Καθηγητή που δίδασκες και... πια δε θα διδάσκεις;

Η πλειονότητα των φοιτητών της Φιλοσοφικής έχει ως εργασιακή προοπτική τη διδασκαλία. Πράγματι, η επαγγελματική μας αποκατάσταση, περιορίζεται βασικά στο χώρο της εκπαίδευσης, καθώς λίγοι είναι αυτοί που επιλέγουν και εντέλει καταφέρνουν να εργαστούν στον ερευνητικό τομέα του αντικειμένου τους (εκδόσεις, μεταφράσεις κλπ). Σε μια συνθήκη λοιπόν, όπου οι διορισμοί στο δημόσιο σχολείο είναι απειροελάχιστοι, η εργασία σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα είναι μερική, επισφαλής και κακοπληρωμένη, το Υπουργείο Παιδείας και ο “Εθνικός “διάλογος” για την Παιδεία” έρχονται να προαναγγείλουν νέα εμπόδια για κάθε επίδοξο καθηγητή.

Ο εθνικός “διάλογος” αρχικά , είναι μια κατ΄ επίφασην δημοκρατική διαδικασία που με κανέναν τρόπο δεν περιλαμβάνει (-ούτε και θα μπορούσε) τους φοιτητές, της οποίας βασικός φορέας είναι η “επιτροπή εθνικού διαλόγου για την παιδεία”, δηλαδή μια χούφτα αντιδραστικών μεγαλοκαθηγητών και εκπαιδευτικών. Επί της ουσίας ο “διάλογος” έρχεται μέσω μιας φαντασιακής κουβέντας, να επικυρώσει και να συγκεκριμενοποιήσει ενόψει του νέου νομοσχεδίου για την Παιδεία, όσα ήδη υπεγράφησαν στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου αναφορικά με την Παιδεία και σύμφωνα πάντα με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

 Μέχρι πρότινος λοιπόν, η λήψη του πτυχίου αποτελούσε το αναγκαίο προσόν για να εργαστούμε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (σχολείο, φροντιστήριο, ιδιαίτερα).  Πλέον τα σχέδια του υπουργείου και της επιτροπής αποβλέπουν στη στέρηση του αυτονόητου αυτού δικαιώματος καθιστώντας ακόμη πιο αβέβαιο το εργασιακό μας μέλλον.

Η “επιτροπή εθνικού διαλόγου” προτείνει:
 Τη δημιουργία Σχολών Εκπαίδευσης (μάλλον στα πλαίσια των υπάρχοντων ιδρυμάτων) που θα εστιάζουν στην προετοιμασία όσων επιθυμούν να εργαστούν στην εκπαίδευση και που θα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν μεταπτυχιακά προγράμματα με αντικείμενο την ίδια τη διδακτική και παιδαγωγική επάρκεια.
 Διετή εισαγωγική περίοδο ένταξης στο επάγγελμα σαν πρόγραμμα εισαγωγικής επιμόρφωσης, το οποίο θα είναι υποχρεωτικό για όλους τους νεοδιοριζόμενους και μετά το τέλος των δύο αυτών χρόνων θα πιστοποιείται η επαγγελματική επάρκεια των εκπαιδευτικών.
Δηλαδή:
 Η διδακτική-παιδαγωγική επάρκεια αποστοιχίζεται στην ουσία από το πτυχίο, υποβαθμίζοντας το σε ένα απλό  πιστοποιητικό παρακολούθησης μαθημάτων ενός αντικειμένου, χωρίς πραγματικά επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι τα 4+ χρόνια φοίτησης δεν είναι αρκετά για να μπορέσουμε να εργαστούμε ως καθηγητές.

Σε αυτή τη λογική, ο καθένας από μας θα καλείται να φτιάξει τον προσωπικό του «φάκελο προσόντων» μέσα από ένα συνεχές κυνήγι συλλογής πιστοποιήσεων, ώστε να κυνηγήσει την εισαγωγή του στις ειδικές σχολές/ μεταπτυχιακά προγράμματα κι αφού τα φέρει εις πέρας να εισαχθεί σε ένα διετές επιμορφωτικό πρόγραμμα εξειδίκευσης στο αντικείμενο διδασκαλίας του. Μετά λοιπόν από αυτή την εισαγωγική περίοδο ένταξης στο επάγγελμα και μετά από αγώνα και ιδρώτα, τότε και μόνο τότε, ο κάθε επίδοξος καθηγητής θα έχει κατοχυρώσει την επάρκεια.
Όπως αντιλαμβανόμαστε, κατι τέτοιο σαφώς αποκλείει κάποιους φοιτητές από την απόκτηση παιδαγωγικής επάρκειας, είτε λόγω οικονομικής δυσχέρειας, είτε λόγω πολύ ανταγωνιστικών συνθηκών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φοιτητές δύο ταχυτήτων με διαφορετικά επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ οι σχολές θα μετατρέπονται σε πεδιά ανταγωνισμού με «νικητές» και «χαμένους».

 Στο φόντο που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της κρίσης και των μνημονίων, οι κατευθύνσεις που προωθούνται για την παιδεία, βρισκόμενες σε πλήρη συνέχεια με τη σύνολη αντιλαϊκή πολιτική, διαμορφώνουν ακόμα πιο ασφυκτικές συνθήκες για τους φοιτητές . Για σχολές όπως η δική μας, η απόσπαση της επάρκειας απο το πτυχίο αποτελεί πραγματικό casus belli ενάντια σε όσους επιχειρούν να βάλουν ταφόπλακα στο εργασιακό μας μέλλον.
Δεν αναγνωρίζουμε τον ψεύτικο διάλογο του μνημονίου στην παιδεία /
ας μη σκέφτονται καν την αποσύνδεση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία μας!

η συνέχεια εδώ...

Σε λίγο δεν θα βρίσκουμε τα δικαιώματά μας ούτε στις ανασκαφές ή αλλιώς πώς το νέο ασφαλιστικό επηρεάζει τους αρχαιολόγους

Όλοι μας έχουμε προβληματιστεί - με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – γύρω από το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της Κυβέρνησης. Όσο και αν η Κυβέρνηση το παρουσιάζει ως μια αναγκαία μεταρρύθμιση από την μία, και όσο και η ΤΡΟΙΚΑ πιέζει για όλο και πιο σκληρά μέτρα από την άλλη, δεν μπορούμε να έχουμε αμφιβολίες γύρω από το τι έρχεται να περάσει. Το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν είναι παρά μόνο ένα νομοσχέδιο απορρύθμισης και τσακίσματος του κεκτημένου δικαιώματός μας στην κοινωνική ασφάλιση. Το «παιχνίδι» αυτό δεν είναι καινούριο (βλ. τζογάρισμα αποθεματικών στο χρηματιστήριο και δομημένα ομόλογα, κούρεμα των αποθεματικών-PSI για να σωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες ως και σκάνδαλο ανακεφαλαιοποίησης των 4 συστημικών τραπεζών πριν λίγους μήνες), όμως πλέον η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση έρχεται να κλειδωθεί από το καινούργιο νομοσχέδιο που μετακυλύει την χασούρα σε εργαζόμενους και συνταξιούχους, και παράλληλα αποτελεί στρατηγικό στόχο της μνημονιακής πολιτικής.

