Φοιτητικές εκλογές: Άλλη μια φορά στο ντιβάνι του αναλυτή...

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται σε ένα τελείως διαφορετικό και πρωτόγνωρο πολιτικό σκηνικό.  Πέντε χρόνια μνημονιακών πολιτικών προκάλεσαν εξαθλίωση σε μεγάλες μερίδες της ελληνικής κοινωνίας, διάλυση των κοινωνικών παροχών και ένα μαύρο τοπίο στο χώρο της εργασίας. Ενδεικτικό παράδειγμα συνιστούν τα ποσοστά ανεργίας, που για την νεολαία αγγίζουν το 60%. Μια πραγματικότητα που έχει πλήξει και το χώρο ψυχικής υγείας, με κλείσιμο και υποστελέχωση δομών και προδιαγράφει ένα αβέβαιο μέλλον και για εμάς ως αυριανούς εργαζόμενους στο χώρο.

Η παραπάνω συνθήκη οδήγησε στην απαξίωση των μνημονιακών κομμάτων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και στην ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία ναι μεν συμπύκνωσε τις προσδοκίες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας για ένα καλύτερο αύριο αλλά η λογική της “διαπραγμάτευσης” με τους “εταίρους” δείχνει να μην μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις προσδοκίες του λαού για ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά ας δούμε λίγο τα πράγματα και πιο συγκεκριμένα...

Μια ματιά στην εκπαίδευση

Η νέα κυβέρνηση αναδείχτηκε φέροντας ως θέσεις στο χώρο της εκπαίδευσης προοδευτικές αλλαγές, όπως η ανάκληση των διαγραφών, η κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, οι υποσχέσεις για μαζικούς διορισμούς. Μέτρα που δεν μας χαρίστηκαν απλά και μόνο από την εκλογή της κυβέρνησης, αλλά αποτελούν πάγια αιτήματα του φοιτητικού κινήματος. Η άρση του μέτρου των διαγραφών αποτελεί επί της ουσίας ενσωμάτωση της πίεσης που άσκησε το φοιτητικό κίνημα με τους αγώνες του το προηγούμενο διάστημα και δεν ήταν τυχαίο πως ήταν από τις πρώτες τροποποιήσεις της κυβέρνησης στην εκπαίδευση.

Ωστόσο, η στάση αυτή δεν θα πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση στηρίχτηκε στις προσδοκίες των εργαζομένων και της νεολαίας και δημιουργεί ένα πιο ευνοϊκό πεδίο διεκδίκησης δεν σημαίνει ότι κάθε απαίτηση μας αυτόματα θα γίνει πραγματικότητα. Η συνθήκη της διάλυσης της Δημόσιας-Δωρεάν εκπαίδευσης, με την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, η μείωση των φοιτητικών παροχών, το μέτρο της αξιολόγησης, η απαξίωση των πτυχίων μας συνιστούν ανοιχτά μέτωπα για τα οποία κάθε φοιτητής θα πρέπει να συνεχίσει να αγωνίζεται.

Αγώνας λοιπόν για:

·                  Ενιαία πτυχία με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα. Το πτυχίο μας θα πρέπει να έχει αντίκρυσμα στης αγορά εργασίας και να μην αποτελούν προαπαιτούμενο τα μεταπτυχιακά(ειδικά όταν καλούμαστε να πληρώσουμε ποσά της τάξης των 10.000 ευρώ όπως στο μεταπτυχιακίο της Κλινικής Ψυχολογίας). Ένα πτυχίο που θα μας δίνει κοινά επαγγελματικά δικαιώματα ώστε να μπορούμε αύριο να αγωνιζόμαστε μαζί για αυτά και όχι ο καθένας μόνος του!

·                 Φοιτητικές παροχές. Η  δωρεάν σίτηση, στέγαση, συγγράμματα και μεταφορά είναι δικαιώματα όλων μας τα οποία πρέπει να επανακατοχυρώσουμε.

·                 Αύξηση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων και επαναπρόσληψη όλου του αναγκαίου προσωπικού. Η μείωση των κονδυλίων και οι διαθεσιμότητες-απολύσεις των διοικητικών που έφεραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις διακυβεύουν την λειτουργια των πανεπιστημίων. Δεν χρειάζεται να πάει κανείς πιο μακριά από την γραμματεία ή την βιβλιοθήκη του τμήματος μας για να το συνειδητοποιήσει...

·                 Κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, ο οποίος αποτελεί το θεσμικό πλαίσιο που κατοχυρώνει τις διάφορες αιχμές της επίθεσης στα Πανεπιστήμια, την αντιδημοκρατική λειτουργία τους (όπως την είδαμε και το προηγούμενο διάστημα με την αυταρχική διοίκηση του Φορτσάκη) και αποτελεί μοχλό για την προώθηση των αντι-εκπαιδευτικών πολιτικών.

·                 Άρση του μέτρου της δήμευσης των αποθεματικών των ιδρυμάτων. Το μέτρο αυτό απλά φέρνει τα Πανεπιστήμια σε ακόμη δυσκολότερη θέση. Επιπλεόν αποτελεί αναγνώριση ενός χρέους που η νεολαία δεν έχει δημιουργήσει!

Επειδή οι αγώνες μπορούν να κερδίζουν!

Πριν δυο χρόνια το τμήμα μας ήρθε αντιμέτωπο με τα σχέδια του υπουργείου για την απομείωση του Δημόσιου-Δωρεάν Πανεπιστημίου, μέσω των συγχωνεύσεων που έφερνε το «σχέδιο Αθηνά». Το τμήμα μας απειλήθηκε με συγχώνευση με το ΦΠΨ και το ενδεχόμενο το πτυχίο μας να χάσει τα επαγγελματικά δικαιώματα που μας κατοχύρωνε. Ωστόσο, μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες, τις τμηματικές και τις γενικές συνελεύσεις, πλάι στα άλλα πληττόμενα τμήματα δώσαμε μια απάντηση στο υπουργείο Παιδείας, κερδίζοντας την μετατροπή μας σε αυτόνομο τμήμα.

Μια ψυχοδιαγνωστική απόπειρα...

Παραλλήρημα μεγαλείου: Από τους συλλογικούς αγώνες, κάποιοι απουσιάζουν… Και δεν είναι άλλοι από αυτούς που καλλιεργούν χρόνια τώρα μέσα στη Σχολή μας την αδιαφορία και την αποπολιτικοποίηση… Και δεν είναι άλλοι από την ΔΑΠ(ΝΔ) και την ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ). Και με τη σειρά μας, τους καταγγέλλουμε!

* γιατί στηρίζουν «εκ των έσω» τις επιλογές των πολιτικών τους φορέων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) και ξεπουλάνε με την πρώτη ευκαιρία το δημόσιο, δωρεάν πανεπιστήμιο.

