Διαγραφές: το φοιτητικό σώμα στο κρεβάτι του Προκρούστη

Τον τελευταίο καιρό έχει ανοίξει ξανά μια συζήτηση σχετικά με το ζήτημα των “αιωνίων φοιτητών”. Αν κοιτάξει κανείς την αρθρογραφία θα δει ανθρώπους να χύνουν τόνους μελάνη για να μας πείσουν ότι πρέπει να επιτέλους να λήξει το ζήτημα με τους “τεμπέληδες” που επιβαρύνουν τα ιδρύματα, άλλους να ψάχνουν την ιδιαίτερη μέθοδο για να εφαρμοστούν οι διαγραφές, από που να αρχίσουν, αν οι “αιώνiοι” θα τιμωρηθούν με δίδακτρα. Όπως μας έχουν συνηθίσει τον τελευταίο καιρό από τις διαθεσιμότητες-απολύσεις στο δημόσιο και την απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχει αριθμητικός στόχος: 180.000 κεφάλια πρέπει “να κοπούν” μέχρι του χρόνου. Εμείς μάλλον θα προτιμήσουμε να πούμε γιατί όλη αυτή η φασαρία και ποιες οι επιπτώσεις για εμάς τους φοιτητές.

Διαγραφές και νόμοι Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου

Σημαντική τομή που πέτυχε το υπουργείο με τους νόμους αυτούς ήταν η καθιέρωση-θεσμοθέτηση των ορίων στα χρόνια φοίτησης (ν+2). Παρά τους μαζικούς αγώνες (με 300 καταλήψεις για σχεδόν 1 μήνα) των φοιτητών που καταδίκασαν τους νόμους αυτούς και κατάφεραν να παγώσουν πολλές διατάξεις τους, το υπουργείο έρχεται τώρα-ξεκινώντας από τα “εύκολα”, δηλαδή τις διαγραφές των “αιωνίων”- να κατοχυρώσει ότι το μέτρο των ορίων φοίτησης θα εμπεδωθεί. Δηλαδή, πέρα από τα όσα λέγονται δημοσίως(το “ξεσκαρτάρισμα” του φοιτητικού πληθυσμού), υπάρχει κι μια βασικότερη στόχευση. Και κάπως έτσι περνάμε στο ερώτημα...

Κι εμένα τι με νοιάζει;

η συνέχεια εδώ...

''Εξαφανίζονται'' φιλολογικά μαθήματα από τα ΕΠΑΛ!

αναδημοσίευση από alfavita.gr

Η Ένωση Φιλολόγων Νομού  Ηρακλείου (Ε.Φ.Ν.Η.)  διαμαρτύρεται με τον πιο έντονο και κατηγορηματικό τρόπο για την «εξαφάνιση» του μαθήματος της Ιστορίας στα ΕΠΑ.Λ. και την κατάργηση των μαθημάτων υποστήριξης των Νέων Ελληνικών. 

Συγκεκριμένα, ενώ το μάθημα της Ιστορίας διδασκόταν δύο ώρες την εβδομάδα στην Α΄ Λυκείου και μία στη Β΄ Λυκείου (και αυτές ήταν παιδαγωγικά ανεπαρκείς, αλλά υπήρχε ανοχή, καθώς επρόκειτο για επαγγελματική εκπαίδευση) και ενώ ο αρχικός σχεδιασμός του Υπουργείου ήταν να διδάσκεται το μάθημα έστω 1 ώρα εβδομαδιαία σε κάθε τάξη (Α΄, Β΄, Γ΄ Λυκείου), τώρα, στο νομοσχέδιο προβλέπεται να διδάσκεται το μάθημα μόνο μία ώρα την εβδομάδα και μόνο στην Α΄ Λυκείου. Δεν είναι δυνατόν, οι μαθητές με μία ώρα την εβδομάδα και μόνο στην Α΄ Λυκείου να διδαχτούν Αρχαία, Μεσαιωνική και Νεότερη Ιστορία -ούτε καν μία ιστορική περίοδο- και με τον  τρόπο αυτό να αποκτήσουν στοιχειώδη - έστω- γνώση της ιστορικής συνέχειας και ιστορική παιδεία. Η πρόταση συνιστά παγκόσμια πρωτοτυπία και καθιστά πρακτικά αδύνατη τη διδασκαλία του μαθήματος. Μήπως  οι ιθύνοντες αυτού του σχεδίου νόμου επιθυμούν να δημιουργήσουν "ιστορικά αναλφάβητους" μαθητές;

    Παράλληλα, το υπουργείο κατήργησε τα μαθήματα υποστήριξης των Νέων Ελληνικών (δύο ώρες στην Α΄ και μία στη Β΄ Λυκείου, που αφορούσε κυρίως στους μαθητές με γλωσσικές αδυναμίες, την πλειονότητα δηλαδή των μαθητών).

Το γεγονός ότι πρόκειται για επαγγελματική εκπαίδευση δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραγκωνιστεί περαιτέρω η ιστορική παιδεία και η Ελληνική Γλώσσα.

   Καλούμε το Υπουργείο την ύστατη στιγμή να μην προχωρήσει  στην υλοποίηση των προαναφερθέντων μέτρων, που βαθαίνουν το χάσμα ανάμεσα στους μαθητές του Γενικού και του Τεχνικού Λυκείου και συμβάλλουν στη δημιουργία μιας κατηγορίας  μαθητών χωρίς συνείδηση της ιστορικής τους ταυτότητας. Στους κρίσιμους αυτούς καιρούς είναι απόλυτη ανάγκη να ενισχυθεί η ιστορική και γλωσσική παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης  και όχι να συρρικνώνεται ή να καταργείται εντελώς.

η συνέχεια εδώ...

