Κοινός αγώνας ντόπιων και προσφύγων ενάντια στην Ευρώπη φρούριο

Και για ακόμη μια φορά, το ζήτημα των προσφύγων έχει κατακλύσει διαδίκτυο, τηλεόραση, ραδιόφωνο και κάθε μέσο ενημέρωσης. Ακούμε παντού για στρατιές εξαθλιωμένων ανθρώπων που μεταβαίνουν σε νησιά του Αιγαίου και σε περιοχές κοντά στα σύνορα. Αυτό το φαινόμενο, σύμφωνα με τα λεγόμενα των καθεστωτικών ΜΜΕ απειλεί τη ζωή και την περιουσία των μόνιμων κατοίκων, ενώ, παράλληλα, δημιουργεί αρνητική εικόνα της χώρας προς το εξωτερικό, πλήττοντας ανεπανόρθωτα τον τουρισμό.

Ωραία! Και μετά από αυτή τη σύντομη και αμερόληπτη ενημέρωση, ας δούμε τι συμβαίνει στα παρασκήνια. Τι είναι αυτό που κάνει τους «επίδοξους εγκληματίες» να βλέπουν στα εδάφη της Ελλάδας τη "χώρα της επαγγελίας"; Ο πόλεμος. Ο πόλεμος που προστάζει τόσο η ισλαμοφοβία του ISIS στη Μέση Ανατολή, αλλά και η "πολιτισμένη" Ευρώπη με τη σειρά της ( ΝΑΤΟ, ΟΗΕ) στο όνομα της "δημοκρατίας" και της "πάταξης της τρομοκρατίας". Όλα αυτά, βέβαια, ξεκινούν από διαφωνίες για το μοίρασμα της πίτας, του κόσμου δηλαδή, καθώς όσο η παγκόσμια οικονομική κρίση βαθαίνει τόσο θα διαιωνίζονται και θα εντείνονται η φτώχεια η πείνα και οι πολεμικές συγκρούσεις με στόχο το ξεπέρασμά της.

Αφού, λοιπόν, καταφέρουν κάποιοι άνθρωποι να ξεφύγουν από τις βόμβες του ΝΑΤΟ και τις επιθέσεις του ISIS βρίσκουν εδώ τους φράκτες των συνόρων της Ευρώπης, και τη νεοφερμένη FRONTEX, υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σκοπό τη «λύση» του μεταναστευτικού ζητήματος. Μία «λύση» με «όπλα» την επιτήρηση στις χώρες εξόδου, αλλά φυσικά και με κανονικά όπλα προτεταμένα απέναντι στους κολασμένους της γης, που ψάχνουν απάγκιο σε μια αξιοβίωτη ζωή μακριά απ’ τον πόλεμο. Φυσικά κανένας λόγος δεν γίνεται από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις της για υπηρεσίες διάσωσης, υποδοχής και περίθαλψης των μεταναστευτικών ροών. Αντίθετα τα σύνορα «ανοίγουν» για συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών με στόχο την υπερεκμετάλευση ενός νέου εργατικού δυναμικού, που θα δουλεύει χωρίς χαρτιά, για ένα κομμάτι ψωμί, αναλώσιμοι εργάτες, σχεδόν «αόρατοι»!

Όσον αφορά την Ελλάδα, όλες οι κυβερνήσεις υπακούν πιστά τις κατευθύνσεις της ΕΕ για το μεταναστευτικό. Η σημερινή εξακολουθεί να στοιβάζει μετανάστες σε άθλιους χώρους υποδοχής, να παρατείνει το καθεστώς «παρανομοποίησης» των μεταναστών, αφού δεν τους δίνει χαρτιά για να ζήσουν με δικαιώματα και αξιοπρέπεια στη χώρα. Την ίδια ώρα που ο κυρίαρχος λόγος τους αποκαλεί «λαθρομετανάστες» το κράτος επιλέγει να τους καταστέλλει με τον πιο βίαιο τρόπο. Δεν έχουμε ξεχάσει ακόμα τις δολοφονίες στη Μανωλάδα, αλλά και την αθώωση των δολοφόνων αφεντικών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ακολουθεί τυφλά την πολιτική της ΕΕ και στο ζήτημα των μεταναστών (βλ. συνθήκη Δουβλίνο 2),η οποία τους αναγκάζει να παραμείνουν στην χώρα εισόδου, εγκλωβίζοντας τους σε κελιά και στρατόπεδα συγκέντρωσης, και φυσικά δεν εκδίδει χαρτιά ώστε να μπορέσουν να μεταβούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως επιθυμούν.

Κι εμείς; Τι μπορούμε να κάνουμε; Εμείς, απέναντι στη "φιλανθρωπία" των ΜΜΕ, προτάσσουμε τη δική μας αλληλεγγύη, αυτή που δεν εξυμνείται ούτε προβάλλεται κατά κόρον. Συμμετέχουμε και συνδιοργανώνουμε δράσεις αλληλεγγύης απέναντι στους πρόσφυγες, όπως η πρωτοβουλία του Φοιτητικού μας Συλλόγου να συλλέξει τρόφιμα και είδη πρώτη ανάγκης, αλλά και να οργανώσει μικροφωνική ενημέρωσης για το προσφυγικό ζήτημα. Στηρίζουμε την κατάληψη στο κτήριο του ΕΤΕΑΜ στη οδό Νοταρά 26 από συλλογικότητες κόσμο του αγώνα και της αριστεράς, με σκοπό τη στέγαση προσφύγων για όσο χρειαστεί, στην οποία θέλουμε να εμπλακούν ενεργά οι φοιτητικοί σύλλογοι και κάθε κομμάτι του αγώνα, όπως και σε κάθε αντίστοιχη κινηματική πρωτοβουλία!

Προτάσσουμε την αλληλεγγύη, όχι ως θέση άμυνας, αλλά ως θέση μάχης στον κοινό αγώνα που έχουμε να δώσουμε ντόπιοι και πρόσφυγες, εργαζόμενοι και νεολαία για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας, ενάντια στον μονόδρομο που μας επιβάλλουν, έναν μονόδρομο που σπέρνει πολέμους, νεκρούς, φτώχεια και εξαθλίωση!

Γιατί στα μάτια κάθε πρόσφυγα δεν βλέπουμε τον «λαθραίο» που μας απειλεί, αλλά έναν συναγωνιστή απέναντι στην κοινωνική λαίλαπα που ζούμε. Γιατί οι «από πάνω» θέλουν να κάνουν και τη δικιά μας γενιά «σχεδόν αόρατη». Όμως εμείς μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες θα γίνουμε αυτό που φοβούνται, αυτό που μας αξίζει: το μέλλον του κόσμου!

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ Σ.Α.Φ.-Κ.ΑΡ.ΦΙ. ΕΑΑΚ

η συνέχεια εδώ...