Τα πράγματα όμως δεν είναι όσο καλά μας παρουσιάζονται
Επί της ουσίας αυτό που μας «προτείνουν» είναι να δουλεύουμε περισσότερα χρόνια (τουλάχιστον 40) με τιποτένιους μισθούς και εξοντωτικούς ρυθμούς _ να πληρώνουμε συντριπτικά περισσότερα σε εισφορές χωρίς καμία κοινωνική παροχή (υγεία κλπ) και να πάρουμε μια σύνταξη αν τα καταφέρουμε στα 62 με 384 ευρώ ή στα 67 με σύνταξη βασισμένη στην «ατομική ικανότητα». Και αυτά μας αφορούν είτε δουλέψουμε στο δημόσιο (πχ εκπαιδευτικοί), είτε στον ιδιωτικό τομέα. Πόσο «καλά» θα ανταπεξέλθει ο καθένας από εμάς σε αυτή την κατάσταση, αν σκεφτούμε πως πλέον δουλεύουμε σε καθεστώς μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, αν η ελαστική και επισφαλής εργασία έχει γίνει κανόνας και η αυθαιρεσία του εργοδότη δύσκολα αμφισβητείται;
Να ρίξουμε όμως και μια πιο προσεκτική ματιά στο μέλλον μας και πιο ειδικά σε εκείνους από εμάς, που ως απόφοιτοι του Ιστορικού-Αρχαιολογικού θα δουλεύουμε
με το περιβόητο μπλοκάκι…

• Τι σημαίνει εργαζόμενος με μπλοκάκι;

Οι εργαζόμενοι αυτοί δουλεύουν σε έναν εργοδότη, χωρίς όμως σύμβαση, και για κάθε «μισθό» τους κόβουν μια απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι (Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών), απασχολούνται καλύπτοντας μόνοι τους τις υποχρεώσεις ενός εργοδότη (ασφαλιστικές εισφορές, Φ.Π.Α. κ.ά), χωρίς, όμως, να διαθέτουν τα δικαιώματα ενός εργαζόμενου (ωράριο, ασφαλιστική κάλυψη κ.λπ.). Δεν είναι ούτε επιχειρηματίες, ούτε εργοδότες. Δεν εκμεταλλευόνται την εργασία κανενός. Δεν είναι «αφεντικά του εαυτού μας». Είναι εργαζόμενοι με μπλοκάκι.
• Ποιοι από εμάς θα δουλεύουν με τέτοιο καθεστώς;

Είναι πλέον συχνό το φαινόμενο, ένα μεγάλο μέρος αποφοίτων του Ιστορικού - Αρχαιολογικού να δουλεύει με τέτοιο καθεστώς. Αυτοί είναι αρκετοί καθηγητές σε φροντιστήρια (ή ιδιαίτερα), συνεργάτες σε ερευνητικά ιδρυμάτων και τελευταία αρκετοί αρχαιολόγοι σε ανασκαφές, που αναλαμβάνουν εργολαβικές εταιρίες.

• Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι αφανίζονται από
τον εργασιακό χάρτη

Να το πούμε πιο απλά με ένα παράδειγμα κάποιος που θα βγάζει 1000 ευρώ το μήνα (ποσό που τον καθιστά περίπου «προνομιούχο», υπό τις σημερινές συνθήκες, αφού κανένας νέος εργαζόμενος δεν παίρνει τέτοιο μισθό ούτε πλέον μάλιστα κάποιος που δουλεύει πολλά χρόνια) θα πρέπει να καταβάλει για ασφαλιστικές εισφορές 385,50 ευρώ, πλέον εισφοράς αλληλεγγύης, δηλαδή να καταλήγει με 600,00 ευρώ, επί των οποίων θα φορολογείται με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ (γιατί ως γνωστόν οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι κοινωνικά προνομιούχοι και δεν έχουν ελάχιστο αφορολόγητο εισόδημα, όπως όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι). Έτσι, μετά την αφαίρεση εισφορών και φόρων θα καταλήγει με 440 ευρώ, χωρίς να συνυπολογιστεί η εφαρμογή της προκαταβολής φόρου, που αν εφαρμοστεί, τα τελικά καθαρά μηνιαία έσοδα θα προσεγγίζουν επικίνδυνα το 0 αφού στις σημερινές συνθήκες με την προκαταβολή φόρου θα σε καθιστούν να μένεις με 0 ευρώ από τις πρώτες ημέρες που θα πληρώνεσαι. Επιπλέον η παράνοια δε σταματά εδώ αλλά συνεχίζει αφού και να έχεις μηδενικά εισοδήματα ή εισόδημα κάτω από 586 ευρώ (δηλαδή 7036 το χρόνο) θα είναι αναγκασμένος να δίνει την κατώτερη εισφορά που υπολογίζεται επί των 586,00 ευρώ, δηλαδή 2.820,00 ευρώ το χρόνο που σημαίνει φορολόγηση και από το 1 ευρώ που θα βγάζεις.
Έτσι, δεν θα συμφέρει στους εργαζομένους ούτε καν να ασκούν το επάγγελμά τους, ενώ η σύνταξη τους αν κάποτε πάρουν θα μοιάζει σαν το χαρτζιλίκι των γονιών τους.

     