Άλλεν Γκίνσμπεργκ: Το «Ουρλιαχτό» της γενιάς των Μπιt

αναδημοσίευση από το   tvxs

Αναπόσπαστο κομμάτι της «Ιερής Τριάδας» των Μπίτ και βασικός εκπρόσωπος της «γενιάς των μπιτ», ο Allen Ginsberg υπήρξε ένα από τα «καλύτερα μυαλά της γενιάς του», μίας γενιάς που ήρθε σε ρήξη με την συντηρητική κοινωνία της Αμερικής. Το έργο του αποτελεί σημείο αναφοράς στην μεταμοντέρνα ποίηση, επηρεάζοντας σημαντικά, μαζί με τους συντρόφους του, τη λογοτεχνία του 20ου αιώνα.

Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1926, στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, Ο πατέρας του, ποιητής και δάσκαλος, βοήθησε τον γιο του να έρθει σε επαφή με την ποίηση, ενώ η μητέρα του, δασκάλα αλλά και μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, τον μπόλιασε με το «μικρόβιο» της πολιτικής σκέψης και των κοινωνικών ανησυχιών.

Η ιδιαίτερη σχέση του Allen Ginsberg με την μητέρα του, η οποία παρουσίαζε έντονα προβλήματα ψυχικής υγείας, αποτυπώνεται στο σπαρακτικό ποίημα του «Kaddish for Naomi Ginsberg». (Το Kaddish είναι εβραϊκή προσευχή για τους νεκρούς). Κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής του, ο Ginsberg θα έρθει σε επαφή με έργα σπουδαίων ποιητών, ωστόσο ως μαθητής θα γοητευτεί ιδιαίτερα από την ποίηση του Walt Whitman, από τον οποίο θα επηρεαστεί σημαντικά.

Ο Ginsberg ασπάζεται την αντίληψη πως οι προσωπικές εμπειρίες και οι σκέψεις ενός ανθρώπου μπορούν να έχουν απήχηση στο κόσμο. Αυτή η αντίληψη αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο του έργου του Ginsberg, αλλά και γενικότερα της «γενιάς των μπιτ».

Ως φοιτητής πλέον στο πανεπιστήμιο Columbia γνωρίζει τον Jack Kerouac και τον William Burroughs, τα δύο άλλα μέλη της «Ιερής Τριάδας». «Η μπιτ γενιά ήταν μία ομάδα φίλων και το μπιτ η ονομασία που δόθηκε σε μία φιλία», θα δηλώσει ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα (συνέντευξη στο «Περιοδικό» τον Μάρτιο του 1991). Η δεκαετία του ’50 θα μείνει στην παγκόσμια λογοτεχνία, ως η «Δεκαετία Μπιτ», η λογοτεχνία μίας γενιάς που εξεγείρεται, ανατρέπει και προκαλεί τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία.

Ο Ginsberg μαγεύεται από το πάθος του Kerouac για τη ζωή και τις εμπειρίες. Τα επόμενα χρόνια, παρέα με μία ομάδα νέων που θα συγκροτήσουν τη «γενιά των μπιτ», θα ρουφήξει κάθε στιγμή, ξεκινώντας μία περιπετειώδη περιπλάνηση γεμάτη εμπειρίες, που σε αρκετές περιπτώσεις συνοδεύονται από  ναρκωτικά και αλκοόλ. Η ομοφυλοφιλία αποτέλεσε ένα ακόμα κομμάτι της ζωής του αντισυμβατικού νεαρού, ενώ δεν έλειψαν και τα μπλεξίματα με το νόμο.

Σταδιακά αφιερώνεται στην ποίηση. Το 1955, ο Ginsberg θα βρεθεί στο Σαν Φρανσίσκο, όπου κατά τη διάρκεια μία ποιητικής βραδιάς θα απαγγείλει ένα απόσπασμα από το ποίημα του Ουρλιαχτό, ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Το «Ουρλιαχτό» θα δημοσιευτεί το 1956 στην ποιητική συλλογή του Ginsberg με τίτλο το «Ουρλιαχτό και άλλα ποιήματα».

Μία δεκαετία νωρίτερα ο Kerouac είχε γράψει το μυθιστόρημα «Στο Δρόμο» που αποτελεί ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της Μπίτ λογοτεχνίας, ωστόσο με το «Ουρλιαχτό» η «γενιά των Μπιτ» είχε αποκτήσει το ποιητικό μανιφέστο της...

Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,

υστερικά γυμνά και λιμασμένα,

να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας

μιαν αναγκαία δόση,

χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση

με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας,

που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας

μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι

πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,

που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό

κάτω απ’ τον Εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν

αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,

που πέρασαν απ’ τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις

του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές

του πολέμου,

που διώχτηκαν απ’ τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης

στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,

που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας

τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο

μέσ’ απ’ τον τοίχο...

Απόσπασμα από το «Ουρλιαχτό» / Μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς

Λίγο καιρό μετά την έκδοσή του, το «Ουρλιαχτό» θα απαγορευτεί ως άσεμνο. Παρά τη αντίδραση της συντηρητικής αμερικανικής κοινωνίας, η «γενιά των Μπίτ» συνέχιζε να καταδεικνύει το τέλμα της, τις αντιθέσεις της, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της. Με το «Στο δρόμο» του Kerouac, το «Ουρλιαχτό» του Ginsberg και το «Γυμνό Γεύμα» του Burroughs η «γενιά των Μπίτ» είχε αποκτήσει πλέον τη δική της λογοτεχνική έκφραση.