ΤΟ ΝΕΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΟ ΨΝΑ : ΠΡΟΪΟΝ, ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ, ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Το νέο, μέσα σε τέσσερις μήνες, τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ-Δαφνί, με το θάνατο τριών μηχανικά καθηλωμένων ασθενών από αναθυμιάσεις λόγω πυρκαγιάς (που προκλήθηκε από μη εξακριβωμένη, μέχρι στιγμής, αιτία) ήλθε όχι μόνο να σηματοδοτήσει ξανά, με τον πιο εφιαλτικό τρόπο, την πλήρη διάλυση των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, αλλά και ν΄ αναδείξει, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, το ποιός, είναι ο πραγματικά επικίνδυνος : ο ψυχικά ασθενής ή το σύστημα που υποτίθεται ότι αναλαμβάνει την φροντίδα και θεραπεία του. Είναι όλο και πιο σαφές ότι αυτό που ισχύει (και ανέκαθεν ίσχυε, αλλά τώρα, λόγω της κρίσης, γίνεται «εκκωφαντικά ορατό») είναι το δεύτερο. 

Για χρόνια οι ασθενείς αυτοί (του λεγόμενου «πρώην 7^ου») είναι διαρκώς μηχανικά καθηλωμένοι, χωρίς κανένα θεραπευτικό πλάνο, με τους εφημερεύοντες γιατρούς να καλούνται απλώς να επικυρώσουν την ήδη γραπτή και διαρκώς ισχύουσα οδηγία – κάτι που οδήγησε, πριν λίγα χρόνια, σε άρνηση πολλών εκ των ειδικευόμενων γιατρών, που καλούνταν απλώς να υπογράψουν το «εντέλεσθαι», να εκφράσουν γραπτώς την άρνησή τους να συμμετέχουν σε αυτή την εγκληματική φαρσοκωμωδία. Αλλά ήταν ειδικευόμενοι … όχι ειδικευμένοι…. 

Και, φυσικά, υπήρξαν και συγκεκριμένες γραπτές προτάσεις για το πώς θα εισάγονταν, σ΄ αυτή την απάνθρωπη και απανθρωποποιητική αποθήκη, θεραπευτικές και αποκαταστασιακές διαδικασίες με στόχο το ξεπέρασμα/κατάργησή της και την μετάβαση των εγκλείστων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές - κάτι απόλυτα εφικτά, αλλά δαπανηρό (ο ιμάντας είναι πιο φτηνός) και, ταυτόχρονα, έξω από την επικρατούσα ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική στο ΨΝΑ - και όχι μόνο. 

Και πριν προλάβει να υπάρξει η όποια αξιόπιστη έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς, την ακριβή εστία της, για το τι ακριβώς έγινε, πόσος καπνός χρειάστηκε να μπει στο τμήμα για να γίνει αντιληπτός, και από ποιόν, πριν οδηγήσει στον θάνατο των ασθενών, γιατί δεν υπήρχαν αισθητήρες καπνού κλπ, κλπ, κλπ, άρχισαν να τροφοδοτούνται τα σενάρια τρόμου από τους ένθεν κακείθεν, γιατρούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, πολιτικούς, για τον «επικίνδυνο ψυχασθενή», για τους 90 του άρθρου 69 ΠΚ, που είναι στο ΨΝΑ (και σημειωτέον, οι 20 εξ΄ αυτών,αν και «επικίνδυνοι», διαμένουν σε ανοικτές σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές!!!). Φυσικά, κανείς δεν μιλάει για τους υπόλοιπους, περίπου 400 νοσηλευόμενους του ΨΝΑ, που αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κατασταλτικούς τρόπους, όπως οι «90», ως εξίσου «επικίνδυνοι», κλειδωμένοι, συχνά δεμένοι κλπ.

Ακόμα και η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, σιγοντάροντας το καθεστώς που ευθύνεται για τον θάνατο αυτών των ασθενών (όπως και δεκάδων άλλων από πολλά χρόνια), χαρακτήρισε υποκριτές όσους τάσσονται ενάντια στη βάρβαρη πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων, αν και ξέρει ότι μπορεί να υπάρξει Ψυχιατρική που μπορεί να ασκείται με «ανοικτές πόρτες και χωρίς μηχανικές καθηλώσεις» - αλλά όχι βέβαια η Ψυχιατρική που ασκείται από και υπό την αιγίδα της ΕΨΕ.  

Κάποιοι καλοθελητές επαναφέρουν το ζήτημα του «ακέφαλου» (λόγω της προ ολίγων μηνών καθαίρεσης τουΠ. Θεοδωράκη) της Διοίκησης του ΨΝΑ, λες και δεν ήταν ο Π. Θεοδωράκης που παρουσίασε την απαλλακτική των πάντων ΕΔΕ για τον θανάσιμο τραυματισμό (17/5/15) καθηλωμένου ασθενή από άλλο καθηλωμένο ασθενή που κατάφερε να λυθεί - και εδώ το σύστημα, οι πρακτικές του και η κουλτούρα του, δεν έφταιγε σε τίποτα. Λες και δεν ήταν αυτός που επί των ημερών του βούλιαξε σκόπιμα το ΨΝΑ, διαλύοντας συνειδητά την όποια θεραπευτική δραστηριότητα, ως πιστός τροϊκανός που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι περικοπές των δαπανών και το βίαιο κλείσιμο του ψυχιατρείου. Ηταν αυτός που εφάρμοσε με ανάλγητο τρόπο την πολιτική της πλήρους αποδυνάμωσης από προσωπικό του ψυχιατρείου, πολύ κάτω από τα όρια όχι ασφαλούς, αλλά απλώς υποτυπώδους λειτουργίας. 

Και ήταν αυτή την πολιτική που συνέχισε η «ακέφαλη» Διοίκηση του ΨΝΑ και το «αριστερό» Υπουργείο Υγείας, με όλες τις «επιτροπές» να σχεδιάζουν, ακόμα μια φορά επί χάρτου, το περιτύλιγμα μιας όλο και πιο βάρβαρης καθημερινότητας, στην οποία όλοι συμμετείχαν, σχεδιαστές και εκτελεστές. 

Επικεντρώνουν όλοι και προβάλουν το ζήτημα των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό. Είναι σαφές ότι αυτό παίζει κομβικό ρόλο. Κάνει την κόπωση του εναπομείναντος προσωπικού να οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Ωστόσο, η ιδρυματική βία δεν γεννήθηκε τώρα - είναι ένα εγγενές, δομικό χαρακτηριστικό του ιδρύματος. Υπήρχε πάντα. Η επάρκεια του προσωπικού είναι μια εκ των ουκ άνευ προϋποθέσεων για μια θεραπευτική διαδικασία - είναι, ωστόσο, μια αναγκαία, αλλά όχι και επαρκής προϋπόθεση. Η βία υπήρχε και όταν το προσωπικό ήταν επαρκές. Είναι και ήταν ανέκαθεν ο τρόπος για την πειθαρχική, επαρκή και αποτελεσματική λειτουργία του ολοπαγούς ιδρύματος. 