* γιατί δεν ντρέπονται να εξαγοράζουν την ψήφο μας με ρουσφέτια, πάρτυ, εκδρομές και σημειώσεις.

* γιατί στοχεύουν στην αποπολιτικοποίηση του συλλόγου, καλλιεργώντας λογικές ανάθεσης («Ψήφισε με και… βλέπουμε»).

Το φάσμα του Αυτισμού: Μερίδα ευθύνης έχει η ΠΚΣ/ΜΑΣ/ΚΝΕ που με την επιλογή της να απομονώνεται από άλλες αγωνιστικές δυνάμεις. Ειδικά σε μια περίοδο που οι φοιτητές μπορούν και πρέπει να αγωνιστούν για να πάρουν πίσω όσα διέλυσαν οι μνημονιακές πολιτικές, η ΚΝΕ φοβικά επιλέγει να δρα μέσα στο Πανεπιστήμιο μόνο με όσους συμφωνούν με το δικό της κομματικό σκεπτικό. Χαρακτηριστική είναι η προσπάθειά της για τη διάσπαση του ενιαίου φοιτητικού μας συλλόγου, και η δημιουργία ενός “κομματικά” ελεγχόμενου συλλόγου στο ιστορικό.

Διαταραχές Προσωπικότητας: Η ΑΡΕΝ, από την άλλη, διατείνεται ότι είναι ανεξάρτητη, ένα δίκτυο σχημάτων, ουσιαστικά όμως αποτελεί τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις σχολές. Και το πρόβλημα με αυτό είναι ότι οδηγεί σε αντιφατικές τοποθετήσεις: τη μία υπεράσπιση της κυβέρνησης ακόμη και στα πιο αρνητικά της, την άλλη κριτική σε αυτή χωρίς να έχει μια σταθερή πολιτική θέση. Το βασικό πρόβλημα της ΑΡΕΝ, όμως είναι οτι για μας είναι μια συνδικαλιστικά ανενεργή δύναμη, καθώς απουσιάζει από τα αμφιθέατρα και αδυνατεί να αντιληφθεί τα ερωτήματα των φοιτητών. Γι' αυτό και αδυνατεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην δυναμική εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος...

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές να στείλουμε ηχηρό μήνυμα ενάντια στις λογικές που ταυτίζουν την πολιτική και τη συμμετοχή στα κοινά με την απραξία και τον ατομισμό. Αμφισβητούμε το κυρίαρχο μοντέλο ζωής και αναζητούμε τη δράση μέσα από τη λογική της συμπόρευσης στους αγώνες για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας! Γι αυτό συγκροτούμε ένα άλλο μοντέλο πολιτικής παρέμβασης, αγωνιζόμαστε μέσα από την Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ. επιμένοντας στην ανεξαρτησία από κόμματα, οικονομικούς φορείς και καθηγητές.

ΣΤΙΣ 13 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΑΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ/ ΕΑΑΚ

Συνεργασία Ανεξάρτητων Φιλοσοφικής στη Ψυχολογία

η συνέχεια εδώ...

Παραφιλολογίες…

Οι αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό....

Η αλλαγή  της κυβέρνησης μετά την πτώση της αντιλαϊκής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δημιουργεί μια νέα κατάσταση. Είναι ξεκάθαρο ότι και σε αυτήν την νέα συνθήκη τίποτα δεν θα μας χαριστεί χωρίς ανυποχώρητους αγώνες, καθώς η λογική «διαπραγμάτευσης» με τους «εταίρους» (δηλαδή την ΕΕ και το ΔΝΤ) που ακολουθεί η κυβέρνηση συνεχίζει να πλήττει τα συμφέροντα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Όμως το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση συμπύκνωσε τις προσδοκίες του λαού για μια καλύτερη ζωή την κάνει πιο ευάλωτη απέναντι στον διεκδικητισμό των κινημάτων και αυτό φαίνεται και στο νέο νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια, το οποίο ναι μεν δεν αγγίζει πολλα κομμάτια της διάλυσης του πανεπιστημίου (π.χ. αξιολόγηση, πιστωτικές μονάδες, κατάργηση φοιτητικών παροχών) και για αυτό πρέπει να έρθουμε σε αντιπαράθεση με αυτά, αλλά καταργεί τις διαγραφές και τα αυταρχικά συμβούλια ιδρύματος.

Αυτά τα μέτρα δεν πρέπει να τα θεωρήσουμε ως «χάρη» από την νέα κυβέρνηση αλλά ως κατακτήσεις των φοιτητών που πάλεψαν και απονομιμοποίησαν στα μάτια της κοινωνίας αυτές τις πολιτικές!

...και η επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος

Αρκεί να θυμηθούμε την επίθεση που δέχτηκε το Πανεπιστήμιο για μια ακόμη φορά στην αρχή της φετινής χρονιάς. Οι διαγραφές αλλά και ο Οργανισμός των Ιδρυμάτων που όριζε την πλήρη εντατικοποίηση της φοιτητικής καθημερινότητας, που διέλυε τις φοιτητικές παροχές και που εν τέλει δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα στο εσωτερικό του πανεπιστημίου, ήρθαν για να καταφέρουν ένα μεγάλο πλήγμα στα δικαιώματά και τα συμφέροντά μας. Αποφασίσαμε συλλογικά, όμως, να μην κοιτάζουμε τις κατακτήσεις μας να γκρεμίζονται. Αποφασίσαμε να αντισταθούμε. Αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε ξανά όσα μας ανήκουν.

Απέναντί μας στάθηκε η αυταρχική και αντιδημοκρατική πρυτανική αρχή του Φορτσάκη που με όπλο του την αστυνομοκρατία προσπάθησε να καταστείλει τους φοιτητικούς αγώνες. Όμως μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και τις μαζικές διαδηλώσεις το φοιτητικό κίνημα βγήκε μπροστά και υπερασπίστηκε την δημοκρατία στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Υπερασπιστήκαμε, δηλαδή, τη δυνατότητα των φοιτητικών συλλόγων να παρεμβαίνουν στα όργανα διοίκησης και να έχουν λόγο για το τι γίνεται στο πανεπιστήμιο αλλά και το πανεπιστημιακό άσυλο το οποίο έχει δεχτεί συνεχείς παραβιάσεις από τις αστυνομικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια.