Και αν ο Jack Kerouac ήταν ο «Βασιλιάς» των Μπιτ, ο Allen Ginsberg ήταν ο «ντελάλης» τους. Σε αντίθεση με τον «Βασιλιά» που ήταν κάπως αντιεπικοινωνιακός, ο Ginsberg προώθησε όχι μόνο το δικό του έργο, αλλά και των υπολοίπων, και κυρίως αυτό του Kerouac. Το 1973 αυτός και η ποιήτρια Anne Waldman ίδρυσαν για αυτό το σκοπό στο ινστιτούτο Naropa, στο Boulder, στο Colorado, ένα ειδικό τμήμα για την μελέτη των γραπτών του Kerouac, αλλά και γενικότερα της «γενιάς των Μπιτ».

Το «Ουρλιαχτό» αποτέλεσε κατά κάποιο τρόπο τον καταλύτη στο έργο  του Ginsberg, αλλά και στη γενικότερη πολιτική και κοινωνική δράση του. Συχνά τοποθετήθηκε για θέματα όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων (ο ίδιος άλλωστε διατηρούσε μακροχρόνια σχέση με τον Peter Orlovsky) , αλλά και την απελευθέρωση των ναρκωτικών. Οι απόψεις του προκάλεσαν αρκετές φορές την αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας, εντός αλλά και εκτός των ΗΠΑ, ενώ το FBI διατηρούσε έναν ογκωδέστατο φάκελο για αυτόν. Ο Ginsberg εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές του παγκόσμιου κινήματος των νέων της δεκαετία του ‘60.

 Ο Ginsberg βάδισε και σε μουσικά μονοπάτια. Συμμετείχε στην μελοποίηση ποιημάτων του William Blake, «Songs of Innocence» και «Songs of Experience», ενώ ηχογράφησε και το διπλό άλμπουμ «First Blues». Σε συνεργασία με τον Philip Glass επένδυσαν μουσικά τα ποιήματα «Ουρλιαχτό» και «Wichita Vortex Sutra». Ανέβηκε στη σκηνή με μουσικούς όπως ο Bob Dylan, οι Fugs, ο Phil Ochs, οι Clash και η Patti Smith. Λίγο πριν το θάνατό του θα ηχογραφήσει το «Ballad of the Skeletons», σε συνεργασία με σημαντικούς συνθέτες, όπως οι Philip Glass, Lenny Kaye, Marc Ribot και Paul McCartney. Το βίντεο γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Gus Van Sant.

Ο Ginsberg βγήκε μέσα από τα σπλάχνα της Αμερικής. Την αγάπησε αλλά και τη μίσησε. Κυρίως ένιωθε απέχθεια για την κυρίαρχη καθεστωτική νοοτροπία. «Αμερική όλα σου τα έδωσα και τώρα είμαι ένα τίποτα» (από το ποίημα America)...

Όντας μία ανήσυχη και αντισυμβατική προσωπικότητα, ταξίδεψε σε πολλές χώρες και μετατράπηκε σε έναν «πολίτη του κόσμου». Τα ταξίδια του τον βοήθησαν να αναπτύξει μία παγκόσμια συνείδηση, η οποία τον συντρόφευε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Allen Ginsberg θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 5 Απριλίου του 1997, χτυπημένος από καρκίνο στο ήπαρ. Το έργο του αναγνωρίστηκε από τους ακαδημαϊκούς κύκλους, ωστόσο το σημαντικότερο είναι πως παραμένει ζωντανό σε κάθε σοκάκι των μεγαλουπόλεων, στους δρόμους και τα μπαρ, σε κάθε ποτήρι που αδειάζει, σε κάθε χέρι που κρατάει με πάθος τις ποιητικές του συλλογές. Παραμένει ζωντανό σε κάθε άνθρωπο που αντιλαμβάνεται τη δύναμη ενός «ουρλιαχτού».

η συνέχεια εδώ...

Ξεκλειδώνοντας τη γνώση:

ανοιχτά μαθήματα στην Εργατική Λέσχη Νέας Σμύνης 

(Ελευθερίου Βενιζέλου 12 & Αιγαίου)

από πανεπιστημιακούς δασκάλους

Η πρώτη από τρεις συναντήσεις για την επιστήμη της γλώσσας με τον Φοίβο Παναγιωτίδη (Αναπληρωτή καθηγητή Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 Μαρτίου στις 18:00. 

Τίτλος: "Τι είναι γλώσσα".
Κάθε συνάντηση θα συνδυάζει διάλεξη και συζήτηση.

Σημειώσεις και το σχεδιάγραμμα της πρώτης συνάντησης:
Γλωσσολογία: η επιστήμη της γλώσσας.

Γενική / Θεωρητική Γλωσσολογία:
τι είναι γλώσσα
πώς την αποκτούμε
πώς τη χρησιμοποιούμε.

Τι είναι γλώσσα: λέξεις + (γραμματική) δομή

Τι δεν είναι γλώσσα:
Σύμβολα / σημεία
Δύο λόγια για τη σημειολογία: μόδα, σινεμά, ζωγραφική κτλ.
Η περίπτωση της μουσικής
Γιατί «όλα γλώσσα;»
Προβοσκίδες και ιστοί

Γλώσσα και γλώσσες:
φυσικό αντικείμενο, μια βιολογική δεξιότητα, και πολιτισμικές-ιστορικές αξίες και κατασκευές: hlaford και λειτουργία, γραφή, γλωσσική ταυτότητα

Γλωσσική ικανότητα και γλωσσική πραγμάτωση (τι είναι τα γλωσσικά λάθη)

Γλώσσα και πολιτισμός (πολυπλοκότητα και γλωσσικός ντετερμινισμός)

Γλώσσα και νόηση (η μεταφορά του υπολογιστή)


