Φασίστες εισέβαλαν στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Ιατρικής Αθήνας

Τη Γενική Συνέλευση φοιτητών Ιατρικής διέκοψαν 15 εισβολείς με ρόπαλα και κράνη που εισέβαλαν στο χώρο της συνέλευσης και άρχισαν να τρομοκρατούν τους φοιτητές και να απειλούν μέλη των ΕΑΑΚ Ιατρικής. Οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για μπράβους που έφερε η Νέα Προοπτική, ακροδεξιά παράταξη και πρώτη δύναμη της Σχολής, συγγενή παράταξη με τους Νέους Ορίζοντες της Φιλοσοφικής και συνεχιστές της Πολιτικής Άνοιξης του Αντώνη Σαμαρά.
Είναι προφανές ότι φασιστκές απειλές  προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Είναι προφανές ότι τέτοιου τύπου πρακτικές, που διασπούν τις συλλογικές διαδικασίες και θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπους που ακόμα αγωνίζονται και αντιστέκονται μόνο σε φσιστικές-παρακρατικές ομάδες μπορούν να χρεωθούν. Εμείς όχι μόνο καταδικάζουμε αυτές τις τραμπούκικες επιθέσεις απέναντι σε φοιτητές και σε συντρόφους αλλά θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια μαζί με το φοιτητικό κίνημα να τις περιθωριοποιήσουμε και να τις πετάξουμε έξω από τις συλλογικές μας διαδικασίες, τους αγώνες μας, έξω από το ίδιο το κίνημα και όπου αλλού πάνε να ριζώσουν!
Παρατίθεται η απόφαση του Δ.Σ της Ιατρικής για τα γεγονότα.

η συνέχεια εδώ...

33 χρόνια χωρίς τον Νίκο Πουλαντζά

Σα σήμερα, στις 3/10/1979 αυτοκτόνησε ο Νίκος Πουλαντζάς, φιλόσοφος και θεωρητικός της επαναστατικής ανανέωσης του μαρξισμού. Η σκέψη και το έργο του επηρέασαν την εποχή την οποία έζησε και συνεχίζουν να αποτελούν τροφή σκέψης ακόμα και σήμερα.

Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μες από την Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά την διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού, τοποθετημένος στην αριστερή του πτέρυγα.

Πατείστε εδώ για να δείτε ένα βίντεο που συμπυκνώνει τη ζωή, το έργο και τη συνεισφορά του μεγάλου αυτού θεωρητικού του 20ού αιώνα.

η συνέχεια εδώ...

‎"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος. Θα την αλλάξουμε τη ζωή!"

Σαν σήμερα, στις 3 Οκτώβρη του 1993, έφυγε η "αγία των Εξαρχείων", η ασυμβίβαστη ποιήτρια και ηθοποιός Κατερίνα Γώγου.

Διαβάστε:
Τρία κλικ αριστερά, 1978
Ιδιώνυμο, 1980
Το ξύλινο παλτό, 1982
Απόντες, 1986
Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, 1988
Με λένε Οδυσσέα, 2002
Νόστος, 1990

Δείτε:

«Θα ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη

-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

που θα ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

με γυρμένους απέξω

Και τη δουλειά

θα τη διαλέγουμε

δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις και έννοιες σαν και αυτές

απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.

Και θαρθούνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-

τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω

κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:

"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!

Παρ' όλα αυτά Μαρία.»

η συνέχεια εδώ...

Μεξικό 2/10/1968: Ο στρατός επιτίθεται σε φοιτητική συγκέντρωση, 400 νεκροί ...

Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Το ξεχασμένο '68

Ανθρωποθυσίες στην Ολυμπιάδα

"Προειδοποίηση δεν υπήρξε, πέρα από τα δυσοίωνα τόξα που διέγραψαν ψηλά στον ουρανό κάτι πράσινες φωτοβολίδες. Ένας φοιτητής κάλεσε από το μικρόφωνο τους 6.000 ακροατές του `να πάνε σπίτι μετά το τέλος της συγκέντρωσης, για να αποφευχθεί μια άσκοπη αιματοχυσία'. Ξαφνικά, από μια γωνιά της πλατείας ξεπρόβαλαν οι στρατιώτες. Σχημάτισαν ένα κορδόνι γύρω από το πλήθος κι ύστερα άρχισαν να προελαύνουν, πυροβολώντας και λογχίζοντας καθώς προχωρούσαν. (....) Για δέκα λεπτά, μαζικοί πυροβολισμοί αντηχούσαν στην πλατεία, ενώ σποραδικά πυρά συνεχίστηκαν για μίαν ακόμη ώρα. Συνολικά, τουλάχιστον 33 πολίτες κι ένας στρατιώτης σκοτώθηκαν, τουλάχιστον 500 τραυματίστηκαν και 1.650 άτομα συνελήφθησαν".