Όπως λέει ο Franco Basaglia, «…η μόνη υπευθυνότητα που το ίδρυμα αποδίδει στον ασθενή είναι η υπευθυνότητα για το ατύχημα, που σπεύδει να το καταλογίσει στον ασθενή και στην αρρώστια του, απορρίπτοντας οποιαδήποτε σύνδεση ή συμμετοχή στην τραγωδία. Ο ασθενής που έχει απογυμνωθεί από κάθε υπευθυνότητα στη διάρκεια της μακρόχρονης παραμονής του στο ψυχιατρείο, ξαφνικά βρίσκεται ολοκληρωτικά υπεύθυνος για τη μόνη ‘ελεύθερη’ πράξη του, που σχεδόν πάντα συμπίπτει με τον θάνατό του…» («Το πρόβλημα του συμβάντος»). 

Η όποια προϋπόθεση «για κάτι» σχετίζεται με αυτό «το κάτι», αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του. Η ίδια προϋπόθεση μπορεί να εξυπηρετήσει και διαμετρικά αντίθετους στόχους. Και εν προκειμένω, το ζήτημα της ψυχιατρικής κουλτούρας και πρακτικής, το «για ποια ψυχιατρική μιλάμε», παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο, έστω και αν αυτός ο πρωτεύων ρόλος, για να μπορεί να λειτουργήσει, χρειάζεται επάρκεια κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού. 

Το λεγόμενο «πρώην 7^ο», οι ολημερίς και δια βίου καθηλωμένοι τρόφιμοι, δεν είναι προϊόν του μνημονίου και της κρίσης. Υπήρχε από πάντα, όπως και οι γνωστές αντίστοιχες συνθήκες σε όλα τα τμήματα και σε όλα τα ψυχιατρεία και τις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων. Είναι προϊόν της κυρίαρχης Ψυχιατρικής. Αυτό που γίνεται τώρα, είναι ότι, με τα διαδοχικά μνημόνια, η ιδρυματική επάρκεια του κλειστού ολοπαγούς ιδρύματος έχει καταρρεύσει και το σύστημα εκρήγνυται, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές των ασθενών - και αυτό αφορά και το ίδιο το προσωπικό (ιδιαίτερα το νοσηλευτικό), που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει θύμα της επικινδυνότητας, όχι του όποιου ψυχικά ασθενή, αλλά του ψυχιατρικού συστήματος εντός του οποίου είναι εντεταλμένο να λειτουργεί. 

Δεν είναι τυχαίο για το τι συμφέροντα εξυπηρετούν οι κρατούντες της «ακέφαλης» Διοίκησης του ΨΝΑ, με την συνεργασία και την κάλυψη της «αριστερής» ηγεσίας του Υπουργείου, που ένα κτίριο (στο Γκάζι) το οποίο αγοράστηκε με 7.5 εκ. ευρώ (ΕΣΠΑ) για να λειτουργήσει ως ΚΨΥ (αυτό που στα χαρτιά λένε ότι θέλουν να κάνουν προκειμένου να γίνει το κοινοτικό δίκτυο των υπηρεσιών), αντί να το θέσουν σε λειτουργία ως ΚΨΥ, το μετατρέπουν σε στεγαστική δομή (ήδη μεταφέρθηκαν οι πρώτοι ασθενείς από άλλη δομή), με πιθανή φιλοξενία και των εξωτερικών ιατρείων, ακυρώνοντάς το ως ΚΨΥ - τη στιγμή, μάλιστα, που τα ΚΨΥ είναι ελάχιστα και σε κατάρρευση. Ενα σκάνδαλο που θα πληρωθεί ακριβά και με πρόστιμα, αλλά για το οποίο η υποτιθέμενη «αριστερά» του ΨΝΑ δεν είπε κουβέντα και μάλιστα συναίνεσε σε αυτό.

Το ιστορικό Δαφνί, μια ιστορία πόνου και οδύνης από τότε που ιδρύθηκε εδώ και 90 χρόνια, ζει πραγματικά το δικό του «ύστατο σήμερα». Κι΄ άλλα παρόμοια τραγικά γεγονότα θα φέρει η οξυνόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση, σε συνδυασμό με την κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα, την ολοσχερή αδυναμία λειτουργίας, το «κλείσιμο» για το οποίο προειδοποιούσαμε και που δεν αφορά απλώς στο λουκέτο του Π. Θεοδωράκη, αλλά και στο «καθημερινό κλείσιμο», με την προϊούσα αποδυνάμωση από προσωπικό, την κόπωση, την απελπισία, το αδιέξοδο. Ένα «κλείσιμο» που συνέχισε, σφυρίζοντας αδιάφορα, η 7μηνη «αριστερή» διακυβέρνηση.

Μόνη λύση είναι το άνοιγμα δρόμων προς ένα κοινό μέτωπο των εργαζομένων, των ασθενών, των οικογενειών και των κοινωνικών κινημάτων για μιαν «άλλη» ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική, που θα σέβεται τον ψυχικά πάσχοντα ως υποκείμενο και ως ισότιμο συνομιλητή, στον κοινό αγώνα ενάντια στο σύστημα που παράγει την οδύνη και απεργάζεται την καταστροφή όλων. 

Πρέπει να χυθεί άπλετο φως στο τι ακριβώς έγινε και πέθαναν από την πυρκαγιά οι τρεις ασθενείς, να μην κυριαρχήσει κανένας αποπροσανατολισμός από την αποκάλυψη των πραγματικών συμβάντων και των αιτιών γι΄ αυτά Να απαιτηθούν και να διεκδικηθούν μαζικές προσλήψεις προσωπικού, άνοιγμα του ψυχιατρείου στην κοινότητα, κατάργηση των κατασταλτικών μεθόδων, των μηχανικών καθηλώσεων και της κλειδωμένης πόρτας, απόρριψη των καμερών και των απομονώσεων, συνειδητοποιώντας ότι ο μόνος τρόπος για ν΄ αποφευχθούν άλλα χειρότερα είναι ο κοινός αγώνας για την αμοιβαία χειραφέτηση ασθενών και προσωπικού.

η συνέχεια εδώ...

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Καταγγέλλουμε τη συνεχιζόμενη ωμή παρέμβαση των διωκτικών αρχών στη συνδικαλιστική δράση στοΕΚΠΑ. Μια παρέμβαση που στοχεύει στην ποινικοποίηση και την καταστολή των αγώνων και που προσβάλει βάναυσα τα κοινωνικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων.