Διαβάστε:
Στήβεν Πίνκερ, Το γλωσσικό ένστικτο.
Νόαμ Τσόμσκι, Για τη φύση και τη γλώσσα.
Οι λέξεις και τα τούβλα. http://epanagiotidis.blogspot.com/2006/08/blog-post.html
Οι γλωσσολόγοι και οι άλλοι: περιγραφή και ρύθμιση. http://epanagiotidis.blogspot.com/2007/03/blog-post.html
Από τον πλούτο των λέξεων στον πλούτο της σκέψης. http://epanagiotidis.blogspot.com/2006/10/blog-post_15.html
Η απατηλή ευκολία των δεδομένων http://epanagiotidis.blogspot.com/2007/05/blog-post.html
Η επίμονη γοητεία της γραφής http://epanagiotidis.blogspot.com/2008/09/blog-post_21.html
Λογική και γλώσσα http://epanagiotidis.blogspot.com/2007/11/blog-post.html
Christopher ο πολύγλωσσος http://epanagiotidis.blogspot.com/2007/03/christopher.html

η συνέχεια εδώ...

UNESCO: 21 ώρες διδασκαλίας = 84 ώρες δουλειάς γραφείου

 Σύμφωνα με πρόσφατη (2012) μελέτη της UNESCO κάθε ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή αντιστοιχεί σε 4 ώρες εργασίας γραφείου!

Αυτό συμβαίνει διότι η δυσκολία μίας εργασίας καθορίζεται κατά βάση από το πλήθος και τη δυσκολία των αποφάσεων που καλείται να λάβει ο εργαζόμενος κατά τη διάρκειά της.

Και μαντέψτε ποιο είναι το επάγγελμα στο οποίο ο εργαζόμενος πρέπει να λαμβάνει συνεχώς σημαντικές αποφάσεις για την πορεία της εργασίας του.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι εκπαιδευτικοί παθαίνουν συχνά υπερκόπωση, burnout και γενικώς στρεσάρονται πολύ περισσότερο από άλλους εργαζόμενους.

Παραθέτουμε παρακάτω ένα άρθρο του Χρήστου Κάτσικα για την εξουθένωση των εκπαιδευτικών.

Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Τα  μέτρα του Υπουργείου Παιδείας …βλάπτουν σοβαρά

την υγεία των εκπαιδευτικών

Του Χρήστου Κάτσικα

 Αν και ο επίσημος κρατικός λόγος χέρι χέρι με τις ηλεκτρονικές μας κουβερνάντες, τα ΜΜΕ και τους παλατιανούς δημοσιογράφους πασχίζουν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», ότι εργάζονται ελάχιστες ώρες την ημέρα και λίγους μήνες το χρόνο, όλες οι έρευνες, στην Ευρώπη, στην Αμερική και στη χώρα μας αποδεικνύουν εδώ και πολλά χρόνια ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων. Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο «σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης».

Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης στα πλαίσια του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια, χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης. Στη Γερμανία το ένα τρίτο των εκπαιδευτικών αισθάνεται επαγγελματικά ακρωτηριασμένο, ενώ ένα δεύτερο τρίτο αισθάνεται παραγνωρισμένο και κουρασμένο. Αιτίες είναι οι πολυάριθμες τάξεις, οι αυξανόμενες απαιτήσεις του επαγγέλματος και η συμπεριφορά των μαθητών. Το άγχος, οι απαιτήσεις, ο φόρτος εργασίας και η πίεσης από τον έλεγχο των σχολικών επιθεωρητών είναι κάποιοι από τους λόγους που ωθούν πολλούς εκπαιδευτικούς σε παραίτηση, όπως έγραφε η εφημερίδα Guardian (2-8-2000).

η συνέχεια εδώ...

Η ΔΙΠΛΗ ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

του Χρήστου Κάτσικα

αναδημοσίευση από την alfavita 

Τα «κακά» παιδιά 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

«Οι μικροί θορυβοποιοί: άτακτοι, απρόσεκτοι, αδιάβαστοι»

Εμπειρικά αλλά και από αρκετές μελέτες - των οποίων δεν μπορούμε ν΄ αρνηθούμε την αξιοπιστία - αποδεικνύεται ότι τα παιδιά που σημειώνονται σε ζητήματα πειθαρχίας σ΄ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, κυρίως στο Δημοτικό σχολείο αλλά και στη Μέση εκπαίδευση, σαν παιδιά που θέτουν προβλήματα προσαρμογής είναι κατά πλειοψηφία μαθητευόμενοι που ανήκουν στα χαμηλά κοινωνικο-οικονομικά στρώματα.

Ακόμη, είναι ολοφάνερο, το αποδεικνύουν κάθε χρόνο και οι λειψές στατιστικές του Υπουργείου Παιδείας, ότι οι σχολικές επιτυχίες, η δυνατότητα εισόδου στις Πανεπιστημιακές σχολές, ανήκουν κυρίως σε κείνους των οποίων η οικογένεια βρίσκεται ήδη σε κυρίαρχη κοινωνικο-οικονομική θέση.

Είναι περιττό βέβαια ν΄ αναφερθούμε διεξοδικά στις περιπτώσεις όλων εκείνων των μαθητευόμενων που φαίνεται ότι εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους τις σπουδές σε κάποια φάση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, που ο κόσμος έλεγε ότι «δεν τά παιρναν τα γράμματα», κι οι ίδιοι παραδέχονται ότι «τα γράμματα δεν είναι γι΄ αυτούς». Είναι η περίπτωση αυτή που ο ίδιος ο θεσμός των εξετάσεων πρόσβασης στην Γ/ βάθμια εκπαίδευση  κρύβει και μια άλλη πτυχή, άγνωστη - αθέατη, όχι όμως χωρίς ενδιαφέρον. 