Ήταν το βράδυ της Τετάρτης 2 Οκτωβρίου 1968, στην πλατεία Τλατελόλκο της Πόλης του Μεξικού. Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα περιγράφει το παραπάνω απόσπασμα από το Time (12.10.68), με μια μικρή διαφορά: στην πραγματικότητα, οι νεκροί ξεπέρασαν τελικά τους 400. Δέκα μέρες πριν από την έναρξη της 19ης Ολυμπιάδας, οι οικοδεσπότες της ολοκλήρωναν με το δικό τους τρόπο τις ετοιμασίες για το μεγάλο συμβάν. Το δημοκρατικό φοιτητικό κίνημα που απειλούσε με τις κινητοποιήσεις του να χαλάσει το σόου, πνίγηκε στο ίδιο του αίμα. Οι Αγώνες μπόρεσαν έτσι να διεξαχθούν σε (σχεδόν) πλήρη τάξη και ηρεμία, χωρίς το αίμα των θυμάτων να προκαλέσει το παραμικρό μποϊκοτάζ ή, έστω, κάποιες διαμαρτυρίες από τις συμμετέχουσες χώρες. Πώς θα ήταν δυνατό άλλωστε κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που οι δήμιοι ακολουθούσαν απλώς τις οδηγίες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, για μια έγκαιρη και αποφασιστική επίλυση του "προβλήματος ασφαλείας" της χώρας τους;

η συνέχεια εδώ...

Λίλη Ζωγράφου: Έφυγε σαν σήμερα, 2 Οκτωβρίου το 1998

«Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.

Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.

Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.

Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.

Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.

Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.

Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί.

Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.

Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.

Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.

Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.

Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας.»

Λίλη Ζωγράφου, Οκτώβρης 1998 μ.Χ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Επάγγελμα Πόρνη»

η συνέχεια εδώ...

πέθανε ο καινοτόμος, βρετανός, μαρξιστής ιστορικός, Eric Hobsbawm

"Ο Ερικ Χομπσμπάουμ ανήκει στον κύκλο των βρετανών μαρξιστών ιστορικών που δραστηριοποιήθηκαν στον ακαδημαϊκό και πολιτικό χώρο λίγο μετά τον B´ Παγκόσμιο Πόλεμο και μπόλιασαν την ιστορική έρευνα με μια σειρά εντελώς καινοτόμων για την εποχή μεθόδων και εργαλείων έρευνας"

η συνέχεια εδώ...

"Το κοκορέτσι του Πτωχοπρόδρομου", Τα επαιτικά ποιήματα του 12ου αιώνα, οι ιστορίες ενός πεινασμένου γραμματικού και οι απαρχές της νεοελληνικής γλώσσας

Τα επαιτικά ποιήματα του 12ου αιώνα, οι ιστορίες ενός πεινασμένου γραμματικού και οι απαρχές της νεοελληνικής γλώσσας. Η κριτική έκδοση των σημαντικών μεσαιωνικών στιχουργημάτων.

η συνέχεια εδώ...

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τον Τσε Γκεβάρα, 4-10 Οκτώβρη στον Κινηματογράφο Τιτάνια

Η New Star σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, διοργανώνει Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με έργα για τον Ernesto Che Guevara απ’ όλο τον κόσμο με αφορμή τη συμπλήρωση 45 χρόνων από τη δολοφονία του  στις 9 Οκτωβρίου 1967, που θα διαρκέσει από τις 4 έως και τις 10 Οκτωβρίου 2012.

Στο φεστιβάλ θα προβάλλονται ντοκουμέντα της ζωής και της δράσης του, όπως απαθανατίζονται από καλλιτέχνες όλου του κόσμου (Κούβα, Χιλή, Βολιβία, Αργεντινή, Ιταλία, Γαλλία, Η.Π.Α, Καναδά αλλά και την Ελλάδα).  Πολλά από αυτά τα ντοκιμαντέρ θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και πρώτη φορά οι θεατές θα μπορούν να απολαύσουν συγκεντρωμένο τέτοιο όγκο ανεκτίμητου φιλμικού υλικού γύρω από το πρόσωπο του Τσε. Τα ντοκιμαντέρ περιέχουν σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό απ’ ευθείας από τα αρχεία της Κούβας, ανέκδοτες εικόνες και συνεντεύξεις με μέλη της οικογένειας Γκεβάρα, φίλους και συντρόφους, ενώ περιλαμβάνονται όλα τα στάδια της ζωής του θρυλικού επαναστάτη: από τη γέννηση και τα χρόνια της νιότης, την περιπλάνηση στη Λατινική Αμερική, τη συνάντηση με τον Φιδέλ Κάστρο, τα ταξίδια του ως υπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης μέχρι τη δολοφονία του στα βουνά της Βολιβίας στην τελευταία προσπάθεια να διευρύνει τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Θα έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να γίνουμε μάρτυρες άγνωστων πτυχών της ζωής του μεγάλου αγωνιστή μέσα από δυσεύρετες παραγωγές κινηματογράφου κι άλλες πολύτιμες μαρτυρίες που εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας για τη ζωή και τη δράση του.

Επίσης θα λειρτουργήσει Έκθεση Αφίσας και Φωτογραφίας ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ.

η συνέχεια εδώ...