Γιατί να ψηφίσω Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ/ εαακ στο Μουσικό

Η «ΣΑΦ εαακ στο μουσικό» για τις φοιτητικές εκλογές

Για να μην όλα τριγύρω αλλάζουνε και όμως τα ίδια να μένουν…

Τη χρονιά που η κυβέρνηση:
 Αποπειράθηκε να αποψιλώσει τα πανεπιστήμια απολύοντας το απαραίτητο βοηθητικό προσωπικό αδιαφορώντας για τη δυνατότητα λειτουργίας τους
 Έριξε μαύρο στην ΕΡΤ, καταργώντας τα μουσικά σύνολά της, κάνοντας φτωχότερο τον πολιτισμό της χώρας και ρίχνοντας στο δρόμο συναδέλφους μας
 Ανακοίνωσε την κατάργηση του μαθήματος της μουσικής, το οποίο έσωσαν οι αγώνες των καθηγητών μουσικής πραγματικά στο παρά πέντε
 Προχωράει σε μια εκ νέου αναδιάρθρωση των σχολών με το «Σχέδια Αθηνά 2», το οποίο μέλλει να γίνει ο δήμιος των τμημάτων τα οποία θεωρούνται για κάποιους «πολυτέλεια», όπως τα τμήματα πολιτισμού, και το δικό μας
 Απειλεί με διαγραφές φοιτητών και δίδακτρα και περικοπές φοιτητικών παροχών (συγγράμματα, σίτιση, στέγαση)
 Η ανεργία των νέων έχει σκαρφαλώσει το 60% και η ελληνική κοινωνία βιώνει τη σαρωτική πραγματικότητα που έχουν επιβάλει οι πολιτικές των μνημονίων

η συνέχεια εδώ...

Διαγραφές: το φοιτητικό σώμα στο κρεβάτι του Προκρούστη

Τον τελευταίο καιρό έχει ανοίξει ξανά μια συζήτηση σχετικά με το ζήτημα των “αιωνίων φοιτητών”. Αν κοιτάξει κανείς την αρθρογραφία θα δει ανθρώπους να χύνουν τόνους μελάνη για να μας πείσουν ότι πρέπει να επιτέλους να λήξει το ζήτημα με τους “τεμπέληδες” που επιβαρύνουν τα ιδρύματα, άλλους να ψάχνουν την ιδιαίτερη μέθοδο για να εφαρμοστούν οι διαγραφές, από που να αρχίσουν, αν οι “αιώνiοι” θα τιμωρηθούν με δίδακτρα. Όπως μας έχουν συνηθίσει τον τελευταίο καιρό από τις διαθεσιμότητες-απολύσεις στο δημόσιο και την απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχει αριθμητικός στόχος: 180.000 κεφάλια πρέπει “να κοπούν” μέχρι του χρόνου. Εμείς μάλλον θα προτιμήσουμε να πούμε γιατί όλη αυτή η φασαρία και ποιες οι επιπτώσεις για εμάς τους φοιτητές.

Διαγραφές και νόμοι Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου

Σημαντική τομή που πέτυχε το υπουργείο με τους νόμους αυτούς ήταν η καθιέρωση-θεσμοθέτηση των ορίων στα χρόνια φοίτησης (ν+2). Παρά τους μαζικούς αγώνες (με 300 καταλήψεις για σχεδόν 1 μήνα) των φοιτητών που καταδίκασαν τους νόμους αυτούς και κατάφεραν να παγώσουν πολλές διατάξεις τους, το υπουργείο έρχεται τώρα-ξεκινώντας από τα “εύκολα”, δηλαδή τις διαγραφές των “αιωνίων”- να κατοχυρώσει ότι το μέτρο των ορίων φοίτησης θα εμπεδωθεί. Δηλαδή, πέρα από τα όσα λέγονται δημοσίως(το “ξεσκαρτάρισμα” του φοιτητικού πληθυσμού), υπάρχει κι μια βασικότερη στόχευση. Και κάπως έτσι περνάμε στο ερώτημα...

Κι εμένα τι με νοιάζει;

η συνέχεια εδώ...

o Ντάριο Φο για την παγκόσμια ημέρα θεάτρου

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου για τις 27 Μαρτίου. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΙΘ επιλέγει κάθε χρόνο μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο.

Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Ιταλός κωμικός, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, συνθέτης Ντάριο Φο ο οποίος έχει τιμηθεί και με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου:

«Πριν πολλά χρόνια, η εξουσία επίλυσε το πρόβλημα της ανοχής της απέναντι στους ηθοποιούς της Commedia dell’ Arte διώχνοντας τους από την χώρα.

Σήμερα, ηθοποιοί και θίασοι έχουν πρόβλημα ανεύρεσης δημόσιων σκηνών, θεάτρων και θεατών, εξαιτίας της κρίσης.

η συνέχεια εδώ...

Θέαμα χωρίς άρτο, στην Ελλάδα της κρίσης

του Πάνου Σκουρολιάκου, στην Αυγή 

Μια υπέρβαρη γιαγιά, με ακόρεστη όρεξη, αναγκάζει τους απογόνους της να δουλεύουν σαν σκλάβοι για να της εξασφαλίζουν τροφή. Η χώρα είναι σε κρίση: διαδηλώσεις, ανεργία, ερείπια. Όμως το τέρας ζητάει όλο και περισσότερα. Η οικογένεια καταστρέφεται, ξεπουλάει τα υπάρχοντά της, η εγγονή εκδίδεται… η Nonna πεινά κι άλλο. Ένας-ένας γύρω της χάνονται και μένει μόνη, έχοντας μόνο μια λύση: να τραφεί από τις σάρκες της.

Αυλαία. Χειροκρότημα. Οι θεατές έχουν αναγνωρίσει στη σκηνή τη συλλογική ζωή που διαδραματίζεται έξω από το θέατρο. Στους δρόμους της Αθήνας, στα κλειστά μαγαζιά, στους άνεργους, στους άστεγους και τους νεόπτωχους, στην ύπαιθρο, στα νοσοκομεία που δεν έχουν γάζες, στα σχολεία που δεν έχουν θέρμανση τώρα τον χειμώνα... Η Nonna ενσαρκώνει την κρίση, το Μνημόνιο, την καταπιεστική και ανέντιμη εξουσία που καταδίκασε έναν λαό να γίνει το πειραματόζωο του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη. «Δεν είναι απλώς μια παράσταση, αλλά κι ένα ντοκιμαντέρ», εξηγεί ο Δημήτρης Πιατάς, σκηνοθέτης του έργου του Ρομπέρτο Κόσα, που τοποθετείται στην Αργεντινή της κρίσης.

η συνέχεια εδώ...

ο Φοίβος Δεληβοριάς για την εμφάνιση του στην κατάληψη της Φιλοσοφικής 14 χρόνια πριν!

"14 χρόνια πριν, τέτοιον καιρό, πρωτοπαρουσιάζω όλα μαζί τα τραγούδια του "Χάλια" στην κατάληψη της Φιλοσοφικής Αθηνών, σε μια από τις πιο συγκινητικές μέρες της ζωής μου. 

Ο Βαγγέλης Καλαϊτζής και το συνεργείο του είναι εκεί , ο Νικόλαος Δένδιας όμως δεν ευκαιρεί
κι έτσι κανείς δεν ενημερώνει τους 5000 φοιτητές και φίλους που συνέρευσαν, το συγκρότημα, τον Βαγγέλη κι εμένα ότι οι καταλήψεις είναι "φυτώριο τρομοκρατών". Απ'του Χάρου τα δόντια σωθήκαμε δηλαδή!

Το βλέπω σήμερα και ξανασυγκινούμαι,ήμασταν λίγο πριν απ'την λιποθυμία, πριν απ'τη φούσκα και το χανγκόβερ της και πολύ πριν από την δημιουργία φόβου ως κυρίαρχο καθήκον της κρατικής πολιτικής.Θέλω να πιστεύω πως οι φίλοι που ήταν εκεί, μείναμε όλοι, με το δικό μας τρόπο έξω απ'όλο αυτό. 

Το ποστάρω -τώρα που είναι επείγουσα ανάγκη να ξαναβρεθούμε."

Φοίβος

 

η συνέχεια εδώ...