Η απαράδεκτη παρέμβαση των διωκτικών αρχών ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2013, όταν ο Σύλλογός μας βρισκόταν στην κορύφωση μιας πολύμηνης απεργιακής κινητοποίησης πρωτόγνωρης μαχητικότητας, αποφασιστικότητας και αυτενέργειας, όταν, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων εκατοντάδων συναδέλφων μας στα Πανεπιστήμια και ευρύτερα στο δημόσιο τομέα, αγωνιζόμασταν ενάντια στη διάλυση και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Τότε, το ζητούμενο για τις διωκτικές αρχές ήταν τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής, ενός ανοιχτού οργάνου του Συλλόγου μας που ήταν υπεύθυνο για την εφαρμογή των αποφάσεων των Γενικών μας Συνελεύσεων.

Από τη λήξη της απεργίας μας και μετά, η Ασφάλεια συνέχισε να ασχολείται μαζί μας. Από το Γενάρη του 2014, ξεκίνησε νέα προκαταρκτική εξέταση στο στόχαστρο της οποίας βρέθηκε και πάλι η συνδικαλιστική μας δράση την εποχή της απεργίας.

Τον Οκτώβρη του 2014, και εντελώς τυχαία την εποχή του αγώνα φοιτητών-εργαζομένων ενάντια στις αυταρχικές πρακτικές της Διοίκησης τουΕΚΠΑ, ενεργοποιήθηκε η παραπάνω διαδικασία και συνάδελφοί μας κλήθηκαν να καταθέσουν ανωμοτί, επ’ απειλή απαγγελίας κατηγοριών.

Σήμερα, για τρίτη φορά, το κράτος, μέσω των διωκτικών του μηχανισμών, «ασχολείται» με τους αγώνες των εργαζομένων στο ΕΚΠΑ. Το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, ζητάει, με την από 30/3/2015 παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης, τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας δύο ακόμα εργαζομένων του ΕΚΠΑ, αυτή τη φορά, για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη. Για την «εισβολή και παραμονή ατόμων στον προαύλιο χώρο» της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ την 20ή/10/2014 και για «την εισβολή ατόμων στην αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου […] και την παράνομη κατακράτηση μελών αυτής» την 30ή/10/2014.

Πρόκειται για την ημέρα (20/10/2014) που η Πρυτανεία ήταν επιτέλους ανοιχτή, αφού ο Θ. Φορτσάκης είχε κλειδωμένους τους εργαζόμενους μέσα επί μία βδομάδα, παρά το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας, τις ανακοινώσεις της ΑΔΕΔΥ, κ.α., και για την ημέρα (30/10/2014) που έγινε Σύγκλητος με επίτιμα μέλη… τα τηλεοπτικά κανάλια, σε απευθείας μετάδοση στο πανελλήνιο.

Πρόκειται για την εποχή που η Διοίκηση του ΕΚΠΑ επέμενε ότι δεν καλούσε την αστυνομία, δε ζητούσε εισαγγελική παρέμβαση, απλώς συνέβαινε… τα ΜΑΤ να αποκλείουν την Πρυτανεία και να χτυπάνε φοιτητές, οι προανακριτικές εξετάσεις να ξεκινάνε, κ.α. Κι όλα αυτά, για να στήσει ο τέως Πρύτανης την πολιτική του καριέρα πάνω στα επεισόδια που ο ίδιος δημιουργούσε…

Η παρέμβαση των διωκτικών μηχανισμών στη συνδικαλιστική δράση συνιστά κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Πρακτικές του είδους καταδεικνύουν ότι το κράτος έχει συνέχεια, την οποία δεν αναιρούν οι εναλλαγές σε επίπεδο προσώπων και κομμάτων. Οι διώξεις των αγώνων αποτελούν συστατικό στοιχείο για τη διασφάλιση της σιγής μιας κοινωνίας που έχει φτάσει στο όριο από τις μνημονιακές πολιτικές.

Καταγγέλλουμε τη συνεχιζόμενη παραγωγή διώξεων ενάντια σε κινηματικές πρακτικές με στόχο την καλλιέργεια κλίματος τρομοκρατίας και τη δίωξη του ελεύθερου φρονήματος των εργαζομένων.

Καταγγέλλουμε την επιχείρηση φίμωσης των αγωνιζόμενων φοιτητών και των διδασκόντων που συνεχίζουν να υψώνουν το ανάστημά τους στον αυταρχισμό, υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές κινηματικές διαδικασίες. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στο Χρήστο Ξαγοράρη, φοιτητή τουΕΚΠΑ, και τον Παναγιώτη Σωτήρη, τέως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΟΣΔΕΠ, που βρίσκονται στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δε θα επιτρέψουμε την ποινικοποίηση των απεργιακών μας αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ευρύτερα. Υπερασπιζόμαστε σθεναρά και αποφασιστικά το δικαίωμά μας στην ελεύθερη λειτουργία των συλλογικών μας οργάνων.

Καλούμε όλες τις συλλογικότητες και τα σωματεία των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να καταδικάσουν την ακραία απόπειρα τρομοκράτησης και ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και των απεργιακών αγώνων εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ωμή παρέμβαση του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών.

Κι επειδή αυτή τη φορά η εμπλοκή των διωκτικών μηχανισμών δεν ήρθε από μόνη της, αλλά με την έγκληση της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ, καλούμε τη νέα Διοίκηση του Ιδρύματος και τη Σύγκλητο να πάρουν ξεκάθαρα θέση: Επιθυμούν τη δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης μέσα στο Ίδρυμα; Η συνέχιση της εκκωφαντικής σιωπής τους θα συνιστά αποδοχή πρακτικών καταδικασμένων στη συνείδηση όλων μας.

Για τοΔ.Σ
Ο Πρόεδρος Η Γ.Γραμματέας
Ζαχαρίας Τριγάζης Μαρλέν Λογοθέτη

Ιστορικό παρεμβάσεων των διωκτικών αρχών στο ΕΚΠΑ

– Στις 6/12/2013, κι ενώ οι γενικές συνελεύσεις μας αποφάσιζαν τη συνέχιση της πολύμηνης απεργίας μας, το «Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» της Ασφάλειας, μετά από παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών (4/12), ζητούσε από το προεδρείο του τέως ΔΣ του Συλλόγου τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης της 2ας/12/2013, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής, ενός ανοιχτού οργάνου του Συλλόγου μας που ήταν υπεύθυνο για την εφαρμογή των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

– Στις 12/12/2013, καλούνται για ένορκη εξέταση τα μέλη του προεδρείου της ΓΣ της 2ας/12/2013. Χρησιμοποιώντας σαν αφορμή άσχετα δημοσιεύματα στον Τύπο (για τις λίστες διαθεσίμων που είχε καταρτίσει το Υπουργείο με βάση την αυτοαπογραφή), και πάλι το ζητούμενο ήταν να φτάσουν τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής στην Ασφάλεια.

– Στις 20/1/2014, γίνεται παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια νέας προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία αφορούσε μια προδήλως κατασκευασμένη υπόθεση περί πλαστογράφησης του εγγράφου με το οποίο είχαν ζητηθεί τα στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής στις 6/12/2013. Μία υπόθεση σκευωρίας με στόχο την ποινική ομηρία των αγωνιζόμενων εργαζομένων, την τρομοκράτηση και τον παραδειγματισμό.