Η παρακολούθηση της εξέλιξης της ροής μιας γενιάς μαθητών από την Α΄ Δημοτικού μέχρι την Γ΄  Λυκείου,  η εκπαιδευτική τους δηλαδή ιστορία, αποδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο ότι:

 α) ένας μεγάλος αριθμός μαθητευόμενων δεν φτάνει ποτέ στις εξετάσεις αυτές αφού εγκαταλείπει το σχολείο σε κάποια φάση του, και

 β) μαθητές οικογενειών με χαμηλό εισόδημα, παιδιά από απομακρυσμένα χωριά, να ποιοι εκπροσωπούνται στη στρατιά αυτών που εγκαταλείπουν το σχολείο.

...ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ 

η συνέχεια εδώ...

Τάσος Λειβαδίτης, Παραμονή Χριστουγέννων

Παγωνιά

στον ουρανό ένα χρώμα βρώμικης φανέλλας

στεκόμαστε στη γραμμή

όρθιοι

κάποιος χνωτίζει τα νύχια του

κάποιος δαγκώνει τα δάχτυλά του

ένα παιδί με σπυριά δίπλα σου

δε μιλάει

κρυώνει

ένα χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα

κ' εκείνο κρυώνει

καθώς μας πλευρίζουν τα καμιόνια

μια μυρουδιά μπενζίνας

οι πόρτες που ξανακλείνουνε

ο λοχαγός έχει δυο μάτια από κατράμι

η φωνή του μες απ' τις μύτες του σηκωμένου γιακά

ένας - ένας

ακούει τ' όνομά του

και βγαίνει

αντίο, αντίο

το χώμα τρίζει κάτω απ' τις αρβύλες

κάποιος σηκώνει το χέρι του

τίποτ' άλλο

το παιδί με τα σπυριά προχωράει

στη θέση του μένουν δυο χνάρια από αρβύλες

που σε λίγο θα σβήσει η βροχή

ένα χέρι γλυστράει το ρολόι του στην παλάμη σου

δε θα μου χρειαστεί, λέει -- αντίο

το χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα

κρυώνει ακόμα.

Ξεκινάνε τα φορτηγά.

Είκοσι άνθρωποι κουβαριασμένοι μες σ' ένα αντίσκηνο

δε μπορείς να σαλέψεις ούτε τη γλώσσα σου

μα είναι πολλά τα χέρια να μοιράσεις την πίκρα σου

πολλές οι ανάσες να ξεχνάς τη βροχή.

Έχει αρκετή θέση

για να πεθάνεις.

Θα κουβαλήσουμε κι απόψε το σακκί της νύχτας

θα κολλήσουμε τ' αποτσίγαρο στη μύτη της αρβύλας μας

θ' ακουμπήσουμε την καρδιά μας σε μια διπλανή καρδιά

όπως το βράδυ ακουμπάνε οι κουβέρτες και τα όνειρά μας.

Ελάτε λοιπόν

όλοι μαζί

να φυσήξουμε αυτό το μικρό καρβουνάκι στη χόβολη της ελπίδας

τώρα που η λάμπα μας έσβησε

που νυστάζει η σκοπιά

και το στρατόπεδο φόρεσε την κουρελιασμένη χλαίνη

της ομίχλης.

Μας ήρθε μ' ένα χαμόγελο και μια τραμβαγέρικη πατατούκα.

Του κάναμε τόπο

άπλωσε μια λινάτσα, την έστρωσε καλά καλά

και μας κοίταξε.

Φυσούσε ένας αγέρας δυνατός απ' το Νοτιά

και το μούτρο του ήταν βλογιοκομένο σαν ψιχαλισμένος δρόμος.

Ύστερα βράδιασε και βγάζοντας τα χέρια από τις τσέπες

μας έδωσε κάτι φτηνές μέντες

πασαλειμένες χνούδια και καπνό.

Τον πήραν νύχτα ξαφνικά και τον σκοτώσαν στο προαύλιο

η πατατούκα του πεταμένη πάνω στο χώμα

μα δάγκωνε σφιχτά στα δόντια το χαμόγελό του

μη του το πάρουν.

Μη με λες λοιπόν σύντροφο

έχω ένα σταχτί ουρανό μέσα μου

κρύβω στην τσέπη μου ένα όνειρο κουρελιασμένο

σφίγγω στα χέρια τ' άγνωστο όνομά μου

σαν το παιδάκι που αγκαλιάζει ένα ξύλινο πόδι

ακουμπισμένο σε μια γωνιά.

Μη με λες λοιπόν σύντροφο.

Την ώρα που οι συντρόφοι μας πεθαίνουνε τραγουδώντας

την ώρα που εσύ ακονίζεις στο μίσος τη σκληρή σου παλάμη

εγώ σε προδίνω

καθώς μέσα στη νύχτα κρυώνω και φοβάμαι τη λησμονιά.

Το ξέρω, ένας σύντροφος πρέπει να ζήσει μιαν άλλη ζωή

και να πεθάνει απλά

όπως κανείς τραβάει την κουβέρτα ως τα μάτια του

κι αποκοιμιέται.

Μα όταν εγώ κι αυτούς εδώ τους στίχους τους γράφω

μήπως μιλήσουν για μένα - όχι, μη με λες σύντροφο.

Είμαι ένα τσαλακωμένο χαρτί που κόλλησε στην αρβύλα σου

καθώς

προχωράς.

Η ασετυλίνη που σφυρίζει στη γωνιά

ένα σπασμένο παράθυρο φιμωμένο με σκοτάδι.

Η σκεπή του μαγειρείου μπάζει νερά.

Βουίζει μες στις χαραμάδες ο άνεμος.

