Όπως γνωρίζουμε, οι υπάλληλοι που στελεχώνουν τις διοικητικές υπηρεσίες του πανεπιστημίου, απαραίτητοι δηλαδή για την ομαλή διεξαγωγή του εκπαιδευτικού έργου, αποφάσισαν 48 απεργία, καθώς το υπουργείο αθέτησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει και προχώρησε στις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις. Ας θυμηθούμε όμως πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία:
8 μήνες πριν....
Ο υπουργός παιδείας κ.Αρβανιτόπουλος ρίχνει τη “βόμβα”, δήθεν στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της αξιοκρατίας (όπως και με την ΕΡΤ), και 1000 περίπου εργαζόμενοι του πανεπιστημίου μπαίνουν σε διαθεσιμότητα, με στόχο την οριστική απόλυση. Οι διοικητικοί, όμως, έκαναν μια πραγματικά ηρωϊκή απεργία για 4 μήνες και μαζί τους γρήγορα συντάχθηκαν και οι φοιτητές, καθώς οι εργαζόμενοι όχι μόνο αντιτάσσονταν στην βαρβαρότητα των πολιτικών λιτότητας που εφάρμοσε το υπουργείο, αλλά και γιατί γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι η απόλυση αυτή ήταν άλλο ένα βήμα στην πολιτική της διάλυσης του δημοσίου και δωρεάν πανεπιστημίου. Εν τέλει υπό την πίεση της πανεπιστημιακής κοινότητας, ο υπουργός αναγκάστηκε να προσέλθει σε διάλογο και να δώσει εγγυήσεις πως καμία διαθεσιμότητα δεν θα τεθεί σε εφαρμογή. Μέχρι πριν 6 μέρες...
8 μήνες πριν....
Ο υπουργός παιδείας κ.Αρβανιτόπουλος ρίχνει τη “βόμβα”, δήθεν στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της αξιοκρατίας (όπως και με την ΕΡΤ), και 1000 περίπου εργαζόμενοι του πανεπιστημίου μπαίνουν σε διαθεσιμότητα, με στόχο την οριστική απόλυση. Οι διοικητικοί, όμως, έκαναν μια πραγματικά ηρωϊκή απεργία για 4 μήνες και μαζί τους γρήγορα συντάχθηκαν και οι φοιτητές, καθώς οι εργαζόμενοι όχι μόνο αντιτάσσονταν στην βαρβαρότητα των πολιτικών λιτότητας που εφάρμοσε το υπουργείο, αλλά και γιατί γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι η απόλυση αυτή ήταν άλλο ένα βήμα στην πολιτική της διάλυσης του δημοσίου και δωρεάν πανεπιστημίου. Εν τέλει υπό την πίεση της πανεπιστημιακής κοινότητας, ο υπουργός αναγκάστηκε να προσέλθει σε διάλογο και να δώσει εγγυήσεις πως καμία διαθεσιμότητα δεν θα τεθεί σε εφαρμογή. Μέχρι πριν 6 μέρες...
η συνέχεια εδώ...


