πρόκειται απλώς για τη γέφυρα. Πρόκειται για τη δημοκρατία. Κάποια στιγμή αυτό το κράτος πρέπει να αρχίσει να λαμβάνει υπόψη του τη γνώμη του λαού του».

Αυτό ζητάει η Ταξίμ αυτές τις τελευταίες μέρες. Αυτό που ζητάνε δεκαετίες τώρα αυτοί οι ανήσυχοι αριστεροί, αυτοί οι «συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι πολίτες που μπορούν ν’ αλλάξουν ακόμα και τον κόσμο», όπως έλεγε η M. Mead. Αυτοί που υπήρχαν τελικά παντού και δημιούργησαν τους όρους της κατά Touraine ‘ιστορικότητας’ στην οποία εγγράφεται η κοινωνική αλλαγή. Γιατί η Ταξίμ θ’ αποτελέσει για άλλη μια φορά σύμβολο για την αλλαγή. «Δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο! Αλλά σήμερα είναι μια καινούρια μέρα και είμαστε όλοι και όλες καινούριοι άνθρωποι», γράφει ο διαδικτυακός φίλος Kivanç.

Δεν ξέρω πόσοι είναι οι νεκροί μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο. Οι πληροφορίες αλλάζουν διαρκώς. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν νεκροί και πολλοί τραυματίες αλλά ο κόσμος δε φεύγει. «Τώρα ο φόβος έχει ηττηθεί», συνεχίζει ο Kivanç. «Μάθαμε να υψώνουμε τη φωνή μας όταν θυμώνουμε». Γιατί αυτό έκανε η αριστερά που «δεν υπήρχε» στην Τουρκία τόσα χρόνια. Έμαθε το λαό να υψώνει τη φωνή του όταν θυμώνει. Ψιθυριστά στην αρχή, μέχρι πριν πέντε μέρες που δυνάμωσε κι έγινε εκκωφαντική:

«Αντίσταση», «Ελευθερία», «Δημοκρατία». 

Η Αιμιλία Βουλβούλη είναι Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Φατίχ

Πηγή: rednotebook

Ο τίτλος είναι απόσπασμα από το κείμενο

η συνέχεια εδώ...

Προσοχή! H Τουρκική δημοκρατία σας χρειάζεται!

http://www.occupygezi.com/

Μετά από μια σειρά ειρηνικών διαδηλώσεων για την υπεράσπιση ενός δημόσιου χώρου αναψυχής στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης που έχει αποφασιστεί να κατεδαφιστεί με σκοπό  την κατασκευή ενός εμπορικού κέντρου, η Τουρκική αστυνομία επιτέθηκε βίαια τους διαδηλωτές με δακρυγόνα και αντλίες νερού σημαδεύοντας απευθείας στα πρόσωπα και τα σώματα των διαδηλωτών. Δεκάδες διαδηλωτές διακομίστηκαν στο νοσοκομείο και η πρόσβαση στο πάρκο αποκλείστηκε χωρίς καμία νομική βάση. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, που ελέγχονται άμεσα από την κυβέρνηση ή έχουν επιχειρηματικούς και πολιτικούς δεσμούς με αυτή, να αρνούνται να καλύψουν τα περιστατικά αυτά. Πρακτορεία τύπου μπλοκάρουν τη ροή πληροφοριών.

Παρακαλώ μοιραστείτε αυτό το μήνυμα ώστε ο κόσμος να μάθει για το αστυνομικό κράτος καταστολής που δημιουργήθηκε από το AKP του Ταγίπ Ερντογάν, το οποίο συχνά θεωρείται ως πρότυπο για άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Τουρκική δημοκρατία και ο λαός της αναμένει τη βοήθειά σας. Σας ευχαριστούμε!

η συνέχεια εδώ...

ο Βορίδης ζητάει "Πανεπιστημιακή αστυνομία" και ένα πρόσφατο παράδειγμα από τη γειτονική μας Τουρκία.