-- Θωμά, πάρε τσιγάρο

και μη σκαλίζεις τα δόντια σου, Θωμά.

Μάταια ψάχνεις για ένα τριματάκι

απ' το παλιό παιδικό χριστόψωμο.

Βουίζουνε τα φλόγιστρα του πετρελαίου. Ο Θωμάς

σφίγγει στα γόνατά του μια πατάτα

και καθαρίζει ήσυχα ήσυχα. Τ' άλλο του χέρι είναι κομένο.

Κοιτάμε με την άκρη του ματιού το σκοπό που μπαίνει

μ' ένα φύσημα παγωμένου αέρα. Το σαγώνι του

θα τρέμει πίσω απ' το χακί κασκόλ.

Σηκώνεις το γιακά της χλαίνης σου. Χιονίζει.

Μια πλάκα φωνογράφου στο Διοικητήριο. Πιο μακριά

η σιωπή. Καλή νύχτα, καλά Χριστούγεννα.

Συλλογιέσαι τ' άστρα πίσω απ' την καταχνιά

σκέφτεσαι πως αύριο μπορεί να σε σκοτώσουν.

Μα απόψε αυτή η φωνή είναι μια τσέπη μάλλινη

χώσε τα χέρια σου.

-- Καληνύχτα, Θωμά, καλά Χριστούγεννα.

Κ' η καρδιά σου φωτίζεται σαν χριστουγεννιάτικο τζάμι.

Μακρόνησος 1950

Από τη συλλογή Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο (1956)

η συνέχεια εδώ...

Εκλογές την Δευτέρα 17/12 στην Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων, των Χρήστου Κάτσικα - Γιάννη Σπυράλατου

Χρήστος Κάτσικας - Γιάννης Σπυράλατος

Υποψήφιοι για το Δ.Σ της ΠΕΦ

 

Οι εκλογές για την ανάδειξη των νέων Συμβουλίων (Διοικητικού και Εποπτικού) της Π.Ε.Φ., για τη διετία 2012-2014, θα διεξαχθούν στις 17 Δεκεμβρίου 2012, ημέρα Δευτέρα. Η ψηφοφορία στην Αθήνα θα γίνει, με προσωπική προσέλευση των μελών, στα γραφεία της Π.Ε.Φ. (Πολυτεχνείου 6), από 8 π.μ. μέχρι 8 μ.μ.

 

Δείτε εδώ το ψηφοδέλτιο της ΠΕΦ: http://www.p-e-f.gr/docs/26.pdf

 

Ως υποψήφιοι για το νέο Δ.Σ. της ΠΕΦ  καλούμε τους συναδέλφους/ισσες φιλολόγους να πάρουν μέρος της εκλογές, να ισχυροποιήσουν το επιστημονικό σωματείο έτσι ώστε με μια νέα σύνθεση να μπορέσει, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, να αντιμετωπίσει τη μεγάλη επίθεση που δέχεται η δημόσια εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί και οι φιλόλογοι ως βασικό τμήμα της εκπαιδευτικής κοινότητας.

 

η συνέχεια εδώ...

Παρουσίαση Συνεδρίου: "Μεταπολίτευση: από τη μετάβαση στη δημοκρατία στην οικονομική κρίση;"

Περιοδικό Ιστορείν/Historein, με τη συνεργασία του Freie Universität (Βερολίνο)

Μεταπολίτευση:

Από τη μετάβαση στη δημοκρατία στην οικονομική κρίση;

Αμφιθέατρο Ινστιτούτου Goethe

Ομήρου 14-16

14-16 Δεκεμβρίου 2012

 

πληροφορίες, ΕΔΩ 

η συνέχεια εδώ...

ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ…

ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΕΙΔΑΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΝΑ ΦΙΓΟΥΡΑΡΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩΝ ΛΕΖΑΝΤΑ:

Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ Φιλοσοφικής σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων σας καλεί στο πρώτο σεμινάριο της χρονιάς (Πέμπτη 22/11,Παρασκευή 23/11,Σάββατο 24/11 στην πλατεία Αγίου Γεωργίου Καρύτση 8) με θέμα "Θουκυδίδης: Ο κορυφαίος ιστορικός της αρχαιότητας και η επίδραση του μέχρι σήμερα.". Θα δοθούν βεβαιώσεις συμμετοχής.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΟΠΩΣ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ www.p-e-f.gr:

Σε απάντηση του απαράδεκτου δημοσιεύματος της ΔΑΠ –ΝΔΦΚ που παρουσιάζει το συνέδριο για τον Θουκυδίδη (22-24 Νοεμβρίου 2012, αίθουσα  Παρνασσού) ως συν-διοργάνωση της συγκεκριμένης φοιτητικής παράταξης με την Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων,

Η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων:

• Καταγγέλλει ως ψευδή τη συγκεκριμένη ανακοίνωση
• Δηλώνει ότι πρόκειται περί σφετερισμού ενός άκρως επιστημονικού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε με διοργανωτή αποκλειστικά και μόνο την Π. Ε. Φ.
• Η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων, σύμφωνα με το καταστατικό της, είναι Επιστημονική Ένωση που εκπροσωπεί τους πτυχιούχους των Φιλοσοφικών Σχολών όλης της χώρας και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με πολιτικές, συνδικαλιστικές, φοιτητικές παρατάξεις.

Το εν λόγω δημοσίευμα  θεωρούμε ότι αποτελεί μια ανεπιτυχή και σκόπιμη προσπάθεια οικειοποίησης της επιτυχίας του Συνεδρίου μας.

Επιφυλασσόμεθα παντός νομίμου δικαιώματός μας.

       

       

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ…

η συνέχεια εδώ...