       • Το εργασιακό και ασφαλιστικό παρόν των αρχαιολόγων
Το νέο αντί-ασφαλιστικό νομοσχέδιο έρχεται μόνο να συμπληρώσει το παζλ της αγοράς εργασίας, που επικρατεί αυτή τη στιγμή για όλους τους εργαζομένους, αλλά και για τους αρχαιολόγους.
Αν σκεφτούμε πως οι αρχαιολόγοι δουλεύουν με 2μηνες-4μηνες και 6μηνες την φορά συμβάσεις –είτε ατομικές είτε επιχειρησιακές σε εργολαβίες είτε με αυτεπιστασία (δηλαδή συμβάσεις με το Υπουργείο Πολιτισμού- τα πραγματικά συντάξιμα χρόνια τους είναι στην καλύτερη τα μισά από όσα φανταζόμαστε. Για παράδειγμα, ένας αρχαιολόγος, που ξεκίνησε να δουλεύει πριν 10 χρόνια, σήμερα μπορεί να έχει 4, 5 ή 6 συντάξιμα και ασφαλισμένα χρόνια εργασίας. Ακόμη θα πρέπει να σκεφτούμε πως η δουλειά μας είναι σχεδόν κατά κανόνα σε πόλη διαφορετική από την μόνιμη κατοικία μας και πρέπει να καλύπτουμε με δικά μας έξοδα επιπλέον ενοίκιο, αλλά και βενζίνες για την μετακίνηση στον χώρο ανασκαφής, που συνήθως είναι μερικά χιλιόμετρα εκτός πόλης καθημερινά. Θα πρέπει επίσης να λαμβάνουμε υπόψιν τα συχνά φαινόμενα εργοδοτικής τρομοκρατίας και τον διαρκή φόβο απόλυσης ή τις «μαύρες λίστες» για όσους τολμούν να διεκδικήσουν συλλογικά τα αυτονόητα. Πέραν αυτών, εφευρίσκονται διαρκώς νέοι τύποι ελαστικής και επισφαλούς εργασίας, όπως οι συμβάσεις μέσω ΜΚΟ και τα νέα φρούτα Προγραμμάτων Κοινοφελούς Εργασίας, που η έννοια ασφαλιστικό και εργασιακό δικαίωμα και μισθός άνω των 400 ευρώ απλά ΔΕΝ υπάρχει. Μάλιστα, στα προγράμματα αυτά μέχρι πρότινος, ο αρχαιολόγος δεν έπαιρνε ένσημα, που να αντιστοιχούν σε αρχαιολογική εργασία, γεγονός που συρρικνώνει τις παροχές του και την μελλοντική σύνταξη και η εργασία του αυτή δεν προσμετράται ως προϋπηρεσία, καθώς θεωρείται εργασία «ειδικού σκοπού». Παρά το γεγονός πως είναι υποτίθεται εξασφαλισμένες οι παροχές, η περίθαλψη είναι άγνωστη λέξη σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης ή άδειας λόγω υγείας, καθώς θεωρείσαι μη εργαζόμενος, εφόσον έτυχε να αρρωστήσεις ή να μείνεις έγκυος και δεν μπόρεσες να πας στην δουλειά (αν βέβαια καταφέρεις να πάρεις άδεια με αυτές τις συμβάσεις, που τυπικά τις περιορίζουν ή τις απαγορεύουν). Ο ΣΕΚΑ (Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων) μαζί με τους υπόλοιπους εργαζομένους σε αυτά τα προγράμματα κατάφερε με μαζικές κινητοποιήσεις και πιέσεις να αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Ακόμη χειρότερα, είναι παρά πολύ συχνή η εκ περιτροπής εργασία βάσει της οποία οι εργαζόμενοι δουλεύουν 1-2 φορές την εβδομάδα και μόνο αν τους χρειαστεί ο εργολάβος, που παράλληλα τους απειλεί με απόλυση αν «κάνουν φασαρία». Τέλος, παρά την απόσυρση του προαπαιτούμενου μεταπτυχιακού για να πιάσουμε δουλειά ως αρχαιολόγοι πέρσι μετά τις δυναμικές κινητοποιήσεις του ΣΕΑ και του ΣΕΚΑ (των σωματείων δηλαδή των μονίμων και εκτάκτων αρχαιολόγων) , οι νέες συμβάσεις απαιτούν άτυπα εξειδίκευση και μεταπτυχιακό για την πρόσληψη σχεδόν για όλες τις θέσεις, περιορίζοντας τις δυνατότητες μας για εύρεση ακόμη και δουλειάς για 6 μόνο μήνες.

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Τους δύο τελευταίους μήνες οι εργαζόμενοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες κατεβαίνουν μαζικά στον δρόμο ενάντια στο νέο ασφαλιστικό έκτρωμα με την Γενική Απεργία της 4ης Φλεβάρη να είναι η μαζικότερη από το 2012. Μακριά από λογικές κοινωνικού κανιβαλισμού και κατακερματισμού του κόσμου της εργασίας, οφείλουμε να συνεχίσουμε και συμπορευτούμε και εμείς ως φοιτητές μαζί τους, αντιλαμβανόμενοι πως το νέο ασφαλιστικό μας αφορά όλους, καθώς και εμείς αφού πάρουμε πτυχίο θα βρεθούμε στην θέση τους. Δεν μπορούμε να αρκεστούμε στην μέχρι τώρα πορεία των κινητοποιήσεων, αλλά να παλέψουμε για την συνέχιση και την κλιμάκωση τους τώρα. Οι λογικές περιόδου χάριτος στην Κυβέρνηση και αναμονής πρέπει να ανήκουν στο παρελθόν για τον καθένα από εμάς. Μπροστά στα μέτρα αυτά, μπροστά στην κατακρεούργηση της εργασιακής μας προοπτικής, μπροστά την καταπάτηση των κεκτημένων των εργαζομένων, ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε μετωπικά, συσπειρώνοντας το μεγαλύτερο δυνατό εύρος αγωνιστών, σε ρήξη με τις πολιτικές αυτές και όσους τις εφαρμόζουν. Να βάλουμε φραγμό στο νέο ασφαλιστικό και κάθε άλλο μνημονιακό μέτρο, που Κυβέρνηση και δανειστές επιχειρούν να περάσουν σε βάρος του λαού και της νεολαίας. Να σπάσουμε την τρομοκρατία και την ησυχία, που μας επιβάλλουν και να αποδείξουμε στην πράξη πως ο άλλος δρόμος που συστηματικά αποκρύπτουν υπάρχει και μπορεί να νικήσει χωρίς μνημόνια, χρέος, ευρώ και ΕΕ.

η συνέχεια εδώ...

Ο “διάλογος” άρχισε...με ποιους και για ποιους όμως;

Μετά την απόσυρση του νομοσχεδίου Μπαλτά και ενόψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την Παιδεία που η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί στην τρόικα στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου, εκκίνησε ο λεγόμενος “εθνικός διάλογος για την Παιδεία”.

Ότι εκκινεί “διάλογος”, ότι τα θέματα της παιδείας είναι “ανοιχτά προς συζήτηση” και “όλα πάνω στο τραπέζι”, έχει άλλοτε εξαγγελθεί και από άλλους υπουργούς Παιδείας, όπως ο Κ.Μητσοτάκης και η Μ.Γιαννάκου. Όλες αυτές τις φορές ο “διάλογος” αποτέλεσε μια επίφαση νομιμοποίησης των κάθε φορά επιδιωκώμενων αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων.

Ο διεξαγόμενος “διάλογος” επενδύεται από μια σειρά ιδεολογημάτων. Μας λένε πως είναι υπερκομματικός και διαδικαστικά ουδέτερος, πώς εμπλέκει όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς και θα συμβάλλουν σε αυτόν ουδέτεροι “ειδικοί”-τεχνοκράτες. Αυτό που δε μας λένε, είναι ότι η “επιτροπή για τον εθνικό διάλογο”, απαρτίζεται στην πραγματικότητα από μια χούφτα καθηγητών και εκπαιδευτικών που τα προηγούμενα χρόνια έχουν εκφράσει αντιδραστικές θέσεις και έχουν στηρίξει ενεργά τις επιδιώξεις των προηγούμενων κυβερνήσεων για την παιδεία. Ενδεικτική περίπτωση είναι ο ίδιος ο πρόεδρος της επιτροπής, Α. Λιάκος, καθηγητής της Φιλοσοφικής, που σε πρόσφατη συνέντευξή του υποστήριξε την στέρηση της διδακτικής επάρκειας από τους αποφοίτους καθηγητικών σχολών και τη διαρκή επανακατάρτηση τους με ίδιο κόστος, την κατάργηση της χορήγησης συγγραμμάτων, τη μετατροπή της πανεπιστημιούπολης σε mall, τη συγχώνευση/κατάργηση τμημάτων και σχολών.