Πέρα όμως από τις πολιτκές εξελίξεις και τις μεγάλες μάχες του φοιτητικού κινήματος υπάρχουν και τα μικρά αλλά και τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως φοιτητές του Φιλολογικού, σε σχέση με την εργασιακή μας προοπτική αλλά και την φοιτητική μας καθημερινότητα. Μάχες που πρέπει να δίνουμε καθημερινά για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντά μας ως φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι, για να μπορούμε εν τέλει να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Επαγγελματική προοπτική εκπαιδευτικών:

μία οδύσσεια στην έρημο της ανασφάλειας…

ΑΣΕΠ:Ο διαγωνισμός που σου εξασφαλίζει μια θέση στην ανεργία!!!

Ο δήθεν εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα εκμηδενίζει από το 2008 μέχρι και σήμερα τους διορισμούς των εκπαιδευτικών. Στην πραγματικότητα βέβαια ο ΑΣΕΠ από τη στιγμή της δημιουργίας του λειτουργούσε όχι ως μέσο πρόσληψης αλλά ως μέσο απόρριψης. Παρολα αυτά, ενώ γνωρίζουμε πως υπάρχει έλλειψη σε καθηγητικό προσωπικό στις βαθμίδες της εκπαίδευσης, οι επιτυχόντες του διαγωνισμού παραμένουν μέχρι και σήμερα άνεργοι.Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η στρατηγική της απαξίωσης του δημόσιου δωρεάν σχολείου μέσω π.χ. της κατάργησης των μόνιμων προσλήψεων και της αντικατάστασής τους από ωρομίσθιους καθηγητές.Κατάργηση του ΑΣΕΠ: η κατάργηση του διαγωνισμού της ντροπής και οι μαζικοί διορισμοί , πρέπει να είναι η κυρίαρχη διεκδίκηση του φοιτητικού και του εκπαιδευτικού κινήματος.

Μισθοί:Ο κατώτατος μισθός ενός νεοδιόριστου εκπαιδευτικού φτάνει πλέον τα 450 ευρώ!όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό για ένα συνάδελφο που μόλις έχει διοριστεί σε μια απομακρυσμένη περιοχή της χώρας,όπου υποχρεούται να παραμείνει για 3 τουλάχιστον έτη και να επιβιώσει με ένα μισθό που δεν καλύπτει ούτε τα βασικά έξοδα…

Αξιολόγηση: Ας υποθέσουμε ότι επιτέλους καταφέραμε να διοριστούμε στο δημόσιο σχολείο! Και όμως η οδύσσειά μας δεν τελειώνει εδώ. Τα πρώτα δύο χρόνια του διορισμού ο εκπαιδευτικός είναι υπό δοκιμή, πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν περάσει την «πίστα» της αξιολόγησης απομακρύνεται από την σχολική τάξη.

Και η άβυσσος συνεχίζεται στο Φιλολογικό!

Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας(ΠΠΔΕ): Το κόλπο συνεχίζεται και στο εσωτερικό του πανεπιστημίου, καθώς το ΠΠΔΕ είναι  ένα ακόμα φίλτρο ώστε να πετιούνται μελλοντικοί καθηγητές έξω από το δημόσιο σχολείο. Σε φιλολογικά τμήματα της επαρχίας έχει επιβληθεί το ΠΠΔΕ που αποτελεί μια εξωτερική εξέταση, την οποία όποιος δεν περάσει δεν έχει δικαίωμα εργασίας ως εκπαιδευτικός. Ουσιαστικά αποστιχίζει το επαγγελματικό δικαίωμα του εκπαιδευτικού από το πτυχίο της φιλολογίας και το μετατρέπει σε ένα πτυχίο ανεργίας και με την βούλα! Αν και αυτή τη στιγμή το μέτρο δεν έχει έρθει να πλήξει το δικό μας τμήμα, είναι προφανές ότι σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με αυτό.

Συγγράμματα: Πέρα από τις περικοπές των φοιτητικών παροχών σε σίτιση και στέγαση, στο φιλολογικό υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την μείωση των συγγραμμάτων. Σε αντίθεση με μερικά χρόνια πριν που μπορούσαμε να παίρνουμε δύο ή περισσότερα συγγράμματα ανά μάθημα, τώρα συχνά καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο συγγράμματα εξίσου απαραίτητα.

Εντατικοποίηση, πειθάρχηση, καθηγητική αυθαιρεσία: Ένα άλλο ζήτημα που έχει ανακύψει είναι η στάση καθηγητών του τμήματός μας που μάλλον νομίζουν ότι η σχολή είναι το φέουδο τους και εμείς οι φοιτητές πρέπει να υπακούμε στις “παραξενιές” τους και να μην λέμε κουβέντα όταν τα θέματα στην εξεταστική είναι πιο δύσκολα και από τις εξετάσεις στον ΑΣΕΠ. Τέτοια είναι η περίπτωση με το μάθημα του Μπενέτου, ο οποίος νομίζει ότι από το πρώτο μας έτος είμαστε παντογνώστες της λατινικής, με αποτέλεσμα τα ποσοστά των επιτυχόντων, λίγο να απέχουν από το ποσοστό λιπαρών στα light γιαούρτια! Και σαν να μην έφτανε αυτό έχουμε και διάφορους καθηγητές, οι οποίοι έχουν την αντίληψη ότι διδάσκουν σε σχολική αίθουσα και έστω και λίγα λεπτά να καθυστερήσει κάποιος ,του απαγορεύουν την είσοδο! (Ναι. Και πάλι ο Μπενέτος είναι ο ένοχος). Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάτι πρωτόγνωρο κάνει την εμφάνιση του στο πρώτο έτος! Ένα προαιρετικό σεμιναριακό μάθημα στα πλαίσια των βυζαντινών που βελτιώνει το βαθμό. Η πρακτική αυτή έχει ως στοχο την εντατικοποιήση των φοιτητων ,σε συνδυασμό με την καθιερωση των προοδων τα τελευταια δυο χρονια στην σχολη μας  

Και οι άλλοι τι λένε για όλα αυτά;

Ας δούμε τί λένε (και τί δεν λένε) οι άλλες πολιτικές δυνάμεις για τα ζητήματα της σχολής…

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - αυτή που κοιμάται αλλά η τύχη της δουλεύει...

Η κατεξοχήν δύναμη που δεν λέει τίποτα! Δεν εμφανίζεται στις Γενικές συνελεύσεις, δεν συμμετέχει στη λειτουργία του Διοικητικού συμβουλίου, “απ-αξιά” συνολικά τις πολιτικές διαδικασίες και την εσωτερική ζωή του συλλόγου. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει πρόταση για το πανεπιστήμιο; Τουναντίον, έχει τον δυστοπικό οδηγό “παιδεία 2020”, ένα σπάνιο ντοκουμέντο για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί  σαν ιδιωτικό σχολείο και δεν θα έχει καμία σχέση         με την έννοια του ανοιχτού, δημοκρατικού και δημοσίου-δωρεάν πανεπιστημίου, διόλου τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι ήταν μεγάλη “φαν” της προηγούμενης μνημονιακής κυβέρνησης και σταθερά της             Νέας Δημοκρατίας. Επί της ουσίας όμως αποφεύγει την έκθεση των θέσεων της και την πολιτική αντιπαράθεση  και απλά μέσω της αδιαφορίας και της απάθειας που καλλιεργεί στις σχολές διευκολύνει το έργο της διάλυσης του πανεπιστημίου όπου και όπως αυτό συντελείται.                                              

Αποτελεί σίγουρα την πιο επικίνδυνη επιλογή...