Παλαιστινιακή ποίηση: Ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου…

Της Ελ. Καρασαββίδου-Κάππα

 

Υπάρχουν και γωνιές της ανθρωπότητας, όχι φυσικά οι κοινωνίες του θρησκευτικού φασισμού της Ισλαμικής Σαρίας, που η ποίηση ανθίζει. Ίσως γιατί στις κοινωνίες αυτές τα ερωτήματα δεν σχετίζονται με τα αξιώματα αλλά με την επιβίωση. Με την οριακότητα της ανθρωπιάς και της ζωής. Ίσως ακόμη  γιατί, σε όλον τον κόσμο, επικηρυγμένος ή όχι ο Λόγος εξακολουθεί να υπάρχει. Ασθμαίνοντας ως φορέας της γνώσης κι ιδιοποίησης της εξουσίας, ως λόγος “επίσημος” δηλαδή, επαναστατεί βαθιά καταλύοντας τ’ αυτονόητα ως λόγος της ποίησης. Γιατί αν, όπως μας έδειξε ο Φουκώ, η έννοια του διανοούμενου τρέπεται συχνά από φωνή των απόκληρων, από “φωνή βοώντος εν τη ερήμω” δηλαδή, σε ένα ευφυές μέσο για να ρυθμίζεται και ν’ αστυνομεύεται ο πολυσημικός λόγος της μυθοπλασίας, κι άρα της κοινωνικής κινητικότητας, η ποίηση εξακολουθεί, όπως μας λέει ο Τ. Βαρβιτσιώτης, να είναι το “διασταλμένο από την ατροπίνη του έρωτα μάτι” που, έκπαγλο, εξακολουθεί να αιφνιδιάζεται από την ομορφιά του σύμπαντος. Από αυτό το “άλυτο αίνιγμα”, “το όριο πάνω στο οποίο προσκρούουν οι ανθρώπινες δυνατότητες με τον τραγικότερο τρόπο”, που άπαξ και σε μαγέψει δεν μπορείς πια να βολευτείς στον “ορθολογισμό” και στην τάξη.

Τέτοιο είναι το φαινόμενο της Παλαιστινιακής ποίησης. Ποίηση που μας επιστρέφει στα βασικά, τότε που η παραμυθία ήταν κοινή παράδοση και πατρίδα, η ίδια η κραυγή του μωρού την οποία, σύμφωνα με τον Αρτώ, ο λόγος αναζητεί πάντα σαν καταφύγιο από τις αλλοτριώσεις της ενήλικης ζωής. " οι ρίζες μου αγκυροβόλησαν/πριν από τη γέννηση του χρόνου, πριν απ’ των αιώνων το ξετύλιγμα/πριν από τις ελιές και από τα κυπαρίσσια και πριν φυτρώσει το χορτάρι" όπως γράφει ο Μαχμούντ Νταρουίς, θυμίζοντας και τη δική μας χαμένη αξιοπρέπεια.

Γράψε.

Είμαι άραβας.

Δουλεύω με τ’ αδέρφια μου του μόχθου σ’ ένα νταμάρι,

τα παιδιά μου είναι οχτώ

τραβάω από την πέτρα

τα ρούχα, το ψωμί και τα βιβλία τους,

αλλά στην πόρτα σου δεν ζητιανεύω.

(Άραβας Είμαι του Μαχμούντ Νταρουίς.)

η συνέχεια εδώ...

Ο Γιάννης Ρίτσος που γεννήθηκε ανήμερα της εργατικής πρωτομαγιάς το 1909 «έφυγε» σαν σήμερα το 1990

«Την πρώτη και την τελευταία σου λέξη την είπαν ο έρωτας και η επανάσταση.

Όλη σου την σιωπή την είπε η ποίηση.»

Τα αρνητικά της σιωπής

Το 1921 άρχισε να συνεργάζεται με τη «Διάπλαση των Παίδων». Συνεισέφερε επίσης ποιήματα στο φιλολογικό παράρτημα της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» του Πυρσού. Το 1934 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τρακτέρ», ενώ ξεκίνησε να δημοσιεύει στον «Ριζοσπάστη» τη στήλη «Γράμματα για το Μέτωπο». Την ιδια χρονιά γίνεται μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι τον θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορούν οι «Πυραμίδες», το 1936 ο «Επιτάφιος» και το 1937 «Το τραγούδι της αδελφής μου». Έλαβε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1948-1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Συγκεκριμένα συλλαμβάνεται τον Ιούλιο του 1948 και εξορίζεται στη Λήμνο, κατόπιν στη Μακρόνησο (Μάιος 1949) και το 1950 στον Άγιο Ευστράτιο. Μετά την απελευθέρωσή του τον Αύγουστο του 1952 έρχεται στην Αθήνα και προσχωρεί στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύεται με την παιδίατρο Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη κι ένα χρόνο αργότερα γεννιέται η -μοναδική- κόρη τους Ελευθερία (Έρη). Το 1956, τον ίδιο χρόνο δηλαδή, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ το οποίο δεν πήρε διότι θεωρήθηκε στρατευμένος ποιητής (δηλαδή ήταν μέλος του ΚΚΕ). Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν.

Προκειμένου να έρθουμε σε επαφή με το μεγάλο έργο αυτού του σπουδαίου ποιητή μπορούμε να επισκεφθούμε το ψηφιακό αρχείο του ΕΚΕΒΙ που δημιουργήθηκε το 2009 με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

η συνέχεια εδώ...

Επί Πτυχίω Εξεταστική

Η

 Στο Φιλολογικό διεκδικεί:

Τη Διατήρηση της Επί πτυχίω εξεταστικής!

Σε μια περίοδο όπου ολοένα και περισσότεροι από μας πιεζόμαστε οικονομικά δεν γίνεται να διακυβεύεται η δυνατότητα των επί πτυχίω φοιτητών να δίνουν σε κάθε εξεταστική μαθήματα και των δύο εξαμήνων.

