Το
1973 η χώρα βρισκόταν ήδη έξι ολόκληρα
χρόνια κάτω από τον στρατιωτικό ζυγό
της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ένα
καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές
ελευθερίες, τα
πολιτικά δικαιώματα και είχε ουσιαστικά
ποινικοποιήσει την πολιτική δραστηριότητα,
με διώξεις , φυλακίσεις και δολοφονίες
εις βάρος λαϊκών και δημοκρατικών
αγωνιστών. Παράλληλα με πρόσχημα την
ανάπτυξη είχε προχωρήσει σε μια
μεθοδευμένη αναίρεση των όποιων
κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων
που είχε πετύχει το λαϊκό κίνημα κατά
την μεταπολεμική περίοδο, με στόχο να
δημιουργήσει έναν εργασιακό μεσαίωνα
για τον λαό αλλά και έναν παράδεισο
κερδοφορίας για το ελληνικό και ξένο
κεφάλαιο. Επρόκειτο για ένα καθεστώς
φόβου, εργασιακής και πολιτικής
τρομοκρατίας αλλά και εκφασισμού της
ελληνικής κοινωνίας, με τη δράση
παρακρατικών και κρατικών φασιστικών
στοιχείων.
Η
γενιά του Πολυτεχνείου
Μέσα
σε αυτό το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα,
η νέα γενιά που μπαίνει στα Πανεπιστήμια
θέλησε και μπόρεσε να αντισταθεί.Αυτή
η γενιά γεννήθηκε στη μέση της μεταπολεμικής
περιόδου και χωρίς να έχει ενσωματώσει
το βίωμα της ήττας της Αριστεράς αλλά
αντίθετα έχοντας προσλαμβάνουσες από
την ιστορική παράδοση της Αντίστασης
και του λαϊκού κινήματος, βίωσε την
έξαρση των κοινωνικών αγώνων πριν από
τη χούντα, όπως τα Ιουλιανά, και έγινε
δέκτης των μηνυμάτων του Μάη του '68. Μέσα
από αυτές τις ζυμώσεις, η γενιά αυτή
διαμόρφωσε δημοκρατικά, φιλολαϊκά και
αντιδικτατορικά χαρακτηριστικά, λιγότερο
ή περισσότερο ριζοσπαστικά, με αποτέλεσμα
να έρθει στην πρωτοπορία του λαϊκού
κινήματος και να γίνει ο πυροδότης της
συσσωρευμένης κοινωνικής οργής απέναντι
στο δικτατορικό καθεστώς.
η συνέχεια εδώ...