Ο ψευδεπίγραφος “διάλογος” ως δήθεν κατάληξη μιας φαντασιακής κουβέντας με τους φορείς και τους εμπλεκόμενους στην παιδεία (καθηγητές, φοιτητές κλπ), στην πραγματικότητα αποσκοπεί στο να επικυρώσει ήδη συμφωνημένες τα προηγούμενα χρόνια κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΟΣΑ. Το 3ο μνημόνιο αναφέρεται ρητά στην ανάγκη αξιολόγησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την περεταίρω συμμόρφωσή της με τις διατάξεις της Μπολόνια και της Ρίγας και της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, του άρματος δηλαδή του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού.

Το νέο νομοσχέδιο λοιπόν πρόκειται να ενισχύσει την εισχώρηση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και παραγόντων στις σχολές και την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας από εταιρείες, προς εναρμόνισή τους με τις ανάγκες της αγοράς με βασικό μοχλό πίεσης την όλο και εντονότερη υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, που τα πιέζει στην εύρεση πόρων από ιδιωτικές πηγές. Θα εξακολουθήσει ταυτόχρονα να προωθεί την αποστοίχιση επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία μας, μέσω της διάσπασής τους (βλ διδακτική επάρκεια για τις καθηγητικές σχολές όπως η δική μας), καλώντας παράλληλα τους φοιτητές σε ένα κυνήγι προσόντων για τον ατομικό τους φάκελο-διαβατήριο στην αγορά εργασίας, εντείνοντας έτσι τάσεις ανταγωνισμού μεταξύ τους, ώστε να τους αποκλείσει και από συλλογικές αναπαραστάσεις διεκδίκησης τόσο ως φοιτητές όσο και ως εργαζόμενους. Επιπλέον, θα βασιστεί στη διαδικασία αξιολόγησης που χωρίζει τα τμήματα σε καλά και κακά με κριτήριο το κατά πόσον τα τμήματα έχουν εναρμονιστεί με τις παραπάνω κατευθύνσεις και τη σύνδεση των σχολών με τις ανάγκες της αγοράς προοικονομώντας συγχωνεύσεις και καταργήσεις  τμημάτων, ένα νέο σχέδιο Αθηνά.

Στη Φιλοσοφική, διαφαίνεται μια σειρά όψεων αυτών των κατευθύνσεων. Στο Ιστορικό Αρχαιολογικό, εισάγεται ένα μονοετές, αγγλόφωνο μεταπτυχιακό αρχαιολογίας με δίδακτρα που ανέρχονται στα 5000ευρώ. Αν και από πλευράς κομματιού των καθηγητών δικαιολογείται ως η καλύτερη δυνατή λύση για την αυτοχρηματοδότηση των λοιπών προς το παρόν δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων, πρέπει να μας είναι σαφές ότι η έγκρισή του θα προλειάνει το έδαφος για τη γενίκευση των διδάκτρων και στα υπόλοιπα μεταπτυχιακά. Αυτό άλλωστε έχει ήδη συμβεί στη Φιλοσοφική με τη διευρυμένη επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά της Ψυχολογίας όπου ένα μεταπτυχιακό κλινικής ψυχολογίας κοστίζει λίγο πολύ 10.000 ευρώ. Δεν πρόκειται ωστόσο για το μοναδικό ζήτημα του τμήματος, αφού από φέτος οι τεταρτοετείς φοιτητές καλούνται να κάνουν την πρακτική τους αμισθί, λόγω της διακοπής  της χρηματοδότησής της από ΕΣΠΑ. Ακόμη, στο τμήμα, στο φόντο της υποχρηματοδότησης αλλά και του τρόπου που επιλέγουν να το χειριστούν καθηγητής και διοίκηση, έχει προκύψει μια κατάσταση όπου στο μάθημα του Π. Ρούσσου, οι φοιτητές δεν χωρούν στο αμφιθέατρο και όταν διαμαρτύρονται τους απαντάται ότι ούτε να προσληφθεί επαρκές διδακτικό προσωπικό είναι δυνατό, ούτε να κάνει δύο φορές την εβδομάδα το μάθημα ο κ.Ρούσσος, ούτε καν να γίνεται το μάθημα στην κλειστή τα τελευταία χρόνια για τους φοιτητές, AULA.

Απέναντι στο νέο νομοσχέδιο και τη συνολική πολιτική της οποίας αποτελεί αιχμή του δόρατος, είναι ανάγκη να απαντήσουμε. Να απονομιμοποιήσουμε τον ψεύτικο “διάλογο”, δείχνοντας ότι δεν μας συνέχει μια συζήτηση που γίνεται σε κλειστές αίθουσες από νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες, αλλά ότι το μόνο πεδίο πραγματικού διαλόγου βρίσκεται στις συλλογικές μας διαδικασίες, στις γενικές μας συνελέυσεις. Να μη σταματάμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν, για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για ζωή και εργασία με δικαιώματα κι αξιοπρέπεια!

η συνέχεια εδώ...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ» : ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΣΕ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ

Η ιστορική αναδρομή…

Το τμήμα μας, στην λαμπρή και ένδοξη ιστορία του, προσέφερε δωρεάν μεταπτυχιακά προγράμματα για τους φοιτητές του, αλλά και για φοιτητές άλλων πανεπιστημίων, είτε της Ελλάδας, είτε του εξωτερικού. Ήταν άλλωστε και η νομοθεσία έτσι που δεν διευκόλυνε την επιβολή διδάκτρων στο δημόσιο-δωρεάν πανεπιστήμιο. Όμως το 2011 η κατάσταση άλλαξε με τον νόμο Διαμαντοπούλου. Έπειτα ήρθαν το 2014 οι «Οργανισμοί Λειτουργίας των ιδρυμάτων». Με αυτά τα «νομοθετήματα», άνοιξε το νομικό παραθυράκι για την δημιουργία μεταπτυχιακών με δίδακτρα, στην λογική της αυτοχρηματοδότησης των πανεπιστημίων με «ιδίους πόρους». Άλλωστε, η, κατά την ενδιάμεση τριετία, μείωση του προϋπολογισμού για τα πανεπιστήμια κατά 80%, δεν είναι τυχαία για τις εξελίξεις…

Έτσι είχαν τα πράγματα. Μέχρι που…

Όπως έγινε γνωστό πριν μερικές μέρες, οι καθηγητές του Τομέα Αρχαιολογίας του τμήματός μας, αποφάσισαν μέσα στις γιορτές (γιατί οι καθηγητές συνηθίζουν να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις όταν οι φοιτητές δεν έχουν δυνατότητα ενημέρωσης και αντίδρασης) να δημιουργήσουν ένα νέο μεταπτυχιακό επί πληρωμή. Πρωτεργάτης σε αυτή την απόφαση, ήταν η περιβόητη κυρία Ματζουράνη, γνωστή για τον αγώνα της υπέρ του νόμου Διαμαντοπούλου. Το νέο ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό Προϊστορικής Αρχαιολογίας, θα περιλαμβάνει μονοετές πρόγραμμα σπουδών (σε αντίθεση με όλα τα κανονικά μεταπτυχιακά του τμήματός μας) και υποτίθεται ότι θα απευθύνεται σε φοιτητές του εξωτερικού.