ΠΑΣΠ – τα περασμένα μεγαλεία...

Σαν τη συνοδοιπόρο (ΔΑΠ) της για χρόνια, έτσι και η “δημοκρατική παράταξη” ουσιαστικά επέλεγε την αδιαφορία και την απάθεια, απλά με λίγο πιο “σοσιαλιστικό”-προοδευτικό περιτύλιγμα. Μετά και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, από δεύτερη δύναμη με πάρτι, κλαμπάκια και σαμπάνιες έχει μετατραπεί σε μια μικρή ομάδα νεολαίων του ΓΑΠ που περνούν μια κρίση ταυτότητας. Ένα πολιτικό απολίθωμα                                που ομολογουμένως προσφέρει στιγμές γέλιου...

ΠΚΣ ( ΚΝΕ/ΜΑΣ) – η μόνη πολιτική δύναμη που συμμαχεί με τον εαυτό της!

Βασικό χαρακτηριστικό της ΠΚΣ είναι ότι εμφανίζεται με πολλές μορφές, αλλά πάντα με το ίδιο πολιτικό σκεπτικό : ΚΚΕ ΙΣΧΥΡΟ! Άλλο βασικό στοιχείο είναι η επιλογή της να πορεύεται μόνη της μακριά από όσους δεν συμφωνούν στο πλήρες με το δικό της πολιτικό σκεπτικό. Χαρακτηριστική η κίνησή της να διασπάσει              τον ενιαίο σύλλογό μας και να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό, κομματικά ελεγχόμενο σύλλογο, στο τμήμα μας. Και δεν έχει καν την τιμιότητα να αποχωρήσουν οι δυνάμεις της  από την εκλογική διαδικασία του συλλόγου φιλοσοφικής, αλλά ουσιαστικά επιδιώκει να κάνει διπλοψηφία! Μια αριστερή δύναμη, η εμμονή της οποίας όμως στην ξεχωριστή, δική της δράση, λειτουργεί διασπαστικά στους αγώνες και την κάνει να απέχει                   από τις μεγάλες μάχες του φοιτητικού κινήματος...

ΑΡΕΝ – η πολιτική δύναμη με κρίση ταυτότητας...

Γιατί το λέμε αυτό; Διότι ενώ η ΑΡΕΝ διατείνεται ότι είναι ανεξάρτητη, ένα δίκτυο σχημάτων, ουσιαστικά αποτελεί τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις σχολές. Και το πρόβλημα με αυτό είναι ότι την οδηγεί σε αντιφατικές τοποθετήσεις, τη μία υπεράσπιση της κυβέρνησης ακόμη και στα πιο αρνητικά της, την άλλη κριτική σε αυτή χωρίς να έχει μια σταθερή πολιτική θέση με γνώμονα την υπεράσπιση των φοιτητικών συμφερόντων. Το βασικό πρόβλημα της ΑΡΕΝ, όμως είναι ότι για μας είναι μια συνδικαλιστικά ανενεργή δύναμη, καθώς απουσιάζει από τα αμφιθέατρα και αδυνατεί να αντιληφθεί τα ερωτήματα των φοιτητών. Γι αυτό και αδυνατεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην δυναμική επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος...

Ο αγώνας συνεχίζεται! Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας!

Απέναντι σε όλους αυτούς που θέλουν να διαχειριστούν τις ζωές μας, το φοιτητικό κίνημα σε σύνδεση με τους αγώνες των εργαζομένων χρόνια τώρα έχει δείξει ότι μπορεί να παλεύει, να αντιστέκεται και εν τέλει να νικα! Με συλλογικούς αγώνες, κόντρα στον ατομικό δρόμο, συνεχίζουμε να διεκδικούμε! Γι’ αυτό και μας φοβούνται! Φοβούνται την αλληλεγγύη των αμφιθεάτρων, την συλλογικότητα των συνελεύσεων, την δύναμη του δίκαιου αγώνα μας!

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές, να κάνουμε την φωνή μας να ακουστεί ενάντια σε κάθε πολιτική που καταργεί τα δικαιώματά μας, ενάντια σε λογικές ατομισμού, ηττοπάθειας και υποταγής. Να στηρίζουμε τον ανεξάρτητο, από κόμματα, οικονομικούς φορείς και καθηγητικό κατεστημενο, αριστερό χώρο της σχολής μας, την Ενωτική Πρωτοβουλία ΣΑΦ ΚΑΡΦΙ εαακ, όχι με βάση την λογική της ανάθεσης αλλά της συμπόρευσης στους αγώνες. Γιατί επιμένουμε να αναζητούμε και να φτιάχνουμε την αριστερά της εποχής μας όχι μέσα σε κομματικά γραφεία και βιασμένες «ομοφωνίες» αλλά μέσα στους πραγματικούς κοινωνικούς αγώνες, μέσα στις αγωνίες των εργαζομένων και της νεολαίας μέσα στην προσπάθεια σύνθεσης των διαφορετικών απόψεων και της  συνειδητής συλλογικής δράσης.

Αγωνιζόμαστε για:

·                Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και εργασία με δικαιώματα για όλους.

·      Ενιαίο πτυχίο φιλολόγου με κατοχυρωμένα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα, Μόνη προυπόθεση για μαζικούς μόνιμους διορισμούς στο δημόσιο σχολείο.

·                Άμεση μονιμοποίηση των ωρομίσθιων-αναπληρωτών καθηγητών.. Πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους. Κατάργηση του ΑΣΕΠ. Καμία σκέψη για ΠΠΔΕ.

·                Ανθώπινους ρυθμούς σπουδών. Άμεση αναβαθμολόγιση μαθημάτων με μαζικά κοψίματα.

·                Αύξηση των φοιτητικών παροχώ. Δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράματα-μεταφορές. Δωρεάν διανομή σημειώσεων.

ΣΤΙΣ 13 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΑΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ/ ΕΑΑΚ

Συνεργασία Ανεξάρτητων Φιλοσοφικής στο Φιλολογικό

η συνέχεια εδώ...