– Τον Οκτώβρη του 2014, και εντελώς τυχαία την εποχή του αγώνα ενάντια στις αυταρχικές πρακτικές της Διοίκησης Θ. Φορτσάκη που κλείδωνε τους εργαζόμενους μέσα στην Πρυτανεία, η παραπάνω προανακριτική εξέταση μετατράπηκε σε προκαταρκτική εξέταση. Τα μέλη του Προεδρείου της Γενικής Συνέλευσης της 11ης/12/2013, καθώς και δύο μέλη της μειοψηφίας του τέως ΔΣ, κλήθηκαν από την Εισαγγελία Πρωτοδικών να καταθέσουν ανωμοτί, δηλαδή επ’ απειλή απαγγελίας κατηγοριών.

– Στις 2/5/2015 ο φοιτητής τουΕΚΠΑ, Χρήστος Ξαγοράρης, καλείται να καταθέσει ανωμοτί για κινητοποίηση φοιτητών στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ το Νοέμβριο του 2014.

– Στις 20/5/2015, το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, επανέρχεται, ζητώντας με την από 30/3/2015 παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης, τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας δύο εργαζομένων του ΕΚΠΑ. Αυτή τη φορά, για τα γεγονότα της εποχής Φορτσάκη. Για την «εισβολή και παραμονή ατόμων στον προαύλιο χώρο» της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ την 20ή/10/2014 και για «την εισβολή ατόμων στην αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου […] και την παράνομη κατακράτηση μελών αυτής», την 30ή/10/2014.

– Στις 3/6/2015, με νέο έγγραφο, ζητούνται από την ΠΟΣΔΕΠ τα στοιχεία του Παναγιώτη Σωτήρη για «εισβολή» στη συνεδρίαση της Συγκλήτου την 30ή/10/2014.

η συνέχεια εδώ...

Κατά τη διάρκεια του πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης της Ενωτικής Πρωτοβουλίας ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ το βράδυ της Παρασκευής 5/6 ένας νέος συνάδελφός μας, φοιτητής της Γεωπονικής, λίγα λεπτά μετά την είσοδο του στον χώρο της φιλοσοφικής, έχασε αιφνίδια τις αισθήσεις του και κατέρρευσε. Άμεσα βρέθηκε γιατρός που του έδωσε τις πρώτες βοήθειες και κλήθηκε ασθενοφόρο. Το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός οδήγησε στην άμεση διακοπή του πάρτυ. Όπως ενημερωθήκαμε από τους εφημερεύοντες γιατρούς του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», όπου διακομίστηκε, δυστυχώς ο συνάδελφος κατέληξε. Από την πλευρά μας δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους συγγενείς και στους φίλους του θανόντος.

                                   Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ

η συνέχεια εδώ...

Participo ergo sum*

Γιατί να συμμετέχω στις εκλογές του συλλόγου;

Φοιτητικές εκλογές. Μια διαδικασία ξένη προς το μέσο φοιτητή, μια διαδικασία που του δημιουργεί αποστροφή. Γιατί όμως, ενώ η συμμετοχή στα “κοινά”, είναι ένα από τα θεμελειώδη και πλέον δημοκρατικά δικαιώματα επικρατεί αυτή η αδιαφορία και η αποστροφή;

Στην προσπάθεια να συμμετάσχουμε και εμείς σε αυτόν τον προβληματισμό ας δούμε μερικές από τις “στερεότυπες” απόψεις που επικρατούν:

Η αντίληψη της αποχής: Το μεγαλύτερο, δυστυχώς, κομμάτι των φοιτητών αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο μονάχα σαν ακαδημαϊκό χώρο που έρχονται να σπουδάσουν και να πάρουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα το πτυχίο τους. Με βάση αυτή τη λογική, θεωρούν ότι ο σύλλογος, και τα οργανά του είναι κάτι το περιττό,γι'αυτό απαξιώνουν κάθε μορφή συλλογικής διαδικασίας όπως είναι και οι φοιτητικές εκλογές. Η αντίληψη αυτή όμως, που επιβάλλεται από τα κοινωνικά στερεότυπα, πραβλέπει το γεγονός ότι μέσα στο πανεπιστήμιο αντιμετωπίζουμε μια σειρα από προβλήματα, τόσο σε επίπεδο φοιτητικής καθημερινότητας, όσο και σε επίπεδο επαγγελματικής προοπτικής. Επομένως παραβλέπει την αναγκαιότητα συλλογικής έκφρασης και επίλυσης αυτών των προβληματικών.

Η «αντιπαραταξιακή» λογική: Υπάρχει και μια μερίδα των φοιτητών που ναι μεν αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα των συλλογικών διαδικασιών και οργάνων, αλλά την εκφράζουν με μια μηδενιστική αντίληψη που στρέφεται συλλήβδην ενάντια σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις και συλλογικότητες. Η αντίληψη αυτή βέβαια πηγάζει και από τη δράση των καθεστωτικών παρατάξεων στη σχολή που πράγματι αντιλαμβάνονται το σύλλογο και τις διαδικασίες του με κομματικά κριτήρια και συμβάλλουν στον εκφυλισμό τους. Όμως παραβλέπει ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες όντως αγωνίζονται για την προώθηση των συμφερόντων όλων των φοιτητών και επιδιώκουν να γίνονται υγιείς πολιτικές διαδικασίες.

Η «αντι-αναθετική» λογική: Τέλος, ένα μικρό μέρος του φοιτητικού συλλόγου θεωρεί ότι οι φοιτητικές εκλογές δρούν αναθετικά και ουσιαστικά αποσπούν τον κόσμο των σχολών από το να αγωνιστούν γιατί τα “φορτώνουν” στις πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η αντίληψη, ξεκινάει μεν από έναν υγιή προβληματισμό, αλλά παραβλέπει το γεγονός ότι οι εκλογές καθορίζουν πολλά περισότερα στην εσωτερική λειτουργία και ζωή του συλλόγου από ένα απλό αποτέλεσμα.

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Διότι :

·         μέσα από τις εκλογές ορίζεται η απαρτία της Γενικής Συνέλευσης, με βάση το 10% των ψηφισάντων όπως αναγραφόταν στο καταστατικό του συλλόγου. Επομένως οι εκλογές είναι μια ουσιαστική διαδικασία του συλλόγου μας, καθώς δρουν προωθητικά για τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων, ώστε το πιο αποτελεσματικό όπλο που έχουμε για να διεκιδηκούμε και να αγωνιζόμαστε να έχει μεγαλύτερη συμμετοχή και νομιμοποίηση στα μάτια των φοιτητών αλλά και της κοινωνίας. Επίσης από τις εκλογές ορίζονται οι αντιπρόσωποι στο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου.