Το γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο Αθηνά είναι κάτι το οποίο η "δημοκρατική" ιδιοσυγκρασία του Βορίδη δεν μπορεί να το ανεχτεί. Γι αυτό λοιπόν, προτείνει ανερυθρίαστα τη συγκρότηση σώματος "Πανεπιστημιακής Αστυνομίας", φωτογραφίζοντας μαζί με τον ιδεολογικό του σύντροφο, τον Άδονη Γεωργιάδη, τα ίδια τα ΕΑΑΚ. 

Σχετικό δημοσίευμα από το Πριν 

Με αφορμή αυτή τα ακραία αντιδημοκρατικά και ακροδεξιά παραλληρήματα, προβάλουμε ένα βιντεάκι από τη γειτονική μας Τουρκία. 

Τούρκοι φοιτητές κάναν έρανο και φτιάξαν 600 σάντουιτς για να μοιράσουν στους άπορους συμφοιτητές τους που δεν μπορούσαν να φάνε στην εστία. Δείτε πώς αντέδρασε η εκεί Πανεπιστημιακή Αστυνομία.

 

η συνέχεια εδώ...

Angela Davis: Γλυκός μαύρος άγγελος και street fighting woman!

                                                                                                                           

Του Κώστα Φουρίκου

αναδημοσίευση από τη λέσχη  

«Έχω έναν γλυκό μαύρο άγγελο, έχω ένα «είδωλο».  Έχω έναν γλυκό μαύρο άγγελο, πάνω στον τοίχο μου. Λοιπόν δεν είναι τραγουδίστρια, ούτε είναι σταρ. Αλλά σίγουρα μιλάει σωστά και κινείται γρήγορα. Όμως το κορίτσι είναι σε κίνδυνο. Ναι, το κορίτσι είναι αλυσοδεμένο. Μα δε το βάζει κάτω. Θα παίρνατε τη θέση της; Μετράει τα λεπτά, μετράει τις μέρες. Είναι ένας γλυκός μαύρος άγγελος, όχι ένας γλυκός μαύρος δούλος(…)»

Έτσι τραγουδούσαν το 1972 ο Mick Jagger και οι Rolling Stones, στο τραγούδι “Sweet Black Angel” του δίσκου  «Exile on Main St». Ο δίσκος, ίσως ο καλύτερος που έχουν κάνει ποτέ,  ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι ένα, από τα μετρημένα στα δάχτυλα, αμιγώς πολιτικά τους, που έπαιρνε μάλιστα θέση για μία διόλου “εύπεπτη” πολιτική περσόνα, όσον αφορά τη δημόσια συζήτηση των ΗΠΑ, εκείνη την περίοδο: Την Angela Davis.

Δύο χρόνια πριν, τον Αύγουστο του 1970, η Davis είχε μπει με προσωπική εντολή του παντοδύναμου διευθυντή του FBI, J. Edgar Hoover, στη λίστα με τους δέκα πιο σημαντικούς καταζητούμενους, της πιο γνωστής μυστικής υπηρεσίας στον κόσμο. Είχε προηγηθεί βέβαια η έκδοση εντάλματος σύλληψης, για απαγωγή και ανθρωποκτονία, εναντίον της. Οι κατηγορίες αφορούσαν την υπόθεση της προσπάθειας 17χρονου, ένοπλου αφροαμερικάνου, να απελευθερώσει δύο, επίσης, αφροαμερικάνους κατηγορούμενους, μέσα από το δικαστήριο, κρατώντας ομήρους τον ίδιο το δικαστή, τον εισαγγελέα και τρεις άνδρες ενόρκους. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, η αστυνομία άνοιξε πυρ, με αποτέλεσμα οι τρεις μαύροι, ο εισαγγελέας, ο δικαστής και ένας εκ των ενόρκων να χάσουν τη ζωή τους. Η Angela Davis κατηγορήθηκε, ότι προμήθευσε τον 17χρονο με τα όπλα. Ο “μαύρος άγγελος” δεν αντιμετώπιζε για πρώτη φορά την προσπάθεια στοχοποίησής από την πολιτεία, λόγω του χρώματός της , της συμμετοχής της στο Κομμουνιστικό Κόμμα και της διασύνδεσής της με τους Μαύρους Πάνθηρες. Ένα χρόνο πριν, το 1969, η Davis απολύθηκε από τη διοίκηση του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), όπου και δούλευε ως καθηγήτρια, λόγω των πολιτικών της αντιλήψεων. Η διοίκηση του πανεπιστημίου αναγκάστηκε να πάρει πίσω την απόλυση, λόγω των αντιδράσεων και των κινητοποιήσεων που προκλήθηκαν από συναδέλφους της, καθηγητές και φοιτητές.