Εμείς τελικά πότε θα δουλέψουμε;

Επαγγελματική αποκατάσταση! Μια λέξη που πονάει, άγνωστη στα αυτιά των φοιτητών Φιλοσοφικής. Ποιό είναι το νόημα που καλούμαστε να τρέχουμε καθημερινά στους διαδρόμους της σχολής, να μπαίνουμε από μάθημα σε μάθημα, να διαβάζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο την περίοδο της εξεταστικής; Κάποιοι λένε ότι το κάνουμε για να λάβουμε γνώσεις, να “μορφωθούμε”, να καταρτιστούμε στο αντικείμενο που επιλέξαμε να σπουδάσουμε. Εμείς πιστεύουμε ότι είναι και κάτι άλλο, κάτι που σχεδόν έχει ξεχάσει κάθε φοιτητής της σχολής : ότι δηλαδή σπουδάζουμε για να έχουμε μια άμεση επαγγελματική αποκατάσταση με μόνη προϋπόθεση το πτυχίο μας! Και όλοι ξέρουμε ότι πέρα από την παραπαιδεία και τα φροντιστήρια, ο μόνος τομέας που μπορούμε να δουλέψουμε με μόνιμη και σταθερή δουλεία είναι οι διάφορες βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης. Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι ο διορισμός στην δημόσια εκπαίδευση περνάει μια σοβαρή κρίση, μια ιστορία που ξεκινάει από τη δημιουργία του ΑΣΕΠ και μετά...

ΑΣΕΠ VS ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ
Μια φορά και ένα καιρό... η μέθοδος διορισμού στο δημόσιο σχολείο γινόταν μέσω της Επετηρίδας, δηλαδή οι πτυχιούχοι των σχολών έκαναν αίτηση  και διοριζόντουσαν με σειρά προτεραιότητας, χωρίς περαιτέρω προϋποθέσεις. Με αυτόν τον τρόπο υπήρχε σταθερή πρόσληψη εκπαιδευτικών, επαρκής στελέχωση των σχολείων και επαρκής απορρόφηση των αποφοίτων.
Το 1997, μετά την ψήφιση του νόμου Αρσένη, άλλαξε ο τρόπος διορισμού των εκπαιδευτικών με τη δημιουργία του Α.Σ.Ε.Π. Το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού λειτουργούσε ως μέθοδος πρόσληψης με βάση το βαθμό απολυτηρίου, την εργασιακή εμπειρία και τις ειδικές εξετάσεις που όριζε ο οργανισμός και με τον συμψηφισμό των μορίων που συγκέντρωνες σε αυτά τα πεδία καθοριζόταν η προτεραιότητα της αίτησης διορισμού. Αυτή η διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα τις εξής αρνητικές συνέπειες :

~Όσοι δεν συγκέντρωναν το προαπαιτούμενο όριο επιτυχίας στον ειδικό διαγωνισμό (60%) απορρίπτονταν από τη διαδικασία και έχαναν τη δυνατότητα συμμετοχής μέχρι τον επόμενο διαγωνισμό.

~Ο διαγωνισμός αυτός γινόταν ανά δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να υπάρχει αναμονή όχι μόνο για τον διορισμό αλλά και για τη συμμετοχή στη διαδικασία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αφενός την υποστελέχωση του δημόσιου σχολείου (σημειώνουμε ότι από τότε ξεκίνησε και το μεγάλο έλλειμμα σε καθηγητικό δυναμικό), αφετέρου δημιουργούσε διόγκωση των πτυχιούχων και δυσκολία απορρόφησής τους.

~Η διαδικασία αυτή ουσιαστικά εξατομίκευε την πρόσληψη στη δημόσια εκπαίδευση, καθώς ο διαγωνισμός και τα απαιτούμενα ήταν ζήτημα προσωπικής δουλειάς του ενδιαφερόμενου για τη δημιουγία του “φακέλου”  του. Έτσι δημιουργούνταν μια κουλτούρα συσσώρευσης προσόντων και πιστοποιητικών.

~Η αναμονή των πτυχιούχων δεν είχε σχέση λοιπόν μόνο με τη διαδικασία του διαγωνισμού αλλά και με τη διαδικασία της πρόσληψης. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι πέρα από τα δύο χρόνια αναμονής για τον διαγωνισμό έμπαινε και η αναμονή για τον διορισμό.

 Πέρα από τις παραπάνω προβληματικές όμως υπήρχαν και τα εξής ευτράπελα...
Ο ΑΣΕΠ, ενώ σε έβαζε σε μια διαδικασία αναμονής και συγκέντρωσης διάφορων προσόντων, σε καμία περίπτωση δεν σου εξασφάλιζε μια θέση στην δημόσια εκπαίδευση και αυτό γιατί εν τέλει οι προσλήψεις των καθηγητών γίνονταν με έναν υποχθόνιο τρόπο. Στην πραγματικότητα, η διόγκωση των μη απορροφούμενων πτυχιούχων ήταν αποτέλεσμα της εκάστοτε κυβέρνησης, η οποία επέλεγε να διορίζει το προσωπικό μέσα από συμβάσεις αορίστου χρόνου, οι οποίες κατέληγαν να είναι μόνιμες. Στις συμβάσεις αυτές δεν συμπεριλαμβάνονταν οι επιτυχόντες του ΑΣΕΠ αλλά οι ¨εκλεκτοί¨ των κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα οι επιτυχόντες ακόμη και σήμερα να είναι άνεργοι. Γεγονός που συμπεραίνουμε από τους πίνακες των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ του 2008 ,από τους οποίους έχει διοριστεί το 38,09% ,ενώ από εκείνους που δεν συμμετείχαν το 61,91%.

Συμπερασματικά, ο ΑΣΕΠ λειτουργούσε ως μέσο εξεταστικού φιλτραρίσματος, ως ένα μέσο τοποθέτησης επιπλέον κριτηρίων για την πρόσληψη στο δημόσιο σχολείο, ως μέσο απόρριψης και όχι πρόσληψης, δημιουργώντας προβλήματα στην στελέχωση του δημοσίου σχολείου και πλήθος αδιόριστων εκπαιδευτικών που βρίσκονταν στο ενδιάμεσο της ανεργίας και της αναμονής για τον διαγωνισμό, ενώ παράλληλα διαιώνιζε το πελατειακό καθεστώς των καθεστωτικών κομμάτων.

Νέα κατάσταση, νέα ερωτήματα  και νέες δυνατότητες...

Η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 25ης Γενάρη, προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά είχε δεσμευτεί για την κατάργηση του πλαισίου του ΑΣΕΠ και για μόνιμους διορισμούς σε όλους τους κλάδους της εκπαίδευσης. Η παραπάνω δέσμευση αποτελεί μια βασική πτυχή της εκπαιδευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πρόκειται για μια αιχμή που το κίνημα και οι ενώσεις των εκπαιδευτικών, αλλά και οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν πολεμήσει σκληρά στο παρελθόν.