·         όπως σε όλες τις εκλογικές μάχες, καλείσαι να επιλέξεις “ με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις”. Οι παρατάξεις εκφράζουν συγκεκριμένες πολιτικές και συγκεκριμένη στάση απέναντι στα ζητήματα του πανεπιστημίου. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι εκλογές δεν είναι παρά ένα πανηγύρι, θα επιμένουμε ότι είναι πολιτική διαδικασία. Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε τους φίλους μας, αλλά πολιτικό χώρο και πολιτικές αντιλήψεις.

·         το πανεπιστημιο μεσα στο οποιο σπουδαζουμε εχει εκ των πραγματων καποιες προβληματικες. Για να μπορέσουμε λοιπόν να κατοχυρώσουμε τα δικαιώματα στη φοίτηση αλλά και την επαγγελματική προοπτική μας, είναι αναγκαία η συμμετοχή στις διαδικασίες του συλλόγου. Εν τέλει η πολιτική δραστηριότητα δεν είναι κάτι ξεκομμένο από τη ζωή μας στο πανεπιστήμιο αλλά είναι ένα μέσο έκφρασης και επίλυσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στη σχολή.

*«Συμμετέχω άρα υπάρχω»: Παράφραση της γνωστής ρήσης του Καρτέσιου «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Υπάρχουμε συλλογικά λοιπόν...

Άρα η αποχή από τις φοιτητικές εκλογές δεν αποτελεί λύση στις όντως υπαρκτές προβληματικές που χαρακτηρίζουν τις διαδικασίες του συλλόγου. Δεν αποτελεί συνεπή στάση διαμαρτυρίας, αλλά εν τέλει καταλήγει στην παθητική αποδοχή μιας πραγματικότητας που μας έχουν επιβάλλει. Η αδιαφορία για “τα κοινά” στο πανεπιστήμιο, συνεπάγεται την αδιαφορία για την ποιότητα των σπουδών μας, για το εργασιακό μας μέλλον αλλά και εν τέλει συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας “απολιτίκ” κουλτούρας συνολικά στην κοινωνία. Άλλωστε ο σημερινός φοιτητής είναι ο αυριανός εργαζόμενος!

“ Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλεται”

Μπ. Μπρέχτ
 

Για μας η εκλογές δεν αποτελούν παρά μια ακόμη πολιτική μάχη που ερχόμαστε να δώσουμε φιλοδοξώντας να συμπορευτούμε με όλους τους φοιτητές που αισθάνονται ότι τα συμφέροντά τους πλήττονται από τις ασκούμενες πολιτικές στην εκπαίδευση και θέλουν να αγωνιστούν για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό.

Επιμένουμε να συμμετέχουμε για να γίνει ο σύλλογος όπλο στα δικά μας χέρια. Για να μην αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς!

η συνέχεια εδώ...

ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ!

Ο αγώνας για δημοκρατία στο πανεπιστήμιο...

Στην αρχή της φετινής χρονιάς οι φοιτητές  βρέθηκαν αντιμέτωποι με το μέτρο των διαγραφών αλλά και τον Οργανισμό των Ιδρυμάτων που προσπαθούσε να επιβάλλει την πλήρη εντατικοποίηση της φοιτητικής καθημερινότητας και καταργούσε τις φοιτητικές παροχές δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα στο εσωτερικό του πανεπιστημίου εντελώς εχθρική απέναντί τους. Το φοιτητικό κίνημα για ακόμη μια φορά δεν κάθισε άπραγο να βλέπει τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα του να διαλύονται. Mε βάση τους δύο παραπάνω κόμβους αλλά και τα ζητήματα του ασύλου και της δημοκρατίας που άνοιξαν κατά την περίοδο της αυταρχικής και αντιδημοκρατικής πρυτανείας του Φορτσάκη βγήκε στον δρόμο του αγώνα παλεύοντας για ένα δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Eνα πανεπιστήμιο με κατοχυρωμένα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των φοιτητών, στο οποίο θα έχουν θέση οι αγώνες της νεολαίας αλλά και του συνόλου της κοινωνίας…

Έτσι με τις Γενικές Συνελεύσεις και τις μαζικές διαδηλώσεις τους οι φοιτητές κατάφεραν να υπερασπιστούν την δημοκρατία μέσα στο πανεπιστήμιο. Το να έχουν οι φοιτητικοί σύλλογοι μέσω των αποφάσεων τους λόγο για το τι συμβαίνει μέσα στον χώρο που σπουδάζουμε αλλά και να απονομιμοποιήθουν όλοι αυτοί (βλέπε Φορτσάκης και Συμβούλια Ιδρύματος) που με αυταρχικό τρόπο και αστυνομοκρατία θέλησαν να διαλύσουν το πανεπιστήμιο, το παρόν και το μέλλον των φοιτητών.

Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν...

Παράλληλα την φετινή χρονιά υπήρξε και αλλαγή κυβέρνησης. Μετά την πτώση της λαομίσητης συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήρθε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η οποία ναι μεν συμπύκνωσε τις προσδοκίες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας για ένα καλύτερο αύριο αλλά η λογική της “διαπραγμάτευσης” με τους “εταίρους” δείχνει να μην μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις προσδοκίες του λαού για ένα καλύτερο μέλλον. Η νέα αυτή κατάσταση πέρα από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό δημιουργεί και μια νέα συνθήκη για το πανεπιστήμιο. Υπάρχει πλέον καλύτερο πεδίο διεκδίκησης από μεριάς του φοιτητικού κινήματος καθώς η κυβέρνηση έχει στηριχθεί στους κοινωνικούς αγώνες για την ανέλιξή της και για αυτό της είναι πολύ πιο δύσκολο να αγνοεί τους αγώνες και τα αιτήματα μας με τον ίδιο τρόπο που αυτό γινόταν το προηγούμενο διάστημα.

Υπό αυτό το πρίσμα η κατάργηση του μέτρου των διαγραφών και των Συμβουλίων των Ιδρυμάτων πρέπει να θεωρούνται πρώτα και κύρια ως κατακτήσεις των ίδιων των φοιτητών που συγκρούστηκαν με αυτά και όχι ως κάποιου είδους “χάρη” από την νέα κυβέρνηση. Από την άλλη οι υπόλοιπες πτυχές της επίθεσης στην εκπαίδευση όπως η αξιολόγηση, η απαξίωση των πτυχίων και η υποχρηματοδότηση είναι ζητήματα με τα οποία το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ανοίξει νέο γύρο αντιπαράθεσης. Εν τέλει αποδεικνύεται ότι τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με δυναμικούς και ανυποχώρητους αγώνες

Και στο ιστορικό αρχαιολογικό τι γίνεται ;

Το τμήμα του ιστορικού αρχαιολογικού, όπως και τα υπόλοιπα τμήματα της φιλοσοφικής,                 αντιμετωπίζει μια σειρά από προβλήματα που απορρέουν από αποφάσεις και κατευθύνσεις                           που προέρχονται είτε από τα υπουργεία παιδείας και πολιτισμού,  είτε από τους καθηγητές του τμήματος και μας φέρνουν εμπόδια στην φοιτητική μας καθημερινότητα και στην εργασιακή μας προοπτική.