Τα απομεινάρια μιας χειραφέτησης: Lincoln και Django Unchained

του Jason Read | Μετάφραση Παναγιώτης Τσερόλας            

αναδημοσίευση από το εκτός γραμμής

Δημοσιεύτηκε στο Unemployed Negativity στις 06.01.13

 Αν τα προγνωστικά ευσταθούν, τότε το 2012 θα αποδειχθεί περίεργη χρονιά για τα Όσκαρ· θα περιλαμβάνει δυο ταινίες που πραγματεύονται τη δουλεία. Έτσι, σπάει όχι μόνον μια μακροχρόνια επικρατούσα τάση που έχει κρατήσει το ζήτημα εκτός της θεματολογίας του αμερικάνικου σινεμά –τουλάχιστον αυτού της περιόδου μετά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα – αλλά και η γενικότερη τάση της «ασφαλούς απόστασης» που χαρακτηρίζει τις ταινίες «για βραβείο», δηλαδή τις ταινίες που πραγματεύονται ωμότητες του μακρινού παρελθόντος με ήρωες με τους οποίους ο θεατής μπορεί να «ταυτιστεί». Η δουλεία προβαλλόταν πολύ πιο έντονα την εποχή των απολογιών και της δικαίωσης (συνιστώντας τη βάση των δυο ορθόδοξων ταινιών: της «Γέννησης ενός Έθνους» και του «Όσα παίρνει ο Άνεμος») παρά την περίοδο που η φυλετική ιεράρχηση αμφισβητήθηκε ανοιχτά.

Οι δυο αυτές ταινίες δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο, τουλάχιστον από άποψη είδους ή φόρμας. Το ένα (Lincoln) είναι ένα ιστορικό έπος με περούκες και κρινολίνα ενώ το άλλο είναι ένα χωνευτήρι κινηματογραφικών ειδών γεμάτο με αναφορές σε αφανείς ταινίες και στιγμιότυπα βγαλμένα κατευθείαν από το μυαλό ενός πρώην υπαλλήλου βιντεοκλάμπ. Μεγάλο μέρος της συζήτησης για αυτές τις ταινίες επανέρχεται σε αυτές τις συμβατικές διακρίσεις: αν σου αρέσει η ιστορική ακρίβεια, ή ό,τι τη θυμίζει, θα δεις το Lincoln· αν θες τις ταινίες σου πιο «ανεξέλεγκτες» και προτιμάς την πιο b-movie αισθητική (με τις ανατρεπτικές απολαύσεις της) θα σου αρέσει το «Django».

η συνέχεια εδώ...

Μιλούν οι αριθμοί, εμείς σωπαίνουμε. Για την κατάσταση στον κλάδο των ηθοποιών.

Αναδημοσίευση από onlytheater.gr 

Αναγνωρισμένες Δραματικές σχολές στην Αθήνα: 25

Στη Θεσσαλονίκη: 3
Στην Πάτρα: 1
Στον Βόλο: 1
Έτη φοίτησης: 3
Μέσος όρος διδάκτρων
3ετούς φοίτησης: 10.000 ευρώ
Δίδακτρα για Εθνικό & ΚΘΒΕ: Δωρεάν
Εισακτέοι σπουδαστές
δραματικών σχολών 2011-2012: 969
(882 σε ιδιωτικές σχολές και 87 σε κρατικές)
Ποσοστό ανεργίας ηθοποιών: 70%-90%

Σκέτο δράμα, δηλαδή!

η συνέχεια εδώ...

Κίνημα καταλήψεων θεάτρων στην Ιταλία: «Τι θλιβερή που είναι η σύνεση...»

ΠΗΓΗ left.gr 

Δεν είναι η κρίση που γεννά τις πιέσεις για ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου, γνωρίζουμε καλά ότι τέτοιες πιέσεις προϋπήρχαν. Γεννά όμως αντιδράσεις υπεράσπισης και διεκδίκησης του δημόσιου (με την ευρύτερή του έννοια) χώρου, που συχνά ρημάζει προκειμένου να μπορεί να πλασαριστεί ευκολότερα (και φθηνότερα) η ιδιωτικοποίησή του.