Όμως για εμάς δημιουργούνται ορισμένοι προβληματισμοί. Καταρχήν, το ίδιο το υπουργείο έχει αναδιπλωθεί από την αρχική του θέση και έχει δημιουργήσει μια ορισμένη ασάφεια, με αντιφατικές δηλώσεις, και ορισμένες φορές αντικρουόμενες, ανάμεσα στον υπουργό Μπαλτά και τον αναπληρωτή υπουργό Κουράκη. Από την ηγεσία του υπουργείου μπαίνει, πιθανά, μια νέα κατεύθυνση, όχι κατάργησης αλλά αλλαγής του πλαισίου του διαγωνισμού, ένα νέο σύστημα διορισμού υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ το οποίο θα στηρίζεται στην μοριοδότηση μια σειράς κριτηρίων (διαγωνισμός, κοινωνικά κριτήρια, προϋπηρεσία). Επομένως στη νέα κατεύθυνση που περιγράφεται, δημιουργείται  ερώτημα αν και κατά πόσο το νέο σύστημα, από τη στιγμή που διατηρεί βασικές πτυχές των προβληματικών του ΑΣΕΠ, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις για μαζικούς διορισμούς.

Και ποιός είναι ο ρόλος του συλλόγου μας και του φοιτητικού κινήματος σε όλα αυτά;

 Στη νέα συνθήκη που όπως φαίνεται θα ανοίξει για το ζήτημα του διορισμού των εκπαιδευτικών, εμείς σαν μελλοντικοί εκπαιδευτικοί έχουμε ιδιαίτερο συμφέρον να κατοχυρωθεί ένα πλαίσιο μαζικών διορισμών στο δημόσιο σχολείο. Και ακριβώς για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πιο αποτελεσματικά το αίτημά μας, το πιο αποτελεσματικό μέσο που διαθέτουμε είναι ο φοιτητικός μας σύλλογος, η δομή που μας επιτρέπει συλλογικά να εκφραζόμαστε και να αγωνιζόμαστε για τα συμφέροντά μας. Όπως και στο παρελθόν που ο σύλλογος Φιλοσοφικής είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα ενάντια στην θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ το 1997, έτσι και στο επόμενο διάστημα μπορούμε μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες να πάρουμε θέση για το ζήτημα και να διεκδικήσουμε ένα πλαίσιο μαζικών διορισμών στο δημόσιο σχολείο.
Και σε αυτό το ζήτημα θα πρέπει να επιδιώξουμε τη σύνδεση και με άλλους συλλόγους που αποβλέπουν στην αποκατάσταση στη δημόσια εκπαίδευση αλλά και με τους εκπαιδευτικούς και τους καθηγητές για κοινή δράση στο ζήτημα των διορισμών.

Διεκδικούμε μαζικούς διορισμούς στο δημόσιο σχολειό, χωρίς προαπαιτούμενα και επιπλέον εξεταστικά φίλτρα, ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα υποστελέχωσης των σχολείων αλλά και η ανεργία στο κλάδο των εκπαιδευτικών!

η συνέχεια εδώ...

ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΛΑ!

    

   Είναι γεγονός ότι η πραγματικότητα που δημιουργήθηκε στα ελληνικά πανεπιστήμια από τις μνημονιακές πολιτικές είναι από κάθε άποψη καταστροφική για τους φοιτητές. Τα τελευταία 5 χρόνια λίγο πολύ ζήσαμε μια κατάσταση που βλέπαμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας να πλήττονται με απόλυτο τρόπο. Και πως να μην συνέβαινε αυτό όταν το κλείσιμο σχολών και τμημάτων μέσω του σχεδίου Αθηνά, οι διαγραφές φοιτητών, η περικοπή των φοιτητικών παροχών, οι απολύσεις διοικητικών ήταν μόνο μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε. Προφανώς όλα αυτά δεν μας άφησαν αδιάφορους, οι φοιτητές με τους αγώνες τους είτε απέκρουσαν την επίθεση είτε απονομιμοποιήσαν με πλήρη τρόπο στα μάτια της κοινωνίας το σύνολο αυτών των μέτρων.

   Όλη αυτή η κατεύθυνση διάλυσης του δημόσιου δωρεάν πανεπιστημίου προφανώς και παραμένει ακόμα ενεργή. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα μας χαριστεί τίποτα αν μείνουμε στην αδράνεια και περιμένουμε απλά από τον νέο υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είτε να εφαρμόσει τις διακυρήξεις του είτε να υιοθετήσει πάγια αιτήματα του φοιτητικού κινήματος στα οποία καμία αναφορά δεν έχει γίνει. Η εμπειρία που υπάρχει από την ιστορία των κινημάτων είναι ότι όταν αυτά αδρανοποιούνται και αναθέτουν στους από πάνω την υλοποίηση των αιτημάτων τους τότε αυτά σπάνια γίνονται πραγματικότητα. Έτσι εμείς λέμε ότι ήρθε η ώρα να αγωνιστούμε ακόμια περισσότερο, να διεκδικήσουμε μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και να τα πάρουμε πίσω όλα!

   Διεκδικούμε λοιπόν να πάρουμε πίσω όλα όσα χάσαμε τα τελευταία χρόνια της κοινωνικής καταστροφής, αλλά διεκδικούμε και ακόμα περισσότερα, νέες κατακτήσεις που θα βελτιώνουν τους όρους της φοιτητικής μας καθημερινότητας και της επαγγελματικής μας προοπτικής.

Η πραγματικότητα που θέλουμε να δημιουργήσουμε στο Πανεπιστήμιο  δεν μπορεί παρά να είναι απαλλαγμένη από:

·         τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, έναν νόμο που επέφερε το πιο σκληρό χτύπημα στο δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο.Με βαθειά αντιδημοκρατική βάση ο νόμος αυτός ήταν η αιτία που ο Φορτσάκης μπόρεσε να κάνει το ΕΚΠΑ στέκι των ΜΑΤ, που οι διαγραφές μπήκαν στην ημερήσια διάταξη και έγιναν πραγματική απειλή για χιλιάδες συμφοιτητές μας. Μαζί με τον νόμο πρέπει να φύγουν και το σύνολο των διατάξεων του όπως είναι η κατάργηση του ασύλου, η αυταρχική και αντιδημοκρατική δομή διοίκησης των συμβουλίων ιδρυμάτων και η εντατικοποίηση των σπουδών μας. Όπου έχουν ψηφιστεί οι Οργανισμοί των Ιδρυμάτων, ένα από τα μέσα εμπέδωσης του αντιδραστικού νόμου, πρέπει να απαιτήσουμε άμεσα την κατάργησή τους.