Ποιά είναι όμως η «ιστορική πραγματικότητα» ;

Η Πραγματικότητα είναι ότι το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό θα είναι ένα «μεταπτυχιακό της αγοράς». Δηλαδή καθορίζεται από την ζήτηση, χωρίς επαρκές χρονικό πλαίσιο και έρχεται να ενισχύσει το φαινόμενο των μονοετών μεταπτυχιακών που κατακλύζουν την αγορά εργασίας, υποβαθμίζοντας τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων, πόσο μάλλον εφόσον το μεταπτυχιακό αυτό αν και μονοετές και παρότι δεν θα προσφέρει αντίστοιχη κατάρτιση με το προπτυχιακό πρόγραμμα μας θα έχει μεγαλύτερη αναγνώριση! Και παρά τις δηλώσεις των καθηγητών, δεν υπάρχει καμία απολύτως δέσμευση ότι το μεταπτυχιακό αυτό θα απευθύνεται σε αλλοδαπούς φοιτητές. Δεν υπάρχει καμία απολύτως δέσμευση ότι τέτοια μεταπτυχιακά δεν θα αρχίσουν να γενικεύονται σαν φαινόμενο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, μακράν πιο ζοφερή εξέλιξη. Όπως έχει συμβεί και σε άλλα τμήματα της σχολή μας, όπως για παράδειγμα στο τμήμα ψυχολογίας, η εισαγωγή των διδάκτρων γίνεται στην αρχή με «ειδικά μεταπτυχιακά, με όρους, με δεσμεύσεις», μετά όμως γενικεύεται, καθώς τα  «ειδικά μεταπτυχιακά» ενσωματώνονται στο κανονικό πρόγραμμα μεταπτυχιακών. Αποτέλεσμα; Στην ψυχολογία ένα βασικό μεταπτυχιακό κλινικής να έχει 9.000 ευρώ δίδακτρα. Και καθώς αυτά είναι χρηματοδοτούμενα «από ιδίους πόρους», πριμοδοτούνται έναντι των δωρεάν μεταπτυχιακών με αποτέλεσμα να κυριαρχούν στο πρόγραμμα προσφερόμενων. Η δημιουργία αυτού του ξενόγλωσσου μεταπτυχιακού αποτελεί τον δούρειο ίππο για την γενικευμένη επιβολή διδάκτρων.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι η συγκεκριμένη κίνηση έχει δημιουργήσει και αντιδράσεις ανάμεσα και στους ίδιους τους καθηγητές, καθώς πολλοί καθηγητές έχουν εκφράσει προβληματισμούς για αυτήν την ενέργεια. Η σκληρή πραγματικότητα εν τέλει, είναι ότι όσο συνεχίζεται η πρωτοφανής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, τόσο περισσότερο οι διοικήσεις των πανεπιστημίων αποδέχονται τη λογική λειτουργίας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Όπως άλλωστε έλεγε και ο γνωστός νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν, «το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις για να ιδιωτικοποιήσεις μια δημόσια δομή, είναι να κόψεις την χρηματοδότηση».

Το ερώτημα λοιπόν είναι, εάν σαν ακαδημαϊκή κοινότητα και πιο συγκεκριμένα σαν φοιτητές, θα αποδεχτούμε την λογική της αυτοχρηματοδότησης και των διδάκτρων ή αν θα αγωνιστούμε συλλογικά για δημόσια δωρεάν παιδεία και κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων!

η συνέχεια εδώ...

Για πόσο μπορούν να κρύβονται κάτω από το χαλί οι εργολαβίες και τα σκουπίδια τους;

Για ακόμα μια φορά το ζήτημα του καθαρισμού των σχολών βρίσκεται στο προσκήνιο. Πηγαίνοντας προς τη Φιλοσοφική, για πολλά μέτρα, δρασκελίζουμε σωρούς σκουπιδιών. Η αιτία είναι και πάλι ότι η σύμβαση του ΕΚΠΑ με τον εργολάβο που είχε αναλάβει αυτή τη φορά το έργο έληξε και οι καθαρίστριες απολύθηκαν. Πρόκειται για μια ιστορία που επαναλαμβάνεται κάθε τόσο, με αποκορύφωμα την περσινή κατάσταση, όπου η σχολή έμεινε ακαθάριστη για μήνες και κατέστη πραγματικά επικίνδυνη, ενώ οι τότε καθαρίστριες πριν να απολυθούν, δούλευαν για μήνες χωρίς να πληρώνονται.

Σε μια προσπάθεια να μην επαναληφθούν τα περσινά, το ΕΚΠΑ προχώρησε στη σύναψη μιας πεντάμηνης σύμβασης με ανέργους του ΟΑΕΔ. Πρόκειται φυσικά για μια κακή προσπάθεια απόκρυψης του προβλήματος, αφού λιγότεροι από 80 (!) άνθρωποι, που πρώτη φορά κάνουν αυτή τη δουλειά, είναι αδύνατον να καλύψουν επαρκώς τις ανάγκες ολόκληρου του ιδρύματος, ενώ ταυτόχρονα η “λύση” αυτή αναπαράγει και πάλι τις γνωστές σχέσεις εργασιακού μεσαίωνα, της κακοπληρωμένης και με ημερομηνία λήξης εργασίας.

Τα κάθε φορά λαμβανόμενα ημίμετρα δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από ένα χαλί κάτω από το οποίο επιχειρείται να κρυφτεί το πραγματικό πρόβλημα, η ανάληψη του καθαρισμού των σχολών από εργολάβους έναντι της απευθείας πρόσληψης μόνιμου προσωπικού καθαρισμού από το ίδιο το Πανεπιστήμιο. Οι εργολαβίες, εκτός του ότι κοστίζουν τελικά περισσότερο στο πανεπιστήμιο, απ' ό,τι θα κόστιζε μόνιμο προσωπικό, εκμεταλλεύονται τους/τις εργαζόμενους/ες σε ένα καθεστώς κακοπληρωμένης και ανασφαλούς εργασίας, αφού συχνά στο παρελθόν έχουν προβεί σε απολύσεις εργαζομένων (τουλάχιστον 3 φέτος).