Μπορεί στην Ελλάδα να γνωρίζουμε μονάχα το παράδειγμα του θεάτρου "Εμπρός", στη γειτονική Ιταλία όμως οι καταλήψεις εγκαταλειμμένων θεάτρων έχουν πάρει διαστάσεις κινήματος, συγκροτώντας, αν και διαφορετικές μεταξύ τους, ένα κοινωνικό αρχιπέλαγος, από το Μιλάνο μέχρι τη Σικελία. Οι καταλήψεις ή, πιο σωστά, οι επανενεργοποιήσεις αυτές συνδυάζουν την καθημερινή καλλιτεχνική - πολιτιστική δράση με την κοινωνικο - πολιτική παρέμβαση - αυτό άλλωστε είναι που διατηρεί τη ζωντάνια τους και την απήχηση που έχουν στις πόλεις όπου δραστηριοποιούνται.

η συνέχεια εδώ...

19 ΓΕΝΑΡΗ, ΑΘΗΝΑ-ΠΟΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ!

η συνέχεια εδώ...

Συζήτηση με τον Κώστα Γαβρά για το πολιτικό σινεμά

Παρακολουθήστε τη συζήτηση ΕΔΩ! Από το 58:26 και έπειτα.

η συνέχεια εδώ...

Σαν σήμερα έφυγε η Μαρία Δημητριάδη..

η συνέχεια εδώ...

«H Aγία Ιωάννα των σφαγείων», του Μπέρτολτ Μπρεχτ - Μη το χάσετε, κλείστε θέση

25 χρόνια «αντιτετράδια της εκπαίδευσης»

Τα «αντιτετράδια της εκπαίδευσης» πάνε θέατρο…

«H Aγία Ιωάννα των σφαγείων», του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Παρασκευή 18/1/2013, Θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9–11

8.30 μμ

Μειωμένη τιμή 10 ευρώ

Για κρατήσεις θέσεων Α. φατούρου 6974438720, Α. Πέττας 6938853981, Μ. Δανιήλ 6974109660, Χ. Σόφης 6972527451

η συνέχεια εδώ...

Το πολιτικό σινεμά: Ανοιχτή συζήτηση με τον Κώστα Γαβρά στη Στέγη

O διεθνής Έλληνας και βραβευμένος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς έρχεται στην Αθήνα και με αφορμή τη νέα του ταινία Το Κεφάλαιο (Le Capital) συνομιλεί με τη δημοσιογράφο Τίνα Μανδηλαρά για την πολιτική και το πολιτικό σινεμά. Η συζήτηση, με τη συμμετοχή του κοινού, θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013, στις 20:30 στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Η συζήτηση θα γίνει στα ελληνικά και θα αναμεταδοθεί ζωντανά μέσω της ιστοσελίδας της Στέγης: www.sgt.gr

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Odeon και την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

***

Ο Κώστας Γαβράς γεννήθηκε στην Ελλάδα, στα Λουτρά Ηραίας. Σπούδασε λογοτεχνία στη Σορβόννη και κινηματογράφο στο Ινστιτούτο IDHEC. Μετά την αποφοίτησή του, αποφάσισε να μείνει στη Γαλλία. Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, το Z, κέρδισε το Όσκαρ Ξενόγλωσης Ταινίας και το Όσκαρ Μοντάζ το 1970 και προτάθηκε για άλλα 3 Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου). Η ταινία του  Ο Αγνοούμενος το 1982 κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, ενώ ο Κώστας Γαβράς απέσπασε το ‘Οσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου την ίδια χρονιά. Η πλούσια φιλμογραφία του συμπεριλαμβάνει τις ταινίες Σε Κατάσταση Πολιορκίας (1972),  Το Μουσικό Κουτί (1989, Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1990), Αμήν (2002, βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σεναρίου), Το Τσεκούρι (2005) και Παράδεισος στη Δύση (2009).

***

Ώρα έναρξης: 20:30

Μικρή Σκηνή

Είσοδος ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά μία ώρα πριν την εκδήλωση. Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας της αίθουσας, θα υπάρξει ζωντανή αναμετάδοση της συζήτησης, από την ιστοσελίδα της Στέγης: www.sgt.gr

αναδημοσίευση από το tvxs

η συνέχεια εδώ...

Πρωτοχρονιά του 1946...Μέσα από τα μάτια του Θόρωρου Αγγελόπουλου

Η παραπάνω σκηνή περιλαμβάνεται στην ταινία Ο Θίασος (1975) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η ταινία ακολουθεί την πορεία ενός περιοδεύοντος θιάσου (μπουλούκι) στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952. Παράλληλα με την ιστορία των μελών του μπουλουκιού η ταινία καταγράφει και την πολυτάραχη ιστορία εκείνης της περιόδου.