·         τα διασπασμένα πτυχία χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα και τους ατομικούς φακέλους προσόντων. Με απλά λόγια ζητάμε να παίρνουμε όλοι ένα πτυχίο που θα έχει αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας και δεν θα το έχουμε για να το κορνιζάρουμε στον τοίχο μας. Ένα πτυχίο που θα μας δίνει κοινά επαγγελματικά δικαιώματα ώστε να μπορούμε αύριο να αγωνιζόμαστε μαζί για αυτά και όχι ο καθένας μόνος του!

·         την αξιολόγηση των ιδρυμάτων η οποία μοναδικό σκοπό έχει να οδηγήσει τμήματα και σχολές σε κλείσιμο. Η αξιολόγηση αποτέλεσε βασικό μοχλό πίεσης για την εφαρμογή του σχεδιόυ Αθηνά που εξαφάνιζε από τον χαρτη ολόκληρα τμήματα. Με τους αγώνες μας μέσω του φοιτητικού μας συλλόγου καταφέραμε στην Φιλοσοφική να μην κλείσει το τμήμα της Ψυχολογίας και να μην συγχωνευθούν τα ξενόγλωσσα. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι αυτός ο μηχανισμός μόνο ενάντια στα συμφέροντα μας μπορεί να λειτουργήσει.

·         τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων οι οποίες οδήγησαν εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία και διέλυσαν τις διοικητικές υπηρεσίες των σχολών.

·          την περικοπή των φοιτητικών παροχών. Η σίτηση, η στέγαση, τα συγγράμματα και η μεταφορά είναι δικαιώματα όλων μας τα οποία πρέπει να επανακατοχυρώσουμε.

·         Την μειωμένη χρηματοδότηση η οποία μαζί με τις απολύσεις των διοικητικών δημιούργησε συνθήκη υπολειτουργίας εώς και διάλυση των δομών των σχολών. Τα τελευταία 5 χρόνια η χρηματοδότηση  της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μειώθηκε πάνω από 70% ενώ τα αποθεματικά των ιδρυμάτων, όπως και αυτά των ασφαλιστικών ταμείων χάθηκαν σε μια νύχτα μέσω του PSI (...ναι τότε που μας «σώζανε» με το κούρεμα του εξωτερικού χρέους της χώρας το οποίο εν τέλει αυξήθηκε).

Εν τέλει αξίζει να αγωνιστούμε για την κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης (κολλέγια, ΙΕΚ κλπ) και για την δημιουργία ενός μαζικού δημόσιου δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημίου. Αξίζει να αγωνιστούμε για μια καλύτερη καθημερινότητα, για ένα αύριο με δικαιώματα και αξιοπρέπεια!

η συνέχεια εδώ...

Έφυγε από τη ζωή η συντρόφισσά μας Αλεξάνδρα (Αλέκα) Λέκκα

Στις 7 Γενάρη έφυγε από τη ζωή η συντρόφισσά μας Αλεξάνδρα (Αλέκα) Λέκκα, ιδρυτικό μέλος της Συνεργασίας Ανεξάρτητων Φιλοσοφικής (ΣΑΦ).

Η Αλέκα γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα και από τα μαθητικά της χρόνια στρατεύτηκε στην Αριστερά. Το 1982-3, μπαίνοντας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, συμμετείχε στη δημιουργία της ΣΑΦ, ενός σχήματος που συμμετείχε στις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών. Η ΣΑΦ ήταν ένα χωρίς προηγούμενο πείραμα διαμόρφωσης μιας συλλογικότητας που να συνδυάζει τη μαζική απεύθυνση με τον αγώνα ενάντια στον αστικό εκσυγχρονισμό στα πανεπιστήμια. Από τα φυλλάδια της ΣΑΦ, που ξέφευγαν από τον ιδεότυπο της παραταξιακής προκήρυξης, μέχρι τις εκδηλώσεις για την Ιστορία και το Σχολείο, και από τη μάχη ενάντια στα Εξάμηνα μέχρι τη μάχη ενάντια στη μεταρρύθμιση Κοντογιαννόπουλου, η Αλέκα συμμετείχε με τον πιο ενεργό τρόπο, αφήνοντας το δικό της ίχνος στο φοιτητικό κίνημα. Αδιόριστη εκπαιδευτικός στη δεκαετία του 1990 θα πάρει μέρος στους μεγάλους αγώνες ενάντια στην κατάργηση της επετηρίδας και το διαγωνισμό της ντροπής και θα διατελέσει πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιορίστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ). Παράλληλα θα εργαστεί, ως συμβασιούχος αρχαιολόγος στο Υπουργείο Πολιτισμού, στα εκπαιδευτικά προγράμματα. Μετά το διορισμό της ως φιλολόγου στη Μέση Εκπαίδευση θα εργαστεί στη Χίο και μετά στην Αθήνα, παραμένοντας ενεργή στο κίνημα των εκπαιδευτικών συμμετέχοντας ενεργά στις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις.

Την αποχαιρετούμε την Δευτέρα, στις 13:30, στο νεκροτραφείο του Κόκκινου Μύλου.

η συνέχεια εδώ...

Μισώ την πρωτοχρονιά. Του Αντόνιο Γκράμσι

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές  με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος. 

Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών.

Λένε πως η χρονολογία είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας - αυτό το παραδεχόμαστε. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχουν τέσσερις ή πέντε θεμελιώδεις ημερομηνίες, τις οποίες κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του τις έχει πάντα κατά νου,  που έχουν περιπαίξει την ιστορία. Κι αυτές είναι πρωτοχρονιές. Η πρωτοχρονιά της ρωμαϊκής ιστορίας ή του μεσαίωνα ή της νεωτερικότητας.

Κι έχουν γίνει τόσο διαπεραστικές και τόσο  απολιθωτικές που, κι εμείς οι ίδιοι εκπλησσόμαστε καμιά φορά αναλογιζόμενοι ότι η ζωή στην Ιταλία άρχισε το 752, κι ότι το 1490 ή το 1492 είναι σαν βουνά στα οποία η ανθρωπότητα αναρριχήθηκε ακαριαία φτάνοντας σε έναν νέο κόσμο, εισερχόμενη σε μια νέα ζωή.  Κι έτσι η ημερομηνία γίνεται ένα εμπόδιο, ένα παραπέτασμα που εμποδίζει να δούμε ότι η ζωή συνεχίζει να εκτυλίσσεται με το ίδιο, αμετάβλητο, βασικό  μοτίβο, χωρίς απότομες μεταβολές, με τον ίδιο τρόπο που στον κινηματογράφο σκίζεται το φιλμ κι έχουμε ένα διάλειμμα  εκτυφλωτικού φωτός. 

Γι' αυτό, μισώ την πρωτοχρονιά. Θέλω κάθε πρωινό νά 'ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. Κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. Τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη.    

Καμιά πνευματική αγκίστρωση. Κάθε ώρα της ζωής μου θά΄ θελα να είναι νέα, παρότι συνδεδεμένη με τις περασμένες. Καμία μέρα ξεφαντώματος με συλλογικές  στιχοπλοκές, που τις ανταλλάσσω με ξένους που δεν με ενδιαφέρουν. Επειδή ξεφάντωναν οι πρόγονοι των προγόνων μας κτλ πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε την ανάγκη του ξεφαντώματος. Όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλα. 

η συνέχεια εδώ...

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΔΕΝ ΑΡΓΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ... (ή ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ)

Στην ελλάδα της κοινωνική εξαθλίωσης....

Αδιαμφισβήτα οι πολιτικές που έχουν επιβλήθει στην Ελλάδα τα χρόνια του μνημονίου, είναι από τις πιο αντιλαϊικές που έχει βιώσει αυτός ο τόπος. Χιλίαδες άνθρωποι ζουν στα όρια της φτώχειας, στην ανεργία και στην επισφάλεια, οδηγούνται στην μετανάστευση και τη συλλογική κατάθλιψη, μέρα με την μέρα βλέπουν τα δικαιώματα τους να καταστρατηγούνται και βιώνουν την καταστολή στο πετσί τους. 

...και στο πανεπιστήμιο του Φορτσακισμού 

 Προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμπεδωθεί πως η νεολαία και ο λαος είναι καταδικασμένοι σε ένα ανύπαρκτο μέλλον. Την ίδια στιγμή κάθε έννοια δημοσίου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημιού ποδοπατάται. Το πανεπιστήμιο γίνεται ένα κάτεργο εντατικοπιήσης και αυταρχισμού. Τα πτυχία θεωρούνται κουρελόχαρτα, οι φοιτητές δενδικαιούμαστε να ορίσουμε τους όρους των σπουδών μας, οι εργολαβίες εισβάλλουν στις σχολές,βιώνουμε καθεστώς μπατσοκρατίας στα ιδρύματα και βρισκόμαστε πεταμένοι μέσα στα σκουπίδια.

Στο ΕΚΠΑ συγκεκριμένα, από τότε που ο πρύτανης-σερίφης Φορτσάκης ανέλαβε τα καθήκοντά του, μαθαίνουμε για απειλητικές ανακοινώσεις περί κατάργησης των φοιτητικών συλλόγων, βλέπουμε την αστυνομία (ιδιωτική ή μη) να κόβει βόλτες απο τους χώρους των σπουδών μας και να επιδίδεται σε ξυλοδαρμούς συμφοιτητών μας.

(Κι άλλα) σκουπίδια μέσα στις σχολές... 

 Βέβαια όχι μόνο στο ΕΚΠΑ αλλά σε όλα τα ιδρύματα οι αυταρχικές διοικήσεις και οι κυβερνητικές πολιτικές βρίσκουν συμμάχους στην παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που υπερασπίζεται την κρατική τρομοκρατία και όλες τις μεταρρυθμίσεις.
Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ χειροκρότησε την καταπάτηση της απόφασης της γενικής συνέλευσης και το σπάσιμο της κατάληψης ένα προηγούμενο διάστημα στην Φιλοσοφική, κατηγόρησε τους φοιτητές της ΝΟΠΕ που στην προσπάθεια τους να υλοποιήσουν τις αποφάσεις των συλλόγων τους ξυλοκοπήθηκαν από τα ΜΑΤ και δεν δέχτηκε να καταγγείλλει τη δημοσιοποιήση των στοιχείων φοιτητή της Νομικής από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα, παίζοντας το ρόλο του χαφιέ μέσα στο πανεπιστήμιο.

Πιο πρόσφατο γεγονός είναι η τοποθέτηση μέλους της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΠΘ σχετικά με την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, με άρθρο που φιλοξενούσε το site της παράταξης. Στο συγκεκριμένο άρθρο o αρθρογράφος επιχειρηματολογούσε υπέρ της στάσης της κυβέρνησης και του υπουργείου δικαιοσύνης, λέγοντας πως ακόμα κι αν ο ίδιος ο νόμος επιτρέπει στο Ν.Ρωμανό να παρακολουθήσει τα μαθήματα της σχολής του αυτό δεν πρέπει να του επιτραπεί διότι είναι “επικίνδυνος” για τους συναδέλφους του και καλεί μάλιστα τη δικαιοσύνη να μην υποχωρήσει της θέσης της και να μην δεχθεί τον “εκβιασμό” της απεργίας πείνας που κάνει ο Ρωμανός. Ταυτόχρονα, ο ΔΑΠίτης αρθρογράφος επιδίδεται σε ένα κρεσέντο προσωπικής επίθεσης στον Ν.Ρωμανό αποκαλώντας τον “αδίστακτο εγκληματία, επικίνδυνο για την κοινωνία”, “γόνο εύπορης οικογένειας με υπαρξιακά κενά” που “αντί να ξεκινήσει απαλλοτρίωση από την περιουσία της μαμάκας του, ξεκίνησε από τις τράπεζες”.

Αυτή είναι η τοποθέτηση της κυβερνητικής παράταξης για έναν άνθρωπο που παλεύει για τα αυτονόητα, για το δικαίωμα του στην παιδεία. Ο Ν.Ρωμανός, κρατούμενος και απεργός πείνας από τις 10 Νοεμβρίου δίνει στο νοσοκομείο Γεννηματάς την πιο οδυνηρή μάχη απέναντι στην αναλγησία της κρατικής εξουσίας που τόσο πολέμησε ενάντια της. Σε λίγες μέρες (6 Δεκέμβρη) συμπληρώνονται 6 χρόνια από τότε που ο Ρωμανός είδε τον φίλο του να σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του, από τότε που η κυβέρνηση εγκαινίασε το μότο “στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες”.

Οι μέρες της μπλέ αφθονίας σας είναι μετρημένες... 

Οι κυβερνώντες και η καθεστωτική παράταξη της ΔΑΠ θα πρέπει να φοβούνται πως οι νύχτες οργής δεν αργούν να ξαναξεκινήσουν. Ο αγωνιζόμενος λαος και η νεολαία σε αυτόν τον τόπο έχουν δώσει -ουκ ολίγες φορές- την απάντηση που αρμόζει όταν ανθρωποι ξεψυχούν, βασανίζονται, υποφέρουν εξαιτίας της ανάλγητης κυρίαρχης πολιτικής. Έχουν δείξει πως μπορούν να διεκδικήσουν μια ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

η συνέχεια εδώ...