Παρότι το Πανεπιστήμιο και η Σύγκλητος αναγνωρίζουν κατά καιρούς την αναγκαιότητα για πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, παραπέμποντας σε νομικά κωλύματα, εξακολουθούν να αναπαράγουν και να διαιωνίζουν το καθεστώς των εργολαβιών με όλα τα συνακόλουθά τους. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει επειδή δεν μπορούν ιδρύματα και Υπουργείο να συνεννοηθούν. Συμβαίνει επειδή προτεραιότητά είναι μάλλον το πανεπιστήμιο να γεμίζει τις τσέπες εργολάβων αφενός, να μην αποτελεί αφετέρου, παραφωνία προς τις νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές επιταγές για φθηνή, ανασφαλή κι ελαστική εργασία, παρά η απευθείας πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, που είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί, ότι οι σχολές δε θα βρίσκονται κάθε τόσο σε αυτήν την κατάσταση.

Το πρόβλημα αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει να ανακυκλώνεται περισσότερο καθώς ως φοιτητές, ούτε είμαστε διατεθιμένοι να δρασκελείζουμε κατά καιρούς σκουπίδια για να φτάσουμε στη σχολή, ούτε να μένουμε σιωπηλοί μάρτυρες σε μια κατάσταση, όπου για το κέρδος εργολάβων, οι καθαριστές/ιες θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί υπό τη διαρκή απειλή της απόλυσης, μέσα σε μια συνολικότερη συνθήκη υποβάθμισης και αμφισβήτησης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας. Τα σκουπίδια δεν μπορούν να κρύβονται διαρκώς κάτω από το χαλί- το ίδιο και το πρόβλημα των εργολαβιών.

η συνέχεια εδώ...

Ασφαλιστικό...για να μην νοιώθεις καθόλου ασφαλής!

Στον ίδιο αντιλαικό τόνο των πρωτοφανών μέτρων για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, κατέθεσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το νέο νομοσχέδιο για την «μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού»,όπως λέγεται αλλιώς η υλοποίηση των δεσμεύσεων του μνημονίου για τσάκισμα του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης και η εξοικονόμιση πάνω από 2,5 δις για την αποπληρωμή του χρέους.Το μακρόπνοο αυτό σχέδιο που ξεκίνησε με το τζογάρισμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στα χρηματιστήρια και στα δομημένα ομόλογα και ολοκληρώνεται με την υφαρπαγή των αποθεματικών τους για την αποπληρωμή του χρέους και το σκάνδαλο της ανακεφαλαιοποίησης των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, έρχεται να κλειδωθεί από το καινούργιο νομοσχέδιο που μετακυλίει την χασούρα σε εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Χρόνια πολλά!Πάνω από 40 για την ακρίβεια θα πρέπει να δουλεύει κανείς (σύνταξη στα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης – δηλαδή υπό την προϋπόθεση ότι κανείς θα είναι ασφαλισμένος από τα ... 22 - ή αλλιώς στα 67) για να πάρει 384 ευρώ (τα ψίχουλα της εθνικής σύνταξης, που είναι και το μόνο κρατικά εγγυημένο ποσό σύνταξης), πλέον μίας κύριας σύνταξης μειωμένης για όσους βγουν στη σύνταξη από 1-1-2016 σε συντριπτικό βαθμό σε σχέση με τα ισχύοντα σήμερα, που οι συντάξεις έχουν υποστεί σωρευτικές μειώσεις έως και 40% την πενταετία των μνημονίων. Ταυτόχρονα η ενοποίηση των ταμείων με την διατήρηση της ρήτρας μηδενικού ελλείματος, συνδέοντας δηλαδή τους γενικούς δημοσιονομικούς δείκτες με την ασφάλιση, ουσιαστικά de facto περικόπτει ακόμα περισσότερο τις συντάξεις φτάνοντας τες σε εξευτελιστικά επίπεδα. Έχει κι’άλλο.Σε αυτά τα εξευτελιστικά επίπεδα παλαιότερα χορηγούνταν το ΕΚΑΣ, το οποίο όμως για μεγάλα κομμάτια πληθυσμού καταργείται. Επιπλέον, οι ασφαλιστικές εισφορές αυξάνονται για όλες τις κατηγορίες εργαζομένων, ενώ οι ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις θα υποστούν άμεσα, αλλά και μεσοπρόθεσμα, επιπλέον μειώσεις.

Χαρακτηριστικά είναι τα μέτρα για τους «ελεύθερους επαγγελματίες». Εδώ δεν πρόκειται για κάποια ρετιρέ ή ευγενείς κλάδους και ταμεία, όπως επιχειρεί να μας πείσει η κυβέρνηση της ... αριστεράς (!), αλλά για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του επαγγελματικά ενεργού πληθυσμού (μηχανικοί,δικηγόροι,γιατροί,ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ – πρώην ΤΕΒΕ, δηλαδή από μικρέμποροι έως και ... κομμώτριες, έως και καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα αλλά εκδίδουν αποδείξεις και δεν πληρώνονται μαύρα), και ιδιαίτερα στη νεολαία πρόκειται κυρίως για εργαζόμενους με μπλοκάκι, χωρίς συμβάσεις εργασίας, δηλαδή χωρίς καμία εργασιακή κατοχύρωση και δικαιώματα. Για αυτές τις κατηγορίες, δεν πρόκειται απλά για μείωση μισθών με την αύξηση των εισφορών, αλλά στην πραγματικότητα, σε συνδυασμό με την αύξηση των συντελεστών και του τρόπου φορολόγησης, κυριολεκτικά για εξαφάνιση.Ενδεικτικά οι εισφορές για έναν ελεύθερο επαγγελματία (συμπεριλαμβανομένων και των εργαζόμενων με μπλοκάκι) φτάνουν στο 38,45% του φορολογητέου εισοδήματος του. Να το πούμε απλά: κάποιος που θα βγάζει 1000 ευρω το μήνα (ποσό που τον καθιστά περίπου «προνομιούχο», υπό τις σημερινές συνθήκες, αφού κανένας νέος εργαζόμενος δεν παίρνει τέτοιο μισθό) θα πρέπει να καταβάλει για ασφαλιστικές εισφορές 385,50 ευρώ, πλέον εισφοράς αλληλεγγύης, δηλαδή να καταλήγει με 600,00 ευρώ, επί των οποίων θα φορολογείται με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ (γιατί ως γνωστόν οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι κοινωνικά προνομιούχοι και δεν έχουν ελάχιστο αφορολόγητο εισόδημα, όπως όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι). Έτσι, μετά την αφαίρεση εισφορών και φόρων θα καταλήγει με 440 ευρώ, χωρίς να συνυπολογιστεί η εφαρμογή της προκαταβολής φόρου, που αν εφαρμοστεί, τα τελικά καθαρά μηνιαία έσοδα θα προσεγγίζουν επικίνδυνα το ... 0! Επιπλέον, ακόμα και όποιος έχει μηδενικά έσοδα (όντας άνεργος), ή λιγότερα από 586,00 ευρώ θα είναι αναγκασμένος να δίνει την κατώτερη εισφορά που υπολογίζεται επί των 586,00 ευρώ, δηλαδή 2.820,00 ευρώ το χρόνο! Και για όσους σκέφτονταν ότι κάποια στιγμή η κρίση θα ξεπεραστεί και τότε θα υπάρξουν περιθώρια ανάκαμψης του μελλοντικού τους εισοδήματος, ας το ξανασκεφτούν. Η εφαρμογή αυτής της μεταρρύθμισης, στην πραγματικότητα καταδικάζει όλους αυτούς τους εργαζόμενους να μην μπορέσουν ποτέ να φτάσουν – πολλώ δε μάλλον να ξεπεράσουν – το ... αστρονομικό ποσό των 1000 ευρώ το μήνα καθαρά, αφού για να έχουν αυτό το μηνιαίο εισόδημα, θα πρέπει να έχουν μικτά εισοδήματα της τάξης των 31.000 ευρώ το χρόνο.