Η συγκεκριμένη σκηνή διαδραματίζεται την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1946 σε ένα κέντρο. Δύο παρέες κάθονται αντικριστά διασκεδάζοντας, γνωρίζοντας όμως και που ο καθένας ανήκει ιδεολογικά. Έτσι κάποια στιγμή αρχίζει μία διαμάχη οπού τα όπλα είναι τα τραγούδια και οι στίχοι. Η μουσική επιμέλεια ανήκει στον σπουδαίο Λουκιανό Κηλαηδόνη. Ακούγονται τραγούδια, όχι μόνο εδώ αλλά και σε ολόκληρη τη ταινία, από ρεμπέτικα και αντάρτικα μέχρι swing και εμβατήρια, άλλα διασκευασμένα και άλλα αυθεντικά εποχής. Από κινηματογραφικής αλλά και από μουσικολογικής απόψεως η σκηνή είναι για σεμινάρια σχετικής σχολής. Εδώ, ο τρόπος χρήσης της μουσικής θεωρείται σταθμός στον κινηματογράφο. Δεν είναι ένα απλό χαλί που συνοδεύει αλλά άλλος ένας πρωταγωνιστής που παίζει. Ειδικά όταν παίζεται ζωντανά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και μάλιστα από μουσικούς που τα έπαιζαν όταν πρωτοβγήκαν.

η συνέχεια εδώ...

Είδαμε και σας προτείνουμε: "Χταποδάκια και άλλα διηγήματα"

Στην αρχή ξεκινήσαμε να δούμε μια παράσταση νέων παιδιών τα οποία κάνουν τις πρώτες τους απόπειρες να μεταπηδήσουν από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό. Γνωρίζοντας κιόλας ότι τη συνολική επιμέλεια της παράστασης την είχαν τα ίδια, διασκευή, σκηνοθεσία, ερμηνεία. Με αυτή τη διάθεση λοιπόν διαμορφώθηκαν οι αρχικές μας προσδοκίες. Με ένα χαμόγελο ενθάρρυνσης και επιοικούς αντιμετώπισης απέναντι στον "φοβισμένο πρωτάρη".

Με το που μπήκαμε όμως στον υπόγειο χώρο του Bios η όλη εικόνα του θεάτρου προμήνυε κάτι το τουλάχιστον προσεγμένο. Λίγα λαμπιόνια, μια κρεμάστρα και τρεις καρέκλες διαμορφώνουν το σκηνικό. Όσο φτωχικό και αν έμοιαζε άλλο τόσο πλήρες ήταν. Και από την πρώτη κιόλας εντύπωση ο πήχης των προσδοκιών μας άρχισε να ανεβαίνει. Ώσπου οι νέοι αυτοί ηθοποιοί εμφανίστηκαν και μετά από τα πρώτα κιόλας λόγια δεν προσδοκούσαμε να δούμε απλώς μια αξιόλογη προσπάθεια κάποιων άσημων πρωτάρηδων, αλλά ανθρώπων οι οποίοι σε έκαναν να πιστεύεις ότι είναι χρόνια στο θεατρικό κουρμπέτι.

η συνέχεια εδώ...

Δ´ Συνέδριο Ιστορίας της Τέχνης με γενικό τίτλο «Ερευνητικά ζητήματα στην ιστορία της τέχνης: από τον ύστερο μεσαίωνα έως την εποχή μας»

η συνέχεια εδώ...

Θεατρική πρόταση για όσους μένουν Ζωγράφου, και όχι μόνο!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας προσκαλούμε σε μια ιδιαίτερη θεατρική παράσταση τη ΔΕΥΤΕΡΑ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ στις 21:00 στο κινηματογράφο ΑΛΕΚΑ (πλ. Γαρδένιας, Ζωγράφου).

Ο ηθοποιός και συντοπίτης μας Νίκος Αρβανίτης συναντά, συνθέτει και ανασυνθέτει τον συναρπαστικό λόγο του Αμερικάνου οικονομολόγου Rick Wolff σε μια ιδιότροπη αφήγηση για την οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και όχι μόνο.