η συνέχεια εδώ...

Κίνημα καταλήψεων θεάτρων στην Ιταλία: «Τι θλιβερή που είναι η σύνεση...»

ΠΗΓΗ left.gr 

Δεν είναι η κρίση που γεννά τις πιέσεις για ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου, γνωρίζουμε καλά ότι τέτοιες πιέσεις προϋπήρχαν. Γεννά όμως αντιδράσεις υπεράσπισης και διεκδίκησης του δημόσιου (με την ευρύτερή του έννοια) χώρου, που συχνά ρημάζει προκειμένου να μπορεί να πλασαριστεί ευκολότερα (και φθηνότερα) η ιδιωτικοποίησή του.

Μπορεί στην Ελλάδα να γνωρίζουμε μονάχα το παράδειγμα του θεάτρου "Εμπρός", στη γειτονική Ιταλία όμως οι καταλήψεις εγκαταλειμμένων θεάτρων έχουν πάρει διαστάσεις κινήματος, συγκροτώντας, αν και διαφορετικές μεταξύ τους, ένα κοινωνικό αρχιπέλαγος, από το Μιλάνο μέχρι τη Σικελία. Οι καταλήψεις ή, πιο σωστά, οι επανενεργοποιήσεις αυτές συνδυάζουν την καθημερινή καλλιτεχνική - πολιτιστική δράση με την κοινωνικο - πολιτική παρέμβαση - αυτό άλλωστε είναι που διατηρεί τη ζωντάνια τους και την απήχηση που έχουν στις πόλεις όπου δραστηριοποιούνται.

η συνέχεια εδώ...

Οι ομορφότερες στιγμές του 2012!

η συνέχεια εδώ...

To σιωπηλό μήνυμα των Ζαπατίστας την ημέρα του “τέλους του κόσμου”

Τ’ ακούσατε;Αυτός είναι ο ήχος του κόσμου σας που καταρρέει.Είναι ο ήχος της αναγέννησής μας. Εκείνη την ημέρα, ήταν νύχτα.Και νύχτα θα είναι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα. Δημοκρατία!Ελευθερία!Δικαιοσύνη!

του Tim Russo (μετάφραση Filistina)

η συνέχεια εδώ...

το μήνυμα των Χριστουγέννων, τραγουδιστά, από έναν καθολικό ιερέα, το οποίο μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους!

η συνέχεια εδώ...

βέλγικο animation για το τι "σημαίνει" δημόσιο χρέος

Ποιος ωφελείται από το βέλγικο χρέος;

Βίντεο των FGTB Wallonie, CADTM, CEPAG & FGTB Brussels με την υποστήριξη της ομοσπονδίας Βαλλονίας σχετικά με το βραχνά του Βελγικού χρέους.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις εν ελλάδι ...  δεν είναι, σε καμία περίπτωση, συμπτωματική!

η συνέχεια εδώ...