Καταρχάς αντιμετωπίζουμε πρόβλημα στην αξία που έχει το πτυχίο μας στην αγορά εργασίας και στα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχυρώνει. Με βάση τις αλλαγές του νόμου Διαμαντοπούλου το ενιαίο πτυχίο του ελληνικού πανεπιστημίου, μετατρέπεται σε ατομικό φάκελο προσόντων στον οποίο ο φοιτητής συγκεντρώνει πιστωτικές μονάδες (π.μ.) από την παρακολούθηση μαθημάτων και από εξωτερικά σεμινάρια. Έτσι όμως υπάρχει ο κίνδυνος να προκύπτουν πτυχία διαφορετικών π.μ., άρα πτυχία με διαφορετική αξία στην αγορά εργασίας. Τέτοιο θέμα αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένα και στο τμήμα μας, όπως έχει παραδεχτεί η πρόεδρος του κ. Παπαδία. Επιπρόσθετα, λόγω της μη ενιαιότητας του πτυχίου, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι απόφοιτοι της κατεύθυνσης της Ιστορίας να μην κατοχυρώνουν επαγγελματικά δικαιώματα για πρόσληψη στην αρχαιολογική υπηρεσία, σε μουσεία κλπ και αντίστοιχα οι απόφοιτοι της κατεύθυνσης της αρχαιολογίας να μην μπορούν να εργαστούν ως εκπαιδευτικοί.

Επιπλέον μεγάλο ζήτημα ανέκυψε στην αρχή της χρονιάς σε σχέση με  τα προσόντα έγκρισης στην αρχαιολογική υπηρεσία. Σε διάταξη προς διαβούλευση του υπουργείου Πολιτισμού υπήρχε ένα μέτρο στα όρια της παράνοιας. Επιβαλλόταν ότι για να μπορεί κάποιος να προσληφθεί στην αρχαιολογική υπηρεσία θα θεωρούνταν το μεταπτυχιακό αναγκαστικό προσόν! Αυτό θα σήμαινε ότι το ίδιο   το πτυχίο μας  θα αποτελούσε απλά ένα σκαλοπάτι που θα  μας οδηγούσε αναγκαστικά σε έναν νέο κύκλο σπουδών, τα μεταπτυχιακά στην αρχαιολογία (που σε πολλές περιπτώσεις είναι επί πληρωμή). Μετά από αντίδραση του συλλόγου αλλά και του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων το μέτρο αυτό δεν προχώρησε αν και παραμένει κατεύθυνση με την οποία θα χρειαστεί στο μέλλον να συγκρουστούμε.

Παράλληλα και στο εσωτερικό της σχολής έχουν ανακύψει ζητήματα τα οποία δυσχεραίνουν τους όρους σπουδών μας. Η κατάσταση στα σεμιναριακά μαθήματα είναι τραγική καθώς φέτος μειώθηκε ακόμα περισσότερο ο αριθμός των σεμιναρίων προς επιλογή με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές που είτε θέλουν είτε υποχρεούνται να πάρουν σεμιναριακά να πετιούνται απέξω καθώς οι θέσεις είναι πολύ λιγότερες από αυτές που χρειαζόμαστε. Με αυτόν τον τρόπο οι επί πτυχίω συμφοιτητές μας δυσκολεύονται στην λήψη του πτυχίου καθώς δεν μπορούν να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο αριθμό σεμιναριακών μαθημάτων.

Ένα άλλο ζήτημα είναι η στάση κάποιων καθηγητών του τμήματός μας που μάλλον νομίζουν ότι η σχολή είναι το φέουδο τους και εμείς οι φοιτητές πρέπει να υπακούμε στις “παραξενιές” τους και να μην λέμε κουβέντα όταν πχ τα θέματα στην εξεταστική είναι πιο δύσκολα και από τις εξετάσεις στην αρχαιολογική υπηρεσία. Τέτοια είναι η περίπτωση της αποστηθισιολάγνας Βικτωρίας Κέπετζη που στο μάθημα Βυζαντινή Αρχαιολογία Β' εξετάζει χωρίς να δίνει κατόψεις και εικόνες και έχει την απαίτηση να τα περιγράψουμε όλα από μνήμης! Άλλο κόλπο είναι η αντίληψη του πανεπιστημίου με όρους σχολείου όπως το να μην επιτρέπεται η είσοδος στο μάθημα σε φοιτητές που έχουν αργήσει έστω και 5 λεπτά. Κλασική θιασώτης αυτής της τακτικής είναι η Μ. Ευθυμίου (πρωταγωνίστρια του αντικαταληψιακού αγώνα των καθηγητών…)

ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

            Στις φοιτητικές εκλογές καλούμαστε να στηρίξουμε μια πολιτική τοποθέτηση, να επιλέξουμε                        την πολιτική μας εκπροσώπηση στα διοικητικά όργανα του συλλόγου. Γι αυτό και η επιλογή μας πρέπει να βασίζεται αυστηρά   σε πολιτικά κριτήρια, στην δουλειά που κάνει (ή δεν κάνει) η κάθε πολιτική δύναμη για τη σχολή και όχι σε “απολιτικ” προτιμήσεις, στην κοινωνικότητα του καθενός ή στο προσωπικό του γόητρο...

Ας δούμε τί λένε (και τί δεν λένε) οι άλλες πολιτικές δυνάμεις για τα ζητήματα της σχολής…

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - αυτή που κοιμάται αλλά η τύχη της δουλεύει...

Η κατεξοχήν δύναμη που δεν λέει τίποτα! Δεν εμφανίζεται  στις Γενικές συνελεύσεις, δεν συμμετέχει στη λειτουργία  του Διοικητικού συμβουλίου, “απ-αξιά” συνολικά τις πολιτικές διαδικασίες και την εσωτερική ζωή του συλλόγου. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει πρόταση για το πανεπιστήμιο; Τουναντίον, έχει τον δυστοπικό οδηγό “παιδεία 2020”, ένα σπάνιο ντοκουμέντο για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί  σαν ιδιωτικό σχολείο και δεν θα έχει καμία σχέση με την έννοια του ανοιχτού, δημοκρατικού και δημοσίου-δωρεάν πανεπιστημίου, διόλου τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι ήταν μεγάλη “φαν” της προηγούμενης μνημονιακής κυβέρνησης και σταθερά της  Νέας Δημοκρατίας. Επί της ουσίας όμως αποφεύγει την έκθεση των θέσεων της και την πολιτική αντιπαράθεση  και απλά μέσω της αδιαφορίας και της απάθειας που καλλιεργεί στις σχολές διευκολύνει το έργο της διάλυσης του πανεπιστημίου όπου και όπως αυτό συντελείται.                                               

Αποτελεί σίγουρα την πιο επικίνδυνη επιλογή...