«Ο    Οικονομο-(μονό)λογος»

Είσοδος 7 ευρώ & 7 ευρώ / δύο άτομα για ανέργους - φοιτητές

 

Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

η συνέχεια εδώ...

Federico Garcia Lorca: Ένας οργανικός διανοούμενος των λαϊκών τάξεων

του Παναγιώτη Αρβανίτη

αναδημοσίευση από το "Εκτός Γραμμής"

Χρόνια τώρα η παραδοσιακή μαρξιστική κριτική σκοντάφτει πάνω στις ίδιες λακούβες που έχει σκάψει η αστική κριτική, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τη λογοτεχνία είτε σαν μια απλή αντανάκλαση, είτε σαν ομολογία της κοινωνικής πραγματικότητας (Πλεχάνωφ, Λούκατς), οδηγούμενη έτσι αναπόφευκτα σε έναν ιδεαλισμό από την πίσω πόρτα.

Τόσο η μία, όσο και η άλλη προσέγγιση κάνουν το ίδιο λάθος: θεωρούν τα λογοτεχνικά έργα ως ενοποιημένες ολότητες, συμπαγείς, χωρίς αντιθέσεις, ανάγοντας τη «στράτευση» ενός καλλιτέχνη σε μια γραμμική αντιστοιχία της ζωής (δηλαδή της κοινωνικής του τάξης) με το έργο και τανάπαλιν. Ο Νταλί στο «Ρέκβιεμ για το Λόρκα» αγανακτεί λέγοντας: «Οι κόκκινοι, οι κοκκινωποί, οι ροζ και οι μωβροζέ ακόμα εκμεταλλεύτηκαν βέβαια μία δημαγωγική προπαγάνδα γύρω από το θάνατο του Λόρκα προσπαθώντας και μέχρι σήμερα ακόμα να παρουσιάσουν το Λόρκα σαν πολιτικό ήρωα. Εγώ όμως που έτυχε να’ μαι ο πιο στενός του φίλος μπορώ να βεβαιώσω ενώπιον Θεού και Ιστορίας πως ο Λόρκα, εκατό τα εκατό ποιητής αγνός, ήταν ο πιο αποστολικός άνθρωπος που γνώρισα. Δεν ήταν παρά το εξιλαστήριο θύμα ζητημάτων προσωπικών, υπερπροσωπικών και τοπικών και πάνω απ’ όλα το αθώο θύμα της παντοδύναμης και κοσμικής σύγχυσης του ισπανικού εμφυλίου πολέμου». Παρόλη την καχυποψία που αναπόφευκτα μας προκαλεί η πολιτική στάση του Νταλί, εδώ μάλλον απαντά λανθασμένα σε ένα σωστό όμως ερώτημα: Πώς ο Λόρκα, που ποτέ δεν είχε δηλώσει κάποια συγκεκριμένη πολιτική πεποίθηση, ενώ φλέρταρε διαρκώς μ’ ένα απολίτικο αισθητισμό, τελικά κατόρθωσε με το έργο και τη ζωή του να αποτελέσει φωτεινό οργανικό διανοούμενο, προσδεμένο πάντα στις αγωνίες και τα προβλήματα, την κουλτούρα και τις παραδόσεις των κατώτερων λαϊκών, αλλά ακόμα και των λούμπεν προλεταριακών στρωμάτων, όπως οι τσιγγάνοι της Ανδαλουσίας, ή οι αφροαμερικάνοι του Χάρλεμ;

η συνέχεια εδώ...

Δύο τηλεοπτικά δοκιμαντέρ για την ιστορία των απαρχών του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Α ΜΕΡΟΥΣ
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την ιστορία των πρώτων θεάτρων στην Αθήνα, από το 1835 μέχρι το 1920. Ο συλλέκτης ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ παρουσιάζει τη συλλογή του από καρτ-ποστάλ ή γκραβούρες σχετικά με την ιστορία των θεάτρων των Αθηνών. Γίνεται αναφορά στο πρώτο θέατρο και στην εξέλιξη του θεάτρου μέσα από τα Καφέ Σαντάν. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η ιστορία της δημιουργίας των θεάτρων στην Αθήνα με παράλληλες αναφορές σε όλες τις θεατρικές σκηνές, ενώ γίνεται λόγος για το θεατρικό είδος της οπερέτας και της επιθεώρησης. Τέλος, ο Χ. ΠΑΤΕΡΑΣ κάνει λόγο για την πρώτη παράσταση στο Ηρώδειο και την παράσταση αρχαίου δράματος στο Στάδιο.