Στην αυριανή συνέλευση των καθηγητών του τμήματος να παρευρεθούμε μαζικά και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα δικαιώματά μας σε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εξέτασης!

ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ!

η συνέχεια εδώ...

Αλμπέρ Καμύ: Η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική

Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε, σαν σήμερα, στις 7 Νοεμβρίου του 1913 στην Αλγερία. Ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα», στα θεατρικά του έργα «Καλλιγούλας» και «Οι δίκαιοι» αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος». Έγραψε για την αναζήτηση του νοήματος στη ζωή και για την ανάγκη της εξέγερσης και τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1957.

Για τον βιογράφο του, Ολιβιέ Τοντ, ήταν ένας «επικίνδυνος συγγραφέας» αμφισβητώντας το ιδεολογικό δόγμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Καμύ δεν αποδέχεται τον σουρεαλισμό, χαρακτηρίζοντάς τον παρωχημένο πνευματικό κίνημα, αλλά, αντιθέτως, αντιλαμβάνεται το παράλογο με την έννοια του αντιφατικού, του μη λογικού. Δεν θεωρεί λογικό εκείνον που σκέφτεται, αλλά εκείνον που αισθάνεται λογικά, αναφέροντας σ' ένα από τα πρώτα του άρθρα ότι «η Τέχνη δεν αντέχει τη λογική».

η συνέχεια εδώ...

Federico Garcia Lorca: Ένας οργανικός διανοούμενος των λαϊκών τάξεων

του Παναγιώτη Αρβανίτη

αναδημοσίευση από το "Εκτός Γραμμής"

Χρόνια τώρα η παραδοσιακή μαρξιστική κριτική σκοντάφτει πάνω στις ίδιες λακούβες που έχει σκάψει η αστική κριτική, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τη λογοτεχνία είτε σαν μια απλή αντανάκλαση, είτε σαν ομολογία της κοινωνικής πραγματικότητας (Πλεχάνωφ, Λούκατς), οδηγούμενη έτσι αναπόφευκτα σε έναν ιδεαλισμό από την πίσω πόρτα.

Τόσο η μία, όσο και η άλλη προσέγγιση κάνουν το ίδιο λάθος: θεωρούν τα λογοτεχνικά έργα ως ενοποιημένες ολότητες, συμπαγείς, χωρίς αντιθέσεις, ανάγοντας τη «στράτευση» ενός καλλιτέχνη σε μια γραμμική αντιστοιχία της ζωής (δηλαδή της κοινωνικής του τάξης) με το έργο και τανάπαλιν. Ο Νταλί στο «Ρέκβιεμ για το Λόρκα» αγανακτεί λέγοντας: «Οι κόκκινοι, οι κοκκινωποί, οι ροζ και οι μωβροζέ ακόμα εκμεταλλεύτηκαν βέβαια μία δημαγωγική προπαγάνδα γύρω από το θάνατο του Λόρκα προσπαθώντας και μέχρι σήμερα ακόμα να παρουσιάσουν το Λόρκα σαν πολιτικό ήρωα. Εγώ όμως που έτυχε να’ μαι ο πιο στενός του φίλος μπορώ να βεβαιώσω ενώπιον Θεού και Ιστορίας πως ο Λόρκα, εκατό τα εκατό ποιητής αγνός, ήταν ο πιο αποστολικός άνθρωπος που γνώρισα. Δεν ήταν παρά το εξιλαστήριο θύμα ζητημάτων προσωπικών, υπερπροσωπικών και τοπικών και πάνω απ’ όλα το αθώο θύμα της παντοδύναμης και κοσμικής σύγχυσης του ισπανικού εμφυλίου πολέμου». Παρόλη την καχυποψία που αναπόφευκτα μας προκαλεί η πολιτική στάση του Νταλί, εδώ μάλλον απαντά λανθασμένα σε ένα σωστό όμως ερώτημα: Πώς ο Λόρκα, που ποτέ δεν είχε δηλώσει κάποια συγκεκριμένη πολιτική πεποίθηση, ενώ φλέρταρε διαρκώς μ’ ένα απολίτικο αισθητισμό, τελικά κατόρθωσε με το έργο και τη ζωή του να αποτελέσει φωτεινό οργανικό διανοούμενο, προσδεμένο πάντα στις αγωνίες και τα προβλήματα, την κουλτούρα και τις παραδόσεις των κατώτερων λαϊκών, αλλά ακόμα και των λούμπεν προλεταριακών στρωμάτων, όπως οι τσιγγάνοι της Ανδαλουσίας, ή οι αφροαμερικάνοι του Χάρλεμ;

η συνέχεια εδώ...

Σαν σήμερα έφυγε ο Τάσος Λειβαδίτης...

Το ποιήμα αφιερώνεται στον Αποστόλη...

"Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,

ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε

γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας

πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.

Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας

μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε

φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας

φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ

καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ

μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν

νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ."

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988). Ο Τάσος Λειβαδίτης ήταν γιος του Λύσανδρου Λειβαδίτη και της Βασιλικής Κοντοπούλου. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τις σπουδές του διέκοψαν η γερμανική κατοχή και η συνακόλουθη ένταξή του στην Αντίσταση και στράτευσή του στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής πέθανε ο κατεστραμμένος οικονομικά πατέρας του και το 1951, ενώ ο ποιητής ήταν εξορισμένος στη Μακρόνησο, η μητέρα του. Είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Ο πατέρας του ήταν μεγαλέμπορος και τα παιδικά χρόνια του ποιητή ήταν ευτυχισμένα. 

η συνέχεια εδώ...