Πρόκειται για μία «μεταρρύθμιση» που αφενός επιχειρεί να ρίξει ακόμα μεγαλύτερα τμήματα από τα ήδη εξαθλιωμένα εισοδήματα εργαζομένων και συνταξιούχων στο βαρέλι χωρίς πάτο του μη βιώσιμου χρέους, που διαλυτοποιεί ακόμα παραπάνω το υπό κατάρρευση ασφαλιστικό σύστημα (θα οδηγήσει σε μείωση των εισπραττόμενων εισφορών, αφού κανείς δε θα μπορεί να τις πληρώσει) και που, κυρίως, πετάει ένα πολύ μεγάλο τμήμα εργαζομένων εκτός επαγγέλματος, με μοναδική διέξοδο τη μετανάστευση. Αυτό το τμήμα του ειδικευμένου εργαζόμενου δυναμικού, θα αποτελέσει και έναν πυρήνα φθηνού, ευέλικτου, με δεξιότητες εργατικού δυναμικού στις χώρες των ... εταίρων μας, όπου θα αναγκαστεί να καταφύγει, αφού πλέον θα είναι καταδικασμένο στη μακροχρόνια ανεργία. Και ακριβώς γι’αυτούς τους λόγους, η σημερινή μεταρύθμιση δεν είναι ζήτημα που αφορά τους συνταξιούχους η το μακρινό μέλλον των εργαζόμενων, αλλά πρέπει να αποτελέσει casus belli για τους φοιτητές, τους οποίους πετάει εκτός επαγγέλματος επειδή οι εισφορές σε συνδυασμό με την ακραία φορολογία κάνει … ασύμφορο το να ασκείς το επάγγελμά σου!Το χαρτζιλίκι που τελικά θα καταλήγει στα χέρια σου θα είναι κάτω από το κόστος ζωής σου καταδικάζοντας σε είτε στον επιβιωτισμό, είτε στην μετανάστευση.

Επιπλέον, μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η προσπάθεια της κυβέρνησης να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού, όταν επιχειρεί να παρουσιάσει την κυριολεκτική σφαγή χιλιάδων εργαζόμενων ως ... εξισωτισμό στην κατανομή των βαρών και πλήγμα στους δήθεν προνομιούχους. Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι αυτοί οι προνομιούχοι, ιδιαίτερα οι νέοι, εργάζονται κατά κανόνα περιστασιακά, με αμοιβές της τάξης των 500 – 800 ευρώ, χωρίς ωράριο, χωρίς συμμετοχή των εργοδοτών τους στις ασφαλιστικές εισφορές, χωρίς 13^ο και 14^ο μισθό και χωρίς κανένα δικαίωμα (υπερωρίες, άδειες κ.ο.κ.). Να θυμίσουμε επίσης ότι – ιδιαίτερα για την αριστερά – εξισωτισμός και ισότιμη κατανομή των βαρών ποτέ δε σήμαινε ισότητα στην εξαθλίωση και εξίσωση προς τα κάτω.

Σημειωτέον ότι αυτά αποτελούν την πρόταση της κυβέρνησης! Αυτά είναι ... οι κόκκινες γραμμές της! Η τελική μορφή των μέτρων θα συμφωνηθεί μετά από σκληρή…διαπραγματευση με την τρόικα, η οποία έχει ήδη κάνει σαφές ότι θέλει και την άμεση μείωση των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων! Ήδη οι καλοθελητές παντός είδους, έχουν ξεχυθεί κρώζοντας πόσο κοινωνικά δίκαιο και αναγκαίο είναι αυτό το νομοσχέδιο που κατέθεσε η συγκυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο των κυβερνήσεων που πέρασαν πάνω από μισθούς και συντάξεις, πετώντας τα λεφτά στην μαύρη τρύπα του χρέους, χαντακώνοντας την νεολαία στην ανεργία. Εκείνο που μεθοδικά αποκρύπτουν είναι η δυνατότητα να χαράξει ο λαός τον δικό του δρόμο κόντρα στην αποσάθρωση του ασφαλιστικού συστήματος και σε όλες τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας, κόντρα στην αποπληρωμή του χρέους που αποτελεί εφαλτήριο για όλες τις επιθέσεις που εξαπολύουν οι δανειστές και η κυβέρνηση ενάντια στον λαό και την νεολαία.

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο!

ΤΟ ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ, ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 16/1, 12 ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ.

η συνέχεια εδώ...

Για μια αναγκαία συζήτηση μεταξύ των αγωνιστικών δυνάμεων του συλλόγου

Τα τελευταία πέντε μνημονιακά χρόνια συμπυκνώνουν ένα φάσμα πολιτικών και κινηματικών ακολουθιών, το εύρος και το βάθος των οποίων ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός είχε αρκετές δεκαετίες να βιώσει. Η οικονομική κρίση έφερε το τέλος ενός κοινωνικού συμβολαίου δεκαετιών και μαζί την διάλυση των πολιτικών εκπροσωπήσεων που είχαν δομηθεί εντός αυτού. Ως συνέπεια, η πολιτική κρίση που εκδηλώθηκε άνοιξε ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Αριστερά και τις δυνάμεις της εργασίας. Κληρονομημένες στρατηγικές και σχέδια παίχτηκαν στο πολιτικό και κινηματικό πεδίο, ενώ κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα ήρθαν αντιμέτωπα με ένα πλήθος πρωτότυπων ερωτημάτων και αντιφάσεων. Οι υπάρχουσες αυτές στρατηγικές είτε χρεοκόπησαν στο πλήρες τους και οδήγησαν στην ενσωμάτωση και στην επί της ουσίας αλλαγή στρατοπέδου για ένα κομμάτι της Αριστεράς που διακατεχόταν από έναν έντονο κυβερνητισμό και μια φιλοΕΕ αντίληψη, είτε έδειξαν τα όρια τους καθώς δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν εκείνο το πολιτικό σχέδιο και τις κοινωνικές πρακτικές, που θα μπορούσαν να ανασυγκροτήσουν το λαϊκό κίνημα, να απαντήσουν στο σήμερα με πειστικό και συγκροτημένο τρόπο, πως μπορεί να υπάρξει μια φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση. 