ΠΑΣΠ – τα περασμένα μεγαλεία...

Σαν τη συνοδοιπόρο (ΔΑΠ) της για χρόνια, έτσι και η “δημοκρατική παράταξη” ουσιαστικά επέλεγε την αδιαφορία και την απάθεια, απλά με λίγο πιο “σοσιαλιστικό”-προοδευτικό περιτύλιγμα. Μετά και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, από δεύτερη δύναμη με πάρτι, κλαμπάκια και σαμπάνιες έχει μετατραπεί σε μια μικρή ομάδα νεολαίων του ΓΑΠ που περνούν μια κρίση ταυτότητας. Ένα πολιτικό απολίθωμα                                που ομολογουμένως προσφέρει στιγμές γέλιου...

ΠΚΣ ( ΚΝΕ/ΜΑΣ) – η μόνη πολιτική δύναμη που συμμαχεί με τον εαυτό της!

Βασικό χαρακτηριστικό της ΠΚΣ είναι ότι εμφανίζεται με πολλές μορφές, αλλά πάντα με το ίδιο πολιτικό σκεπτικό : ΚΚΕ ΙΣΧΥΡΟ! Άλλο βασικό στοιχείο είναι η επιλογή της να πορεύεται μόνη της μακριά από όσους δεν συμφωνούν στο πλήρες με το δικό της πολιτικό σκεπτικό. Χαρακτηριστική η κίνησή της να διασπάσει              τον ενιαίο σύλλογό μας και να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό, κομματικά ελεγχόμενο σύλλογο, στο τμήμα μας. Και δεν έχει καν την τιμιότητα να αποχωρήσουν οι δυνάμεις της  από την εκλογική διαδικασία του συλλόγου φιλοσοφικής, αλλά ουσιαστικά επιδιώκει να κάνει διπλοψηφία! Μια αριστερή δύναμη, η εμμονή της οποίας όμως στην ξεχωριστή, δική της δράση, λειτουργεί διασπαστικά στους αγώνες και την κάνει να απέχει                   από τις μεγάλες μάχες του φοιτητικού κινήματος...

ΑΡΕΝ – η πολιτική δύναμη με κρίση ταυτότητας...

Γιατί το λέμε αυτό; Διότι ενώ η ΑΡΕΝ διατείνεται ότι είναι ανεξάρτητη, ένα δίκτυο σχημάτων, ουσιαστικά αποτελεί τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις σχολές. Και το πρόβλημα με αυτό είναι ότι την οδηγεί σε αντιφατικές τοποθετήσεις, τη μία υπεράσπιση της κυβέρνησης ακόμη και στα πιο αρνητικά της, την άλλη κριτική σε αυτή χωρίς να έχει μια σταθερή πολιτική θέση. Το βασικό πρόβλημα της ΑΡΕΝ, όμως είναι ότι για μας είναι μια συνδικαλιστικά ανενεργή δύναμη, καθώς απουσιάζει από τα αμφιθέατρα και αδυνατεί να αντιληφθεί τα ερωτήματα των φοιτητών. Γι αυτό και αδυνατεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην δυναμική επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος...

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Όλα τα παραπάνω, δηλαδή η επίθεση συγκεκριμένα στο τμήμα μας, στην εκπαίδευση αλλά και συνολικά στην κοινωνία δεν είναι μια κατάσταση που πρέπει να αποδεχόμαστε παθητικά. Οι μαζικοί αγώνες λαού και νεολαίας έχουν αποδείξει ότι την ιστορία μπορούμε και πρέπει να την γράφουμε εμείς μέσα από τους αγώνες μας. Έτσι εμπνεόμαστε και είμαστε κομμάτι των μεγάλων μαχών του λαού που τα τελευταία χρόνια αντιστάθηκε και συγκρούστηκε με τις πολιτικές των μνημονίων και τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του αγώνα των κατοίκων των Σκουριών για γη και ελευθερία ενάντια στα μεταλλεία χρυσού που οδηγούν στην περιβαλλοντική καταστροφή του τόπου τους αλλά και του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην καταστολή  και τον αυταρχισμό.

Για μας είναι ξεκάθαρο ότι μοναδικό όπλο για να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο παρών                      και μέλλον, για καλύτερες συνθήκες σπουδών και αξιοπρεπή εργασιακή προοπτική είναι ο φοιτητικός μας σύλλογος και οι συλλογικές του διαδικασίες. Έτσι για εμάς, η Γενική συνέλευση αποτελεί το ανώτατο όργανο για την συλλογική έκφραση και την προάσπιση των συμφερόντων των φοιτητών, αλλά και  οι Φοιτητικές εκλογές αποτελούν μια σημαντική διαδικασία με τη συμμετοχή σε αυτές να είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την υγιή του λειτουργία. Η αποχή και η αδιαφορία ουσιαστικά συντελούν στην προσπάθεια διάλυσης του πανεπιστημίου καθώς αποδυναμώνουν το μοναδικό όπλο που έχουμε  για να αγωνιστούμε, δηλαδή τον σύλλογό μας.

Σε αυτή τη λογική βλέπουμε και την συμμετοχή της Ενωτικής Πρωτοβουλίας στις εκλογές ως μια ακόμη πολιτική μάχη που έχουμε να δώσουμε για να βάλουμε το δικό μας στίγμα, το στίγμα των ανυποχώρητων συλλογικών αγώνων, της ανατροπής των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, της συλλογικής διεκδικητικότητας.           

Η στήριξη της ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ ΕΑΑΚ, του ανεξάρτητου από καθηγητές και κόμματα αριστερού χώρου της σχολής, έχει το νόημα όχι της ανάθεσης, αλλά της συμπόρευσης στους αγώνες που δώσαμε, δίνουμε και θα δώσουμε στο μέλλον. Στις φετινές εκλογές να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί ενάντια στις πολιτικές που πλήττουν τα συμφέροντά μας, ενάντια σε λογικές  ηττοπάθειας και συμβιβασμού!

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:

·         Δημόσια-δωρεάν παιδεία και εργασία με δικαιώματα για όλους!                               

·         Ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα!                   

·         Μόνιμους-μαζικούς διορισμούς στο δημόσιο σχολείο και την αρχαιολογική υπηρεσία  

·         χωρίς προαπαιτούμενα και εξεταστικά φίλτρα!            

·         Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εξέτασης, επαρκή αριθμό σεμιναριακών!

·         Δημοκρατία εντός του πανεπιστημίου. Κάτω τα χέρια από το Άσυλο!              

ΣΤΙΣ 13 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΑΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ/ ΕΑΑΚ

Συνεργασία Ανεξάρτητων Φιλοσοφικής στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό

η συνέχεια εδώ...