Παλαιστινιακή ποίηση: Ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου…

Της Ελ. Καρασαββίδου-Κάππα

 

Υπάρχουν και γωνιές της ανθρωπότητας, όχι φυσικά οι κοινωνίες του θρησκευτικού φασισμού της Ισλαμικής Σαρίας, που η ποίηση ανθίζει. Ίσως γιατί στις κοινωνίες αυτές τα ερωτήματα δεν σχετίζονται με τα αξιώματα αλλά με την επιβίωση. Με την οριακότητα της ανθρωπιάς και της ζωής. Ίσως ακόμη  γιατί, σε όλον τον κόσμο, επικηρυγμένος ή όχι ο Λόγος εξακολουθεί να υπάρχει. Ασθμαίνοντας ως φορέας της γνώσης κι ιδιοποίησης της εξουσίας, ως λόγος “επίσημος” δηλαδή, επαναστατεί βαθιά καταλύοντας τ’ αυτονόητα ως λόγος της ποίησης. Γιατί αν, όπως μας έδειξε ο Φουκώ, η έννοια του διανοούμενου τρέπεται συχνά από φωνή των απόκληρων, από “φωνή βοώντος εν τη ερήμω” δηλαδή, σε ένα ευφυές μέσο για να ρυθμίζεται και ν’ αστυνομεύεται ο πολυσημικός λόγος της μυθοπλασίας, κι άρα της κοινωνικής κινητικότητας, η ποίηση εξακολουθεί, όπως μας λέει ο Τ. Βαρβιτσιώτης, να είναι το “διασταλμένο από την ατροπίνη του έρωτα μάτι” που, έκπαγλο, εξακολουθεί να αιφνιδιάζεται από την ομορφιά του σύμπαντος. Από αυτό το “άλυτο αίνιγμα”, “το όριο πάνω στο οποίο προσκρούουν οι ανθρώπινες δυνατότητες με τον τραγικότερο τρόπο”, που άπαξ και σε μαγέψει δεν μπορείς πια να βολευτείς στον “ορθολογισμό” και στην τάξη.

Τέτοιο είναι το φαινόμενο της Παλαιστινιακής ποίησης. Ποίηση που μας επιστρέφει στα βασικά, τότε που η παραμυθία ήταν κοινή παράδοση και πατρίδα, η ίδια η κραυγή του μωρού την οποία, σύμφωνα με τον Αρτώ, ο λόγος αναζητεί πάντα σαν καταφύγιο από τις αλλοτριώσεις της ενήλικης ζωής. " οι ρίζες μου αγκυροβόλησαν/πριν από τη γέννηση του χρόνου, πριν απ’ των αιώνων το ξετύλιγμα/πριν από τις ελιές και από τα κυπαρίσσια και πριν φυτρώσει το χορτάρι" όπως γράφει ο Μαχμούντ Νταρουίς, θυμίζοντας και τη δική μας χαμένη αξιοπρέπεια.

Γράψε.

Είμαι άραβας.

Δουλεύω με τ’ αδέρφια μου του μόχθου σ’ ένα νταμάρι,

τα παιδιά μου είναι οχτώ

τραβάω από την πέτρα

τα ρούχα, το ψωμί και τα βιβλία τους,

αλλά στην πόρτα σου δεν ζητιανεύω.

(Άραβας Είμαι του Μαχμούντ Νταρουίς.)

η συνέχεια εδώ...

Animation: Η σύγκρουση στη Γάζα

η συνέχεια εδώ...

Ποιος σκοτώνει στην Γάζα; Ο Νόαμ Τσόμσκι και άλλοι προκαλούν τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης

Ο βαθμός τρόμου που νιώθουν απλοί Παλαιστίνιοι άμαχοι στην Γάζα, μόλις που παρατηρείται στα μέσα ενημέρωσης, σε πλήρη αντίθεση με την επίγνωση όλου του κόσμου για τρομοκρατημένους και σοκαρισμένους Ισραηλινούς πολίτες.

Του Noam Chomsky και άλλων

Ενώ χώρες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική μνημόνευαν στρατιωτικές απώλειες παρελθόντων και σύγχρονων πολέμων την 11η Νοεμβρίου, το Ισραήλ στόχευε προς τον άμαχο πληθυσμό.