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε σε μια συνθήκη όπου το δόγμα του  «δεν υπάρχει εναλλακτική», δεν υπάρχει δρόμος πέρα και έξω από τα μνημόνια, την φτώχεια, την ανεργία και την διάλυση των κοινωνικών παροχών έχει ηγεμονεύσει μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων, κάτι που αποτυπώνεται και στα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα. Κάνοντας αυτή την παραδοχή θεωρούμε αναγκαίο το σύνολο της ριζοσπαστικής αριστεράς να προβληματιστεί και να αναζητήσει μια απάντηση σε πολιτικό, προγραμματικό και κινηματικό επίπεδο η οποία θα στοχεύει στην ανάταξη της παραπάνω συνθήκης.

Προφανώς, η παραπάνω κατάσταση βρίσκει την έκφρασή της και στο Πανεπιστήμιο. Η επέλαση των στρατηγικών τις εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης έχει αφήσει βαθύ σημάδι στους κοινωνικούς  χώρους των σχολών, ενώ τα διάφορα σχέδια της φοιτητικής αριστεράς που έχουν παιχτεί εντός του φοιτητικού κινήματος, αυτή τη στιγμή φαίνονται να μην μπορούν να απαντήσουν στο βάθος και το εύρος των ερωτημάτων.

Εκπαιδευτική Αναδιάρθρωση

Η μεταστροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  προδιαγράφει ένα νέο γύρο προσπάθειας να περάσουν και να εφαρμοστούν οι βασικές αιχμές τις εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Για εμάς, αυτές περιστρέφονται γύρω από τα εξής:

1) Μετασχηματισμός της προσδοκίας των  φοιτητών

2) Διάσπαση των πτυχίων και αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων

3) Εντατικοποίηση-πειθάρχηση

4) Αυταρχικοποίηση διοικήσεων-κατάργηση Φ.Σ.

5) Ένταση ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας

Η εμπέδωση διάφορων πτυχών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στο εσωτερικό του Πανεπιστημίου είναι πλέον εμφανής σε πανελλαδικό επίπεδο κάτι που σημαίνει ότι στον συσχετισμό δύναμης εντός των ιδρυμάτων έχουμε χάσει μια σειρά από θέσεις. Η ανάταξη αυτής της της κατάστασης , που περνάει μέσα από την ανασυγκρότηση και την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος, σίγουρα είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία αλλά και αναγκαία εάν θέλουμε το Πανεπιστήμιο να συνεχίσει να αποτελεί έναν χώρο όπου η νεολαία θα συνεχίσει να πολιτικοποιείται, να αγωνίζεται και να διεκδικεί τα δικαιώματα της, να δημιουργεί κινήματα τα οποία θα έχουν ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό χαρακτήρα και θα συνδέονται με την ευρύτερη πάλη των εργαζομένων και συνολικά του λαού.

Αποσυγκρότηση των δομών και των μαζικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε την συνεχή απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών των συλλόγων από πλευράς των φοιτητών, την αποστροφή τους από κάθε έννοια πολιτικής, αλλά και την σταδιακή αποπτώχευση των δομών τους και των λειτουργιών τους. Από τις άμαζες Γενικές Συνελεύσεις (ή και την ανυπαρξία τους όπως φέτος στον Φ.Σ. Φιλοσοφικής και σε μια σειρά άλλων συλλόγων), μέχρι την μείωση της συμμετοχής στις φοιτητικές εκλογές, η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς. Αυτό υπογραμμίζει την εμφανή δυσκολία μαζικής επανεμφάνισης του φοιτητικού κινήματος, ενώ σκιαγραφεί τόσο τις επιπτώσεις της εμπέδωσης των αναδιαρθρωτικών πολιτικών (ειδικά όσον αφορά στο ιδεολογικό σκέλος τους) όσο και τις ανεπάρκειες της φοιτητικής αριστεράς. Το ζήτημα λοιπόν της αγωνιστικής ανασυγκρότησης των συλλόγων, της επαναλειτουργίας των διαδικασιών τους αλλά και το βάθεμα της δημοκρατίας σε αυτές οφείλει να βρίσκεται στο κέντρο της σκέψης και της πρακτικής μας.

Για εμάς μια σύγχρονη, πραγματικά μάχιμη και ριζοσπαστική φοιτητική αριστερά πρέπει να αναμετρηθεί με τα παραπάνω ερωτήματα. Η συζήτηση αυτή, πιο αναγκαία αλλά και πιο εφικτή από ποτέ πρέπει να ανοίξει. Άλλωστε εμείς όταν μιλάμε για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς, ή και συγκεκριμένα των φοιτητικών της κομματιών, δεν το κάνουμε από κάποια ιδεολογική εμμονή ή λόγω μιας ηττοπαθούς αντίληψης συσπείρωσης των ηττημένων. Μιλάμε για την αναγκαία ανασύνθεση της φυσιογνωμίας, των πρακτικών, της πολιτικής συγκρότησης αλλά και του περιεχομένου, η συζήτηση γύρω από το οποίο οφείλει και να αποτελεί και το κέντρο αυτής της διαδικασίας. Μιλάμε για μετασχηματισμούς σε όλα τα επίπεδα, στη βάση της αναγκαίας αποτίμησης των ελλειμματικών μας μετά από ένα γενναίο κοίταγμα στον καθρέφτη, για μια διαδικασία που θα πρέπει να κρατήσουμε όλες τις θετικές παρακαταθήκες, με βάση την εμπειρία του μαζικού φοιτητικού κινήματος των τελευταίων χρόνων, αλλά και μακριά από την ταυτοτική συγκρότηση, όλοι θα κληθούμε να αφήσουμε πίσω κομμάτια του παλιού μας εαυτού και να κατακτήσουμε συνολικά μια νέα, ανώτερη ποιότητα αριστερής ριζοσπαστικής συγκρότησης.

Στην παραπάνω βάση καλούμε τους συντρόφους μας από την Κίνηση Αριστερών Φιλοσοφικής, την Αριστερή Ενότητα Φιλοσοφικής αλλά και όποια άλλη αγωνιστική δύναμη και ανένταχτο φοιτητή ενδιαφέρεται πραγματικά να ξεκινήσουμε μια ανοιχτή συζήτηση πάνω στα επίδικα της εποχής για το φοιτητικό κίνημα, με ειλικρινή διάθεση κριτικής και αυτοκριτικής, για την περιγραφή σημείων σύγκλισης αλλά και διαφωνίας ώστε να αναζητηθούν πραγματικές συνθέσεις, με ορίζοντα την αναγκαία ανασύνθεση της ριζοσπαστικής φοιτητικής αριστεράς.

Με το βλέμμα πάντα στραμμένο στους αγώνες του αύριο, για το «πραγματικό κίνημα που ανατρέπει την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων»!

η συνέχεια εδώ...