Μη Μ.Α.Σ. διασπάς το σύλλογο …

Εδώ και ένα χρόνο, η ΚΝΕ ή αλλιώς ΜΑΣ, πηγαίνοντας κόντρα στην ενότητα  του συλλόγου Φιλοσοφικής «Κώστας Βάρναλης», προσπαθεί να δημιουργήσει  ξεχωριστό, “ανεξάρτητο” σύλλογο Ιστορικού-Αρχαιολογικού.

Γιατί ο σύλλογος αυτός πλήττει εμάς και την ενότητά μας;

1.    Τα φοιτητικά συμφέροντα, τα ζητήματα που απασχολούν τους φοιτητές (φοιτητικές παροχές, συνθήκες σπουδών, δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης) είναι κοινά για όλα τα τμήματα της Φιλοσοφικής.

Και είναι εξίσου κοινοί οι αγώνες που κλήθηκαν, καλούνται και θα κληθούν να δώσουν οι φοιτητές για την διεκδίκηση ή την προάσπισή τους. Για παράδειγμα, οι εσωτερικοί κανονισμοί που έρχονται για να φέρουν μια σειρά από καταστροφικές αλλαγές στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα (π.χ. διάσπαση πτυχίων, διαγραφές φοιτητών, περικοπή συγγραμμάτων και άλλων παροχών όπως σίτιση και στέγαση) θα αποτελέσουν κοινό πρόβλημα τόσο για τον φοιτητή του Ιστορικού-Αρχαιολογικού όσο και για τον φοιτητή οποιουδήποτε άλλου τμήματος της σχολής μας! Ο αγώνας εναντίον τους απαιτεί ευρύ συντονισμό όλων των φοιτητών κάτι που μόνο μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις μπορούμε να πετύχουμε! 

2.    Τα ζητήματα φοιτητικής καθημερινότητας (καθαριότητα χώρου, περιστατικά καθηγητικής ή εργοδοτικής αυθαιρεσίας, προβλήματα στην μετακίνηση/τις βιβλιοθήκες/τις γραμματείες) επηρεάζουν άμεσα όλους τους φοιτητές, και απαιτούν μια συνολική θεώρηση και αντιμετώπιση. Για παράδειγμα , η πρόσφατη απόλυση των καθαριστριών της Φιλοσοφικής είναι ένα ζήτημα που αφορά ή θα πρέπει να αφορά μονάχα το Ιστορικό-Αρχαιλογικό;

η συνέχεια εδώ...

Ακαδημαϊκές συμμορίες

Παναγιώτης Σωτήρης

αναδημοσίευση από UNFOLLOW

Το άρθρο, γραμμένο από μια δημοσιογραφική πένα γνωστή για την εκκωφαντική μονομέρειά της υπέρ των «μεταρρυθμίσεων» στην εκπαίδευση, τον κ. Απόστολο Λακασά, ήταν αρκούντως αποκαλυπτικό. Το Συμβούλιο Ιδρύματος του Πανεπιστημίου Αθηνών περνάει από ανάκριση τους υποψηφίους Κοσμήτορες των Σχολών. Το περιεχόμενο της ανάκρισης αφορά το πώς θα εφαρμόσουν το νέο νόμο εφόσον με  γραπτές τοποθετήσεις και δράσεις έχουν τοποθετηθεί εναντίον του και εάν θα καλέσουν την αστυνομία σε περίπτωση που οι φοιτητές με τις διαμαρτυρίες τους διακόψουν μια συνεδρίαση της Συγκλήτου. Δεσμεύονται μάλιστα ότι θα απορρίψουν τις υποψηφιότητες όσων έχουν ταχθεί κατά του νόμου…