η συνέχεια εδώ...

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ ΣΕ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Ανέκαθεν ο κλάδος των επαγγελμάτων γύρω από το χώρο του θεάτρου είχε περιορισμένες επαγγελματικές προοπτικές. Μια πραγματικότητα η οποία έγινε ιδιαιτέρως πιο έντονη στην εποχή της κρίσης.

Βασική διέξοδος για τους αποφοίτους του τμήματος μας ήταν η εκπαίδευση. Εδώ και δύο χρόνια  δρομολογείται η πλήρης κατάργηση του μαθήματος της θεατρικής αγωγής. Ένα νέο δεδομένο τόσο για όσους έχουν ήδη διοριστεί και οδηγούνται στην εφεδρεία, όσο και για μας. Επί της ουσίας, η στέρηση της διεξόδου του αποφοίτου του τμήματός μας από την εκπαίδευση συνιστά σοβαρότατη υποβάθμιση της αξίας του πτυχίου μας. Πλέον, το πτυχίο μας δε θα έχει κανένα επαγγελματικό αντίκρυσμα, ενώ η όποια κατοχύρωση εξασφαλίζει θα είναι αποκλειστικά ακαδημαϊκή.

Εκτός των άλλων, η δημιουργία ενός σχολείου αποκλειστικά τεχνοκρατικού περιεχομένου, στο οποίο απουσιάζει παντελώς κάθε έννοια πολιτισμού και ανθρωπισμού, ενώ η μοναδική του λειτουργία συνίσταται στο πως θα προετοιμάζει τους φοιτητές για τις εξετάσεις, αναιρεί την όποια ουσιαστική, γόνιμη και κοινωνικά οφέλιμη υπόστασή του.

Με κεντρικό θέμα την κατάργηση του μαθήματος της «θεατρικής αγωγής» αλλά και την γενικότερη πραγματικότητα που βιώνει ο εκπαιδευτικός, ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ (Π.Ε.ΣΥ.Θ),  καλεί μαζί με άλλους επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς, σε πανελλαδικό συλλαλητήριο διαμαρτυράς, την Παρασκευή 2 Νοέμβρη, στο υπουργείο Παιδείας, στις 12.00.

Ακολουθεί το κάλεσμα:

«Τα Διοικητικά Συμβούλια των Επιστημονικών Φορέων των εκπαιδευτικών  Γαλλικής, Γερμανικής,  Καλλιτεχνικών, Πληροφορικής και Θεατρικών Σπουδών καλούν τους συναδέλφους, τους γονείς και κηδεμόνες και τους εκπαιδευτικούς φορείς σε                                    
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012, στις 12.00 μ.μ., στην έδρα του Υπουργείου
Παιδείας στο Μαρούσι, (Ανδρέα Παπανδρέου 37, Στάση ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα)

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ:
- Να μην περάσει η «γλώσσα» των περικοπών
- Να μην υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ
Δύο σχεδόν μήνες μετά το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού οι μαθητές και οι μαθήτριές μας στερούνται το αυτονόητο δικαίωμά τους στη μόρφωση, αφού χιλιάδες είναι τα κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία.

ΖΗΤΟΥΜΕ:
- Την άμεση κάλυψη των κενών στα σχολεία με μόνιμους διορισμούς, αποσπάσεις και προσλήψεις αναπληρωτών.
- Εθελοντικές μετατάξεις στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση με την εφαρμογή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Παιδείας (ΦΕΚ, αρ. φύλλου 1493, τ. Β΄, 4 Μαΐου 2012) περί «Σύσταση κλάδων Γαλλικής Γλώσσας, Γερμανικής Γλώσσας, Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, Πληροφορικής, Δραματικής Τέχνης και Θεατρικών Σπουδών εκπαιδευτικού προσωπικού Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης».
- Την έναρξη της διαδικασίας των μετατάξεων παράλληλα με τις μεταθέσεις.»

η συνέχεια εδώ...