Στις 12 Νοεμβρίου, ξυπνώντας στο ξεκίνημα μιας νέας εβδομάδας, οι αναγνώστες κατά το πρωινό τους κατακλύστηκαν από συγκινητικούς απολογισμούς παρελθόντων και σύγχρονων απωλειών σε στρατιωτικό προσωπικό. Υπήρξε όμως καθόλου ή μικρή αναφορά στο γεγονός ότι η πλειονότητα των θυμάτων των σύγχρονων πολέμων , είναι άμαχος πληθυσμός. Επίσης, δεν έγινε σχεδόν καμία αναφορά κατά το πρωινό της 12ης Νοεμβρίου, περί των στρατιωτικών επιθέσεων στην Γάζα, που συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου.

Ένας βιαστικός έλεγχος το επιβεβαιώνει για το CBC, την Globe and Mail, την Montreal’s Gazette και την Toronto Star του Καναδά. Εξίσου και για τους New York Times και το BBC.

Σύμφωνα με την αναφορά του Παλαιστινιακού Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα [the Palestinian Centre for Human Rights (PCHR)] την Κυριακή στις 11 Νοεμβρίου, 5 Παλαιστίνιοι άμαχοι συμπεριλαμβανομένων 3 παιδιών, σκοτώθηκαν στη λωρίδα της Γάζας τις προηγούμενες 72 ώρες, επιπλέον των 2 Παλαιστινίων που ήταν προσωπικό ασφαλείας.  Τέσσερις από τους θανάτους συνέβησαν σαν αποτέλεσμα βολών του ισραηλινού πυροβολικού που έριξαν βλήματα σε νεαρά παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο.  Επιπλέον, 52 άμαχοι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων 6 ήταν γυναίκες και 12 ήταν παιδιά. (Από την ώρα που ξεκινήσαμε να συντάσσουμε αυτό το κείμενο, ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων έχει αυξηθεί και συνεχίζει να αυξάνεται.)

η συνέχεια εδώ...

Λίγες ώρες πριν την εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Στα σαγόνια του Ομπάμα και του Ρόμνει

Αναδημοσίευση από το ΠΡΙΝ 

Στην αναμέτρησή του με τον Μιτ Ρόμνεϊ, ο Μπαράκ Ομπάμα έχει την υποστήριξη προοδευτικών διανοουμένων και έντυπων μέσων, ωστόσο η κυβερνητική του θητεία τον αναδεικνύει σε τομείς όπως οι δημοκρατικές ελευθερίες χειρότερο ακόμα και από τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο.

 του Άρη Χατζηστεφάνου

η συνέχεια εδώ...

Ισπανικό κάλεσμα για την ευρωπαϊκή απεργία στις 14 Νοέμβρη

Εκπληκτικό, δείτε το!

η συνέχεια εδώ...

Επίθεση στο ιστιοφόρο Estelle, το οποίο στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη, στα διεθνή ύδατα

Αθήνα, 20 Οκτωβρίου 2012 – 14:00
 
Λίγο μετά τις 11:15 το πρωί και καθώς το Estelle έπλεε σε διεθνή ύδατα 17 ναυτικά μίλια βόρεια του Al Arish της Αιγύπτου και 30 ν.μ. από τις ακτές της Γάζας, σύμφωνα με το τελευταίο στίγμα του ιστιοφόρου, πλοία του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού περικύκλωσαν το σκάφος και λίγο αργότερα ταχύπλοα με μασκοφόρους στρατιώτες κατέλαβαν το ιστιοφόρο ESTELLE. Από τις 11:40, οπότε και υπήρξε η τελευταία επικοινωνία με τον εκπρόσωπο Dror Feiler, κάθε επικοινωνία είναι αδύνατη και έχει διακοπει. Πληροφορίες από το Ισραήλ αναφέρουν ότι το Estelle αυτή τη στιγμή ρυμουλκείται προς το Ashdod και αναμένεται να φθάσει στις 4 μμ τοπική ώρα. Η ελληνική πρεσβεία εκεί έχει ενημερωθεί και εκπρόσωπος της μετακινείται στο Ashdod.
 

η συνέχεια εδώ...

H Τουρκία, η Συρία και η απόφαση ''αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες''... ή αλλιώς "πόλεμος"

Άρθρο της Αριάδνης Αλαβάνου 

Η τουρκική εθνοσυνέλευση αποφάσισε να δώσει στην κυβέρνηση ευρείες αρμοδιότητες “αποστολής στρατευμάτων σε ξένες χώρες”. Αφορμή αποτέλεσε ο θάνατος 5 αμάχων από συριακό όλμο σε παραμεθόρια πόλη. Αλλά τα τύμπανα του πολέμου τα χτυπά ο Ρ.Τ. Ερντογάν εδώ και καιρό. Η άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στη συριακή σύγκρουση δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι θα μπορέσει να απομονώσει τα προβλήματά της από τη συριακή δίνη.

η συνέχεια εδώ...

Το δικαίωμα στον ρατσισμό ή περί της προβοκάτσιας ως μίας εκ των Καλών Τεχνών

του Κώστα Ράπτη

Tο κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Μάρτιο του 2006 και δημοσιεύθηκε λίγο αργότερα στο περιοδικό Εκτός Γραμμής, στον απόηχο του θορύβου που ξεσήκωσε διεθνώς η υπόθεση των «σκίτσων του Μωάμεθ». Το καθιστά εκ νέου επίκαιρο, με έναν τρόπο, η πρόσφατη εμφάνιση του τρέιλερ «Η Αθωότητα των Μουσουλμάνων» και το κύμα αναταραχής , αλλά και έντονης διεθνούς συζήτησης, που αυτό προκάλεσε – ως χονδροειδής επανάληψη, σε μία ακόμη πιο ευαίσθητη συγκυρία, του θεάματος μιας «αυτοεκπληρούμενης» και συνάμα αποκρυπτικής «σύγκρουσης των πολιτισμών».

Διαταραγμένος, με τα μέτρα του περίγυρού του, αλλά προπάντων ποιητής, ο Μιχαήλ Μητσάκης (1868-1916) ομολογούσε [1] ότι, κάθε φορά που αντίκριζε την «ελληνική» βασιλική οικογένεια, ένιωθε την ακατανίκητη παρόρμηση να ανακράξει «Ου, τι Δανοί!». Δεν είναι όμως ούτε από σκωπτική, ούτε, πολύ περισσότερο, από φιλοπαίγμονα διάθεση, που οι νεοσυντηρητικοί κάθε απόχρωσης, εντός και εκτός Ελλάδος, επιχειρούν στις μέρες μας να μας πείσουν ότι «είμαστε όλοι Δανοί»…

Παράτολμο ούτως ή άλλως το εγχείρημα, καθώς τα περιστατικά που ξάφνου μας επέβαλλαν το καθήκον να γίνουμε και εμείς Δανοί, είχαν ως αφετηρία τους ακριβώς την πεποίθηση ότι δεν δικαιούνται να λέγονται Δανοί, όσοι απλώς το διεκδικούν. Διότι «Δανοί» γινόμαστε «όλοι» (με ορισμένες απαραίτητες εξαιρέσεις), μόνο προσχωρώντας στην ψυχροπολεμικώς νοούμενη «Δύση» - την ώρα που αυτή βρίσκει το νέο της περιεχόμενο και τη νέα της ενότητα στην σύγκρουση με κάποιους πολιτιστικά «άλλους». Και διότι το πραγματικό σύνθημα, απευθυνόμενο σε αυτούς τους «άλλους», τους εγγύς και τους μακράν, ήταν εξαρχής το «δεν θα γίνεις Δανός ποτέ, Μωαμεθανέ, Μωαμεθανέ!» - άσχετο αν, έτσι διατυπωμένο, δείχνει, είναι η αλήθεια, καταλληλότερο για χουλιγκάνους παρά για φωτισμένες γραφίδες…

η συνέχεια εδώ...

Μεξικό 2/10/1968: Ο στρατός επιτίθεται σε φοιτητική συγκέντρωση, 400 νεκροί ...

Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Το ξεχασμένο '68

Ανθρωποθυσίες στην Ολυμπιάδα

"Προειδοποίηση δεν υπήρξε, πέρα από τα δυσοίωνα τόξα που διέγραψαν ψηλά στον ουρανό κάτι πράσινες φωτοβολίδες. Ένας φοιτητής κάλεσε από το μικρόφωνο τους 6.000 ακροατές του `να πάνε σπίτι μετά το τέλος της συγκέντρωσης, για να αποφευχθεί μια άσκοπη αιματοχυσία'. Ξαφνικά, από μια γωνιά της πλατείας ξεπρόβαλαν οι στρατιώτες. Σχημάτισαν ένα κορδόνι γύρω από το πλήθος κι ύστερα άρχισαν να προελαύνουν, πυροβολώντας και λογχίζοντας καθώς προχωρούσαν. (....) Για δέκα λεπτά, μαζικοί πυροβολισμοί αντηχούσαν στην πλατεία, ενώ σποραδικά πυρά συνεχίστηκαν για μίαν ακόμη ώρα. Συνολικά, τουλάχιστον 33 πολίτες κι ένας στρατιώτης σκοτώθηκαν, τουλάχιστον 500 τραυματίστηκαν και 1.650 άτομα συνελήφθησαν".

Ήταν το βράδυ της Τετάρτης 2 Οκτωβρίου 1968, στην πλατεία Τλατελόλκο της Πόλης του Μεξικού. Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα περιγράφει το παραπάνω απόσπασμα από το Time (12.10.68), με μια μικρή διαφορά: στην πραγματικότητα, οι νεκροί ξεπέρασαν τελικά τους 400. Δέκα μέρες πριν από την έναρξη της 19ης Ολυμπιάδας, οι οικοδεσπότες της ολοκλήρωναν με το δικό τους τρόπο τις ετοιμασίες για το μεγάλο συμβάν. Το δημοκρατικό φοιτητικό κίνημα που απειλούσε με τις κινητοποιήσεις του να χαλάσει το σόου, πνίγηκε στο ίδιο του αίμα. Οι Αγώνες μπόρεσαν έτσι να διεξαχθούν σε (σχεδόν) πλήρη τάξη και ηρεμία, χωρίς το αίμα των θυμάτων να προκαλέσει το παραμικρό μποϊκοτάζ ή, έστω, κάποιες διαμαρτυρίες από τις συμμετέχουσες χώρες. Πώς θα ήταν δυνατό άλλωστε κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που οι δήμιοι ακολουθούσαν απλώς τις οδηγίες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, για μια έγκαιρη και αποφασιστική επίλυση του "προβλήματος ασφαλείας" της χώρας τους;

η συνέχεια εδώ...

Μια συγκροτημένη τοποθέτηση για το ζήτημα του μεταναστευτικού. Ομιλία του Θ. Παφίλη στη Βουλή

Μια συγροτημένη τοποθέτηση για το ευαίσθητο και σύνθετο θέμα της μετανάστευσης.
Το σχόλιο που έχουμε να κάνουμε ότι οφείλει η αριστερά συγκροτημένα και από κοινού, να ορθώσει ανάστημα απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προκρίνει η Χρυσή Αυγή (και καλλιεργείται εντέχνως από την κυβέρνηση). Να απαντήσει στα υπαρκτά προβλήματα αναφορικά με το ζήτημα του μεταναστευτικού, με κριτήριο τις καλύτερες συνθήκες ζωής τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους ξένους εργαζόμενους. Να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος και με βάση αυτές να υποδείξει τους υπαίτιους και να δώσει λύσεις.

η συνέχεια εδώ...

Πέδρο Αλμοδόβαρ: «Κύριε Ραχόι, μην χρησιμοποιείτε την σιωπή μου…»

Ανοιχτή Επιστολή του διάσημου σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού Πέδρο Αλμοδόβαρ προς τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι.

η συνέχεια εδώ...