Μάλιστα, ένα μέλος του Συμβουλίου, η κ. Κιντή, που πρόσφατα εγκατέλειψε τη… ΔΗΜΑΡ επειδή της φάνηκε υπερβολικά αριστερή και η οποία το καλοκαίρι του 2013 κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής κινητοποίησης των φοιτητών μαζί με τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ιδρύματος κ. Μπερτσιμά κάλεσε την αστυνομία να εισβάλει στο κτίριο της Πρυτανείας, σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι έχουν «την ευθύνη να επιλέξουν τους κατάλληλους». Ενώ ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου κ. Παπαγεωργίου δήλωσε ότι θα «προχωρήσουν σε ουσιαστικό έλεγχο των προσόντων και των ικανοτήτων των υποψηφίων». Είναι σαφές ότι η επιλογή θα γίνει με αμιγώς φρονηματικά κριτήρια και με γνώμονα το εάν οι υποψήφιοι για να διοικήσουν τα ιδρύματα και τις σχολές θα είναι αρκούντως συμμορφωμένοι με το κυρίαρχο αγοραίο και αυταρχικό πρότυπο για την ανώτατη εκπαίδευση. 

η συνέχεια εδώ...

Παύλος Αντωνόπουλος: Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!

Στις 8 του Γενάρη η Κυβέρνηση με συνέλαβε γιατί παρανόμησα. Με κατηγορεί ότι παρανόμησα γιατί θέλησα να διαδηλώσω την αντίθεση μου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους μηχανισμούς της και την πολιτική της. Κάτι που για τον Πρωθυπουργό μας αποτελεί ενέργεια στα όρια της τρομοκρατίας. Με συνέλαβε γιατί θέλησα να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου στον Τύπο για την απόφαση της να καταπατήσει το Σύνταγμα και να μου αφαιρέσει τη δυνατότητα να συνέρχομαι και να διαδηλώνω ειρηνικά την αντίθεση μου στην πολιτική της. Με συνέλαβε πριν καν προλάβω να παρανομήσω. Προέβλεψε ότι θα παρανομήσω. Αν και πήρε όλα τα μέτρα να μη μπορέσω να παρανομήσω. Κινητοποίησε όλο τον κατασταλτικό μηχανισμό της και απέκλεισε τη δυνατότητα να πλησιάσει κανείς στον τόπο της παρανομίας. Εμένα με συνέλαβε προληπτικά. Για να μη παρανομήσω. Γιατί δεν σκέφτηκε να βγάλει κι απαγορευτικό για τις συνεντεύξεις Τύπου.

Με συνέλαβε γιατί, όπως με κατηγορεί, αντιστάθηκα στις αρχές! Η μοναδική επαφή μου με τις αρχές ήταν το χέρι του γνωστού διοικητή των ΜΑΤ, Δαρείου, που με συνέλαβε και με παρέδωσε να μου φορέσουν χειροπέδες. Μπορεί να μη προλάβαμε να ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη Τύπου, αλλά προλάβαμε να τραβήξουμε Video που δείχνει όλη τη διαδρομή μας και τα γεγονότα. Ήμουν απαράδεκτα ήρεμος παρά το ότι τα ΜΑΤ με πήγαιναν καροτσάκι. Εκτός κι αν θεωρείται αντίσταση κατά των αρχών το ότι κράτησα την ισορροπία μου και δεν ξάπλωσα στον δρόμο.

η συνέχεια εδώ...

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις. Tου Ernesto Che Guevara

Η παρακάτω ιστορική ομιλία εκφωνήθηκε από τον Τσε σε κουβανούς φοιτητές της Ιατρικής, στις 20 Αυγούστου 1960.

αναδημοσίευση από TVXS

Όλοι σχεδόν ξέρετε ότι ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ως γιατρός πριν από αρκετά χρόνια. Όταν ξεκίνησα, όταν άρχισα να σπουδάζω ιατρική, οι περισσότερες από τις ιδέες που έχω σήμερα ως επαναστάτης απουσίαζαν από το οπλοστάσιο των ιδανικών μου. Ήθελα να πετύχω, όπως θέλουν όλοι. Το όνειρο μου ήταν να γίνω διάσημος ερευνητής. Το όνειρο μου ήταν να δουλεύω ακούραστα για να πετύχω κάτι που θα μπορούσε πραγματικά να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, αλλά, την ίδια στιγμή, θα αποτελούσε κι έναν προσωπικό θρίαμβο. Ήμουν, όπως όλοι μας, ένα παιδί του περιβάλλοντος μου. Μέσα από κάποιες ειδικές περιστάσεις, ίσως και εξαιτίας του χαρακτήρα μου επίσης, αφού πήρα το  πτυχίο μου, άρχισα να ταξιδεύω στη Λατινική Αμερική και τη γνώρισα πολύ καλά.

η συνέχεια εδώ...

Γιάννης Ρίτσος, πάντα επίκαιρος και κοφτερός

Mε την περίπτωση του Ρίτσου, η αστική κριτική έπρεπε να υπερβεί ένα σκόπελο: πώς γίνεται ένας τόσο σημαντικός ποιητής να εμπνέεται από το κομμουνιστικό όραμα και μάλιστα να είναι αυτό ο σκελετός όλης του της δημιουργίας; Μία ήταν και παραμένει η λύση: να κρυφτούν ερμητικά κάτω από το χαλί οι ιδεολογικοί άξονες της ποιητικής του Ρίτσου και να δαιμονοποιηθεί το έργο του ως τεράστιο και επομένως άνισο.

αναδημοσίευση από UNFOLLOW

Του Γιάννη Ιόλαου Μανιάτη – Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Με αφορμή τη νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου Υπερώον, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2013, έρχεται η στιγμή να ξεκινήσει μια συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η κριτική την καλλιτεχνική δημιουργία, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει πρόσημο κομμουνιστικό. Ο Ρίτσος, στόχος για δεκαετίες μιας λογοτεχνικής κριτικής βασισμένης σε στερεότυπα και μετέωρα επιχειρήματα, ακόμη μια φορά αντιμετωπίζεται με τρόπο στερεοτυπικό και τελικά ανορθολογικό.

Με κεντρικούς άξονες την ιδεολογική και πολιτική του στράτευση και τον μεγάλο όγκο των γραπτών του, η επίσημη ιδεολογία ασχολείται με το έργο του θεωρώντας το αξιόλογο παρά το γεγονός ότι ο δημιουργός του ήταν κομμουνιστής. Στην πραγματικότητα το τιτάνιο έργο του Γιάννη Ρίτσου είναι σημαντικό –και σήμερα έντονα απαραίτητο– επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστής, διότι ο κομμουνισμός του Ρίτσου δεν είναι απλώς μιαν επιλογή, είναι συνολική θέαση του κόσμου, συνολική θέαση της δημιουργίας. Ο ίδιος δεν επιχειρεί με την ποίησή του να αλλάξει μόνον τον κόσμο. Αλλάζει και τον τρόπο που γράφεται η ίδια η ποίηση.

Ο Ρίτσος, μοναδική περίπτωση στα κιτάπια της ελληνικής –ίσως και της παγκόσμιας– ποίησης, ενδύεται τη φόρμα του ποιητή εργάτη. Δεν συνθέτει ποιήματα μόνον για την εργατική τάξη, γράφει κι ο ίδιος ως εργάτης, ως χειρώνακτας της ποίησης. Το έργο του ορθώνεται ως αντίλογος στη μεγάλη αφήγηση του καπιταλισμού, απέναντι στην αφήγηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, ο Ρίτσος σηκώνει ένα ποιητικό τείχος με τα συνθήματα της ελευθερίας και της χειραφέτησης γραμμένα επάνω του. Δυστυχώς, το μεγάλο σε όγκο έργο του είναι μικρότερο απ’ όσο απαιτεί η επέλαση του καπιταλισμού – τουλάχιστον η σημερινή. Ως δημιουργός πραγματικά ριζοσπαστικής τέχνης ο ποιητής παράγει διαρκώς ποιήματα, ακάματα και αδιάκοπα βομβαρδίζει το τοπίο της βαρβαρότητας με στίχους, με ποιητικές εικόνες.

η συνέχεια εδώ...

Το υπουργείο βλάπτει σοβαρά τη δημόσια και δωρεάν παιδεία! Ή αλλιώς τί είναι οι εσωτερικοί κανονισμοί...

Τους τελευταίους τρείς μήνες η πολιτική συγκυρία χρωματίζεται έντονα από το τεταμένο κλίμα στο χώρο της παιδείας λόγω της μεγάλης απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια πανελλαδικά. Μια απεργία με ριζοσπαστικές μορφές πάλης και πολιτικοποιημένα αιτήματα που δεν αντιστέκεται  απλώς στις αξιολογήσεις και τις απολύσεις αλλά αγωνίζεται και για ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, υπενθυμίζοντας στην νεολαία πως τώρα είναι η ώρα να βγει κι ο δικός μας αγώνας στο προσκήνιο.

Παρά την αστάθεια και τις υποχωρήσεις στις οποίες έχει οδηγηθεί η κυβέρνηση και το υπουργείο από τον κλαδικό αυτό αγώνα, το υπουργείο επιμένει να χτυπά με κάθε μέσο τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ανοίγοντας σήμερα ένα νέο μέτωπο, συντάσσοντας και κοινοποιώντας τους πρότυπους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας των Ανώτατων Ιδρυμάτων. Πρόκειται επί της ουσίας για μια επαναδιατύπωση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου με προσθήκες που ορίζουν σε ακόμη πιο σκληρή κατεύθυνση την εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης…

…Ας πάρουμε μια μικρή-πικρή γεύση

ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ.

Τι αλλάζει;

·      εισαγωγή πιστωτικών μονάδων (π.μ.) που στο σύνολό τους φτάνουν τις 180 και σε κάθε έτος (των προπτυχιακών σπουδών) οι φοιτητές απαιτείται να συγκεντρώσουν 60 π.μ. (άρα τα έτη φοίτησης από 4 μειώνονται σε 3) και αναγκαία προϋπόθεση για την εισαγωγή στο επόμενο έτος είναι η συμπλήρωση και των 60 π.μ.

·      διατυπώνεται με σαφήνεια αναντιστοιχία μεταξύ τμήματος-προγράμματος σπουδών, δηλαδή κάθε τμήμα μπορεί να παρέχει περισσότερα του ενός προγράμματα σπουδών(π.χ. στο τμήμα αγγλικής φιλολογίας να παρέχονται και προγράμματα σπουδών από άλλες ξενόγλωσσες φιλολογίες) κατακερματίζοντας με αυτόν τον τρόπο το γνωστικό αντικείμενο και κατ’ επέκταση τα επαγγελματικά δικαιώματα!

·      ακόμη προβλέπονται προγράμματα σύντομου κύκλου σπουδών με μέγιστο αριθμό π.μ. για την ολοκλήρωσή τους τις 120 (άρα διετείς σπουδές) μεγαλώνοντας την ψαλίδα σχετικά με την κατάρτιση  και την αξία των επαγγελματικών δικαιωμάτων μεταξύ των φοιτητών και επικυρώνοντας την παροχή πτυχίων πολλών ταχυτήτων.

·      ορίζεται κατεύθυνση για τη συγκρότηση προγραμμάτων και σχολών «Δια Βίου Μάθησης», σε μια προσπάθεια να κατοχυρωθεί ότι οι φοιτητές θα αναζητούν συνεχώς τίτλους επανακατάρτησης για να έχουν μια ελπίδα στην αγορά εργασίας. Πρόκειται για άλλη μια επίθεση στα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχυρώνουν τα πτυχία μας.

η συνέχεια εδώ...

23 χρόνια από τη δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα

Δεν πρόκειται για μια εθιμοτυπική υπόμνηση ούτε για μια απόπειρα εξιδανίκευσης. Πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια να ξεπεράσουμε το παρελθόν κατανοώντας τις συνθήκες που το δημιούργησαν και εξαλείφοντας όλες εκείνες τις μήτρες που προκάλεσαν τον πόνο και την οδύνη. Και αυτό μπορούμε να το επιτύχουμε μόνον όταν μετασχηματίσουμε τον ιστορικό χρόνο σε δύναμη αμφισβήτησης, έμπνευσης, απελευθέρωσης και δημιουργίας.

Ανακοίνωση ΕΛΜΕ Καρδίτσας

«ΖΕΙ ΖΕΙ ο Τεμπονέρας ΖΕΙ, με Πέτρουλα  Λαμπράκη μας οδηγεί».

Το εκπαιδευτικό και νεολαιίστικο κίνημα δεν έπαψε όλα αυτά τα 23 χρόνια να τιμά το Ν. Τεμπονέρα και δεν υπάρχει διαδήλωση της νεολαίας  όπου να μη μνημονεύεται το όνομά του. Γιατί κάθε

 αγωνιστής και τέτοιος ήταν ο Νίκος ζει και δικαιώνεται στους κοινωνικούς αγώνες του λαού μας. Σήμερα αυτό ισχύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Σήμερα που η πολιτική ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης είναι πολιτική λεηλασίας της χώρας και επιβολής εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα για το λαό και τη νεολαία. Και για να προωθηθεί συνοδεύεται από κλιμακούμενα μέτρα περιστολής και καταπάτησης των συνδικαλιστικών, δημοκρατικών και πολιτικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων και των νέων που με τη θεωρία των «δύο άκρων», την άγρια καταστολή κάθε λαϊκής κινητοποίησης, τη βιομηχανία διώξεων ενάντια σε εργάτες, εργαζόμενους, μαθητές, αγωνιστές και τη νομοθέτηση ποινών για όσους αγωνίζονται ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ και διαμορφώνει «καθεστώς» φασιστικοποίησης της δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Σήμερα που στην εκπαίδευση η πολιτική του συστήματος προωθεί ήδη την κατάργηση της μονιμότητας, χιλιάδες διαθεσιμότητες-απολύσεις, τη συντριβή των εργασιακών κατακτήσεων των εκπαιδευτικών και την γενικευμένη «ωρομισθικοποίηση τους». Ταυτόχρονα κλιμακώνει την ταξικότητα και με το «νέο» αντιδραστικό σχολείο, καταργεί τα ψήγματα της δωρεάν παιδείας, πετάει στο δρόμο και στις φτηνές καταρτίσεις μαζικά τη νεολαία και την προετοιμάζει για το ρόλο του σύγχρονου δούλου στα σκλαβοπάζαρα των ειδικών οικονομικών ζωνών, στα κάθε λογής «κοινωνικά προγράμματα» υπερεκμετάλλευσης και εμπέδωσης της εξαθλίωσης.

η συνέχεια εδώ...

Μισώ την πρωτοχρονιά

Red_Notebook

Του Αντόνιο Γκράμσι

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές  με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος.

Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών.

Λένε πως η χρονολογία είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας -αυτό το παραδεχόμαστε. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχουν τέσσερις ή πέντε θεμελιώδεις ημερομηνίες, τις οποίες κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του τις έχει πάντα κατά νου,  που έχουν περιπαίξει την ιστορία. Κι αυτές είναι πρωτοχρονιές. Η πρωτοχρονιά της ρωμαϊκής ιστορίας ή του μεσαίωνα ή της νεωτερικότητας. Κι έχουν γίνει τόσο διαπεραστικές και τόσο  απολιθωτικές που, κι εμείς οι ίδιοι εκπλησσόμαστε καμιά φορά αναλογιζόμενοι ότι η ζωή στην Ιταλία άρχισε το 752, κι ότι το 1490 ή το 1492 είναι σαν βουνά στα οποία η ανθρωπότητα αναρριχήθηκε ακαριαία φτάνοντας σε έναν νέο κόσμο, εισερχόμενη σε μια νέα ζωή.  Κι έτσι η ημερομηνία γίνεται ένα εμπόδιο, ένα παραπέτασμα που εμποδίζει να δούμε ότι η ζωή συνεχίζει να εκτυλίσσεται με το ίδιο, αμετάβλητο, βασικό  μοτίβο, χωρίς απότομες μεταβολές, με τον ίδιο τρόπο που στον κινηματογράφο σκίζεται το φιλμ κι έχουμε ένα διάλειμμα  εκτυφλωτικού φωτός.

η συνέχεια